H Αθήνα βρίσκεται σε επιφυλακή μετά τις ραγδαίες εξελίξεις στο Αφγανιστάν και την εισβολή των Ταλιμπάν στην πρωτεύουσα, Καμπούλ.
Πέραν των πιθανών ζητημάτων ασφαλείας που μπορεί να ανακύψουν, η Αθήνα έχει δύο κύριους λόγους να ανησυχεί.
Ο πρώτος λόγος είναι το μεταναστευτικό – προσφυγικό
Οι αντίπαλοι των Ταλιμπάν θα σπεύσουν να εγκαταλείψουν την χώρα, να βρουν ασφαλές καταφύγιο ώστε να σωθούν. Και πρόκειται για εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών και αξιωματούχων αλλά και ντόπιων που συνεργάστηκαν με τους Αμερικανούς και την υπόλοιπη διεθνή δύναμη έχοντας αναλάβει πολλούς ρόλους, όπως σύνδεσμοι, μεταφραστές, μέλη οργανώσεων για την καταπολέμηση της διαφθοράς και του εμπορίου ναρκωτικών , την ελευθερία του Τύπου και πολλά άλλα. Και μαζί με αυτούς χιλιάδες αθώων πολιτών και αμάχων.
Θα ζητήσουν να περάσουν σε γειτονικές χώρες όπως η Τουρκία και θα αισθανθούν ασφαλείς όταν περάσουν στην Ευρώπη.
Έτσι, τα σύνορα της χώρας με την Τουρκία θα δεχθούν πιέσεις και από θαλάσσης και από ξηράς.
«Η κρίση στο Αφγανιστάν, και όχι μόνον, δείχνει με ακόμη μεγαλύτερη σαφήνεια ότι αυτή είναι η στιγμή, ότι ήρθε η ώρα να συμφωνήσουν, οι χώρες μέλη, στην έγκριση του νέου Ευρωπαϊκού Συμφώνου Μετανάστευσης» τονίζει ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν Μαργαρίτης Σχοινάς σήμερα σε συνέντευξή του σε ιταλική εφημερίδα. Ακόμη υπάρχουν εδώ και ένα χρόνο εκκρεμότητες και διαφωνίες μεταξύ των κρατών – μελών και δεν έχει προχωρήσει.
Ο δεύτερος λόγος που η Αθήνα ανησυχεί είναι ο ρόλος της Τουρκίας
Η εξέλιξη που αποσταθεροποιεί την περιοχή μπορεί να αναβαθμίσει και πάλι τον ρόλο της Τουρκίας η οποία το τελευταίο διάστημα φαίνεται πως έχει χάσει σημαντικό έδαφος μετά την αλλαγή διακυβέρνησης στις ΗΠΑ.
Ο Ερντογάν αντιμετωπίζει σοβαρά πολιτικά και οικονομικά προβλήματα και δεν αποκλείεται να επιδιώξει πιο έντονα να παίξει διαμεσολαβητικό ρόλο, κάτι που είχε δηλώσει με σαφήνεια πριν από λίγες μέρες στο CNN Turk, σημειώνοντας ότι μπορεί να συναντηθεί με τον ηγέτη των Ταλιμπάν, στο πλαίσιο των προσπαθειών για να τεθεί τέλος στις μάχες στο Αφγανιστάν. Μάλιστα, είχε εκφράσει την πρόθεση να αναλάβει τον έλεγχο του αεροδρομίου της Καμπούλ.
Η τουρκική ηγεσία θεωρεί «αδέλφια» τους Ταλιμπάν και με αυτό ως όπλο θα επιχειρήσει να εμφανιστεί εκ νέου ως ο «χωροφύλακας» της περιοχής.
Το θέμα είναι εάν η διεθνής κοινότητα -και κυρίως οι ΗΠΑ- θα θελήσουν να αποδεχθούν ένα τέτοιο μόνιμο ή πρόσκαιρο ρόλο για την Τουρκία λόγω της «ανερμάτιστης» στρατηγικής του Ερντογάν.
Έτσι, είναι πιθανόν η Τουρκία να έχει δύο μέσα πίεσης προς την ΕΕ. Και τους μετανάστες και τον μεσολαβητικό ρόλο, κάτι που δεν ευνοεί τα ελληνικά συμφέροντα.
Με αυτά τα δύο ως δεδομένα η κυβέρνηση παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις ώστε να παρέμβει όπου χρειαστεί.
Πάντως, εδώ και καιρό η διεθνής κοινότητα έβλεπε και παρακολουθούσε μετά και την αποχώρηση των Αμερικανών στρατιωτών τους Ταλιμπάν να ανακαταλαμβάνουν στρατηγικής σημασίας πόλεις και κόμβους – παραδεχόμενη ουσιαστικά ότι η επέμβαση στην χώρα είχε αποτύχει παταγωδώς – αλλά φαίνεται ότι δεν περίμενε εισβολή στην πρωτεύουσα, άμεσα.
