Τραμπ: Η Ουάσιγκτον κρατά ανοιχτό το στρατιωτικό ενδεχόμενο απέναντι στην Τεχεράνη, όμως το «πάτημα του κουμπιού» δεν έρχεται ακόμη.
Ρεπορτάζ: Παντελής Χαριτάκης
Από την πρώτη κιόλας παράγραφο, κυβερνητικές πηγές που μίλησαν στο tilegrafimanews.gr δείχνουν προς το Λευκό Οίκο ότι η επιλογή της ισχύος συνυπάρχει με διπλωματικά και οικονομικά εργαλεία, ενώ η ενημέρωση των συμμάχων γίνεται σε πραγματικό χρόνο μέσω διεθνών καναλιών όπως το Reuters. Το αποτέλεσμα είναι μια ελεγχόμενη ασάφεια: πίεση χωρίς άμεση ανάφλεξη.
( @realDonaldTrump – Truth Social Post )
( Donald J. Trump – Jan 13 2026, 9:43 AM ET )Iranian Patriots, KEEP PROTESTING – TAKE OVER YOUR INSTITUTIONS!!! Save the names of the killers and abusers. They will pay a big price. I have cancelled all meetings… pic.twitter.com/oQ46NkNmA3
— Donald J Trump Posts TruthSocial (@TruthTrumpPost) January 13, 2026
1) Η «κόκκινη γραμμή» των αντιποίνων
Στελέχη της αμερικανικής διοίκησης επισημαίνουν ότι οποιοδήποτε πλήγμα πρέπει να αποτρέπει –και όχι να προκαλεί– αλυσιδωτές αντιδράσεις. Η εμπειρία από τη Μέση Ανατολή δείχνει πως περιορισμένα χτυπήματα συχνά γεννούν πολλαπλά μέτωπα. Γι’ αυτό και το Πεντάγωνο, σε συνεννόηση με συμμάχους, επαναξιολογεί διαρκώς την ισορροπία κόστους–οφέλους, την ώρα που η Τεχεράνη διατηρεί ικανότητα απάντησης σε θαλάσσιες και ενεργειακές οδούς.
2) Ο ρόλος Νετανιάχου και ο «χρόνος προετοιμασίας»
Η Ιερουσαλήμ δεν πιέζει για βιαστικές κινήσεις. Αντιθέτως, ζητά χρόνο. Το επιτελείο του Μπενιαμίν Νετανιάχου, μέσω του Γραφείου Πρωθυπουργού του Ισραήλ, εκτιμά ότι ένα μερικό πλήγμα δεν αρκεί για στρατηγική αποσταθεροποίηση και μπορεί να εκθέσει το Ισραήλ σε ευρείες απαντήσεις. Η συνεννόηση με την Ουάσιγκτον παραμένει στενή, αλλά η γραμμή είναι προσεκτική: καλύτερη προετοιμασία αντί για επίσπευση.
3) Κυρώσεις αντί βομβών – το οικονομικό μέτωπο
Παράλληλα με τα στρατιωτικά σενάρια, η κυβέρνηση Τραμπ επενδύει στις κυρώσεις. Το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ ανακοινώνει στοχευμένα πακέτα που πλήττουν πρόσωπα και δίκτυα κοντά στην ανώτατη ηγεσία. Στόχος είναι να στενέψει ο οικονομικός χώρος χωρίς να «ανάψει» ολόκληρη η περιοχή. Οι κυρώσεις, λένε αξιωματούχοι, λειτουργούν σωρευτικά και δημιουργούν διαπραγματευτικό βάθος.
4) Η διπλωματία ως μοχλός πίεσης
Η Ουάσιγκτον κρατά ανοικτές διόδους επικοινωνίας. Δημόσια μηνύματα «αβεβαιότητας» συνδυάζονται με παρασκηνιακές επαφές. Η Τεχεράνη, από την πλευρά της, εκπέμπει αντικρουόμενα σήματα μέσω του Υπουργείου Εξωτερικών του Ιράν, επιχειρώντας να δείξει αντοχή, αλλά και να αποφύγει μια ευθεία σύγκρουση που θα επιβάρυνε περαιτέρω την οικονομία.
5) Ο παράγοντας πυρηνικό πρόγραμμα
Κρίσιμος κόμβος παραμένει η πυρηνική δραστηριότητα. Εκθέσεις και επιθεωρήσεις της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (IAEA) τροφοδοτούν τις συζητήσεις στην Ουάσιγκτον: τι αποτρέπει πραγματικά μια κλιμάκωση και ποιο μείγμα πίεσης φέρνει αποτελέσματα. Η αμερικανική πλευρά θέλει σαφείς δεσμεύσεις από την κορυφή της ιρανικής ηγεσίας πριν μετακινηθεί σε πιο σκληρές επιλογές.
6) Εσωτερικές φωνές στις ΗΠΑ
Δεν υπάρχει ομοφωνία. Κάποιοι σύμβουλοι θεωρούν ότι η «παύση» ενθαρρύνει την Τεχεράνη. Άλλοι επιμένουν πως η κλιμάκωση θα συσπειρώσει το καθεστώς. Ο Ντόναλντ Τραμπ, λένε πηγές, κρατά «το δάχτυλο κοντά στο κουμπί», αλλά προτιμά να μεγιστοποιεί την πίεση χωρίς να δεσμεύεται χρονικά. Η ελεγχόμενη αμφισημία παραμένει εργαλείο.
7) Η διεθνής εικόνα και οι αγορές
Οι επιπτώσεις μιας σύγκρουσης δεν θα ήταν μόνο στρατιωτικές. Ενέργεια, ναυτιλία και χρηματοπιστωτική σταθερότητα βρίσκονται στο επίκεντρο των υπολογισμών. Διεθνείς οίκοι και κυβερνήσεις παρακολουθούν στενά, καθώς μια ανάφλεξη θα αναδιαμόρφωνε τις ροές και τις τιμές, επιβαρύνοντας συμμάχους και αντιπάλους.
⸻
Τι λένε οι διεθνείς αναλυτές
Στο tilegrafimanews.gr μίλησαν διεθνείς αναλυτές που εκτιμούν ότι η παρούσα στρατηγική στοχεύει σε «αποτροπή μέσω πίεσης». Ο Τζέιμς Κόλινς (ΗΠΑ) βλέπει «παράθυρο διαπραγμάτευσης αν οι κυρώσεις συνεχιστούν συντονισμένα». Η Μαρί Ντελακρουά (Γαλλία) σημειώνει ότι «ο χρόνος λειτουργεί υπέρ της διπλωματίας, όχι της βιασύνης». Ο Ομάρ αλ-Χαντί (Μ. Ανατολή) προειδοποιεί πως «ένα περιορισμένο πλήγμα μπορεί να γίνει καταλύτης γενίκευσης». Τέλος, η Άννα Ρόσι (Ιταλία) υπογραμμίζει ότι «η διεθνής συναίνεση είναι προϋπόθεση για κάθε επόμενο βήμα».
ΕΚΤΙΜΗΣΗ: Ο Τραμπ δεν «πατάει το κουμπί» γιατί σταθμίζει επτά αλληλένδετους παράγοντες: αντίποινα, ισραηλινό χρόνο, κυρώσεις, διπλωματία, πυρηνικό πρόγραμμα, εσωτερικές φωνές και διεθνή σταθερότητα. Το παιχνίδι παίζεται στο όριο – με πίεση, όχι με βιασύνη.
