Του Αριστείδη Χ. Φωκά – βουλευτή Β’ Θεσσαλονίκης της Ένωσης Κεντρώων
Πιστεύω σε μια Εκκλησία ζωντανή και δυναμική, σε μια Εκκλησία που βρίσκεται μέσα στο λαό, μια Εκκλησία που συντονίζεται στους παλμούς της καρδιάς του, μια Εκκλησία που αφουγκράζεται τις ανησυχίες του και δίνει λύσεις, μια Εκκλησία πρωταγωνίστρια, που δεν αρκείται στο ρόλο του απλού και αμήχανου παρατηρητή των εξελίξεων. Μια Εκκλησία που οφείλει να αντισταθεί στην επιχειρούμενη απονεύρωση του Ελληνισμού.
Η Εκκλησία δεν είναι και δεν μπορεί να είναι κομπάρσος, όταν η ελληνική κοινωνία διαλύεται. Και οφείλω να πω πως σε αυτή την περίοδο της σκληρής δοκιμασίας του λαού μας λείπει περισσότερο από ποτέ ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, η καθαρή και μαχητική του φωνή, που πολλές φορές ήταν η ίδια η φωνή του Γένους.
Μια Εκκλησία που έχει λόγο, θέση και άποψη, μια Εκκλησία που έχει παλμό, που έχει ζωή, αυτό είναι το ζητούμενο σήμερα. Σε αυτές τις πρωτόγνωρες καταστάσεις που βιώνουμε ως χώρα και ως κοινωνία είναι απόλυτα απαραίτητη η κοινή πορεία και η αγαστή συνεργασία και συμπόρευση μεταξύ Πολιτείας και Εκκλησίας. Σχέσεις συναλληλίας, που δεν επιτρέπεται να αμαυρώνονται –ιδιαίτερα το τελευταίο χρονικό διάστημα- από αυθαίρετες παρεμβάσεις του Κράτους που μαρτυρούν έλλειψη σεβασμού σε όλα όσα προσέφερε και προσφέρει η Εκκλησία στο λαό μας.
Κάποιοι θέλουν μια κοινωνία άχρωμη και άοσμη, χωρίς Χριστό, χωρίς Πίστη, χωρίς Αρχές, Παραδόσεις και Αξίες. Στο μέλλον που οραματίζονται οι θιασώτες του Εθνομηδενισμού έννοιες όπως Έθνος, Πατρίδα και Εκκλησία δεν υφίστανται, διώκονται και λοιδορούνται. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσονται άλλωστε όλα όσα διαδραματίζονται με τη σχεδιαζόμενη κατάργηση του μαθήματος των Θρησκευτικών, με τον «συνωστισμό» στη Σμύρνη, με την αμφισβήτηση της Γενοκτονίας των Ποντίων και την αφαίρεση των κεφαλαίων που αφορούν το ιστορικό αυτό γεγονός από την εξεταστέα ύλη της Γ’ Λυκείου, με την απαγόρευση της εισόδου Μητροπολιτών σε σχολεία. Όπως σοφά έχει πει ο Σαράντος Καργάκος, κάποιοι νομίζουν ότι γκρεμίζοντας γίνονται προοδευτικοί. Προοδευτικός, όμως, είναι όποιος δημιουργεί.
Το χειρότερο δε όλων, είναι η αισχρή ταύτιση του Πατριωτισμού με τον εθνικισμό. Απαντώ σε όλους αυτούς με το απόσπασμα μιας ομιλίας του Μακαριστού Χριστόδουλου στα Καλάβρυτα, το 2001:«Πολλές φορές στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους, λαός και ηγεσία τρέξαμε να χειροκροτήσουμε εθνικιστές, έχοντας την εντύπωση πως αυτό επιβάλλει η αγάπη προς την Πατρίδα. Δεν είχαμε όλοι την φρόνηση να δούμε τη διαφορά ανάμεσα στον εθνικισμό και τον πατριωτισμό, δεν μπορέσαμε πάντοτε να καταλάβουμε ότι ο ένας είναι πολιτική αντίληψη, ενώ ο άλλος είναι η φωνή του Γένους. Δεν είχαμε το καθαρό μάτι να δούμε ότι οι πρόγονοί μας, αυτοί που σήκωσαν τα όπλα στα Καλάβρυτα και στη Μάνη και στα Ψαρά και στο Μεσολόγγι και σ’ όλη την Ελλάδα, δεν υποκινούνταν από μια ιδεολογία αλλά κατευθύνονταν από την πίστη στο Θεό και στην Πατρίδα. Ήθελαν λευτεριά, και η λευτεριά δεν είναι ιδεολογία, είναι ανάσα».
Την ανάσα αυτή δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να μας τη στερήσει. Σεβόμαστε τους πάντες, απαιτούμε όμως και εμείς σεβασμό.
