Στις 11 Ιουλίου 2018 συμπληρώθηκαν τέσσερα χρόνια από τη βίαια δολοφονία του Χασάν Χασάνοφ και τη σύλληψη των αμάχων του Αζερμπαϊτζάν Dilgam Asgarov και Shahbaz Guliyev όταν αποφάσισαν να επισκεφθούν τους τάφους των συγγενών τους στην περιοχή Kalbajar της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν που κατέλαβε η Δημοκρατία της Αρμενίας.
Από την επιθετική και κατοχική πολιτική της Αρμενίας δικάστηκαν παράνομα και φυλακίστηκαν από τα μη αναγνωρισμένα δικαστήρια ενός χωριστικού καθεστώτος, το οποίο ιδρύθηκε από την Αρμενία στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ και σε άλλα κατεχόμενα εδάφη του Αζερμπαϊτζάν. o Ντίλγαμ Ασγκαρόφ καταδικάστηκε σε ισόβια και ο Σαχμπάζ Γκιουλγιέφ σε 22 χρόνια” στο πλαίσιο της κατασκευασμένης ποινικής υπόθεσης από την παράνομη αυτονομιστική οντότητα.
Ο D.Asgarov και ο S.Guliyev έχουν εκτοπιστεί από τις πατρίδες τους από το 1993 ως αποτέλεσμα της επιθετικότητας της Αρμενίας. Περισσότερο από είκοσι χρόνια λαχτάρας για το σπίτι τους οδήγησε στην απεγνωσμένη πράξη της επίσκεψης στα κατεχόμενα εδάφη τους και από αυτή την άποψη, η επιθυμία τους να δουν τα σπίτια τους και τους τάφους των γονιών τους είναι κατανοητή. Έτσι, η παράνομη φυλάκισή τους και η επίμονη αντίρρηση της Αρμενίας για απελευθέρωσή τους προκαλούν πόνο στους συγγενείς τους.
Οι φωτογραφίες του D.Asgarov και του S.Guliyev πριν και μετά την παράνομη φυλάκιση τους αποδεικνύουν ότι υποβάλλονται σε απάνθρωπη μεταχείριση κατά την αιχμαλωσία τους. Αντίθετα με τις συμβάσεις της Γενεύης του 1949, οι οποίες απαγορεύουν την κράτηση ομήρων και απαιτούν την ανθρώπινη μεταχείριση σε πολίτες κατά τη διάρκεια των ένοπλων συγκρούσεων, η Αρμενία εξακολουθεί να αγνοεί τις εκκλήσεις του Αζερμπαϊτζάν να τηρεί τους κανόνες και τις αρχές του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου και να απελευθερώσει τους πολίτες αυτούς.
Η παράνομη σύλληψη του Dilgam Asgarov και του Shahbaz Guliyev αποτελεί σοβαρό ανθρωπιστικό πρόβλημα και πρέπει να σταματήσει. Τα δικαιώματά τους για ελεύθερη κυκλοφορία στην επικράτεια της χώρας τους καταπατήθηκαν. Το καθεστώς που ιδρύθηκε από την Αρμενία στα κατεχόμενα εδάφη του Αζερμπαϊτζάν κατηγορεί τον Dilgam Asgarov και τον Shahbaz Guliyev ότι διέσχισαν παράνομα τα σύνορα. Τι είδους σύνορα εννοούμε μέσα σε μια χώρα; Ποια άλλα σύνορα μπορούν να βρίσκονται στα εδάφη του Αζερμπαϊτζάν, εκτός από τα διεθνώς αναγνωρισμένα σύνορα; Όλοι όσοι είναι ειλικρινείς για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα πρέπει να εκφράσουν τη διαμαρτηρία τους για αυτά τα δύο αθώα θύματα πολιτών και για πολλά άλλα θύματα κατοχής. Η Αρμενία θα πρέπει να σταματήσει να εμποδίζει εκατοντάδες χιλιάδες Αζέρους να ασκήσουν το δικαίωμά τους να επιστρέψουν στα σπίτια τους από τα οποία εκδιώχθηκαν βίαια, καθώς και να απολαύσουν το δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την ασφάλεια. Όλοι πρέπει να στέκονται μαζί ενάντια στην πολιτικοποίηση αυτής της ανθρωπιστικής περίπτωσης και να μην παραμένουν αδιάφοροι στις τύχες του Ντίγκαμ και του Σαχμπάζ, οι οποίοι παρουσίασαν πολυάριθμα προβλήματα υγείας στην αιχμαλωσία τους. Για να επιτευχθεί η άμεση απελευθέρωση αυτών των αθώων πολιτών και να βοηθηθούν όταν επανενταχθούν στις οικογένειές τους απαιτείται ανθρωπιστική ευθύνη.
Όπως ήταν γνωστό, η Αρμενία εξαπέλυσε τον πόλεμο και χρησιμοποίησε τη δύναμη κατά του Αζερμπαϊτζάν, κατέλαβε σχεδόν το ένα πέμπτο της επικράτειάς του, συμπεριλαμβανομένης της περιοχής του Ναγκόρνο-Καραμπάχ και επτά γειτονικών επαρχιών, διεξήγαγε εθνοκάθαρση των κατεκτημένων περιοχών απελαύνοντας εκατοντάδες χιλιάδες Αζέρων πολιτών από τα σπίτια τους, διέπραξε άλλα άθλια εγκλήματα κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης. Η διεθνής κοινότητα διαμαρτύρεται σταθερά, με την ισχυρότερη έννοια, για τη χρήση στρατιωτικής δύναμης κατά του Αζερμπαϊτζάν και την επακόλουθη κατοχή των εδαφών του, όπως αντικατοπτρίζεται στα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών 822 (1993), 853 (1993), 874 (1993) και 884 (1993), απορρίπτοντας έτσι όλες τις ενέργειες που παραβιάζουν την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα του Αζερμπαϊτζάν και αρνούνται να αναγνωρίσουν ως νόμιμη την κατάσταση που δημιουργήθηκε με τέτοιες ενέργειες.
