Μετά από τρία χρόνια, ο… θυμωμένος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης, συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη στη Βουλή, για να εγκαινιάσουν μια νέα εποχή, η οποία σηματοδοτείται από την αναβίωση του παλιού δίπολου.
Το κλίμα που επικράτησε στη συνάντηση παραπέμπει σε μια ολική επαναφορά του πολιτικού σκηνικού στην προμνημονιακή περίοδο.
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Μετά την… ταλαιπωρία την οποία υπέστη η χώρα από τον ΣΥΡΙΖΑ, τόσο σε επίπεδο διακυβέρνησης, όσο και σε επίπεδο αντιπολίτευσης, διαμορφώνονται οι βάσεις για εθνική συνεννόηση, ώστε να αντιμετωπιστούν οι προκλήσεις. Ο ρόλος της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι να ελέγχει και να κρίνει την κυβέρνηση και αυτό δεν μπορεί να αλλάξει. Όμως, αυτό που πρέπει να αλλάξει το ΠΑΣΟΚ είναι το στυλ της αντιπολίτευσης, έτσι όπως την ξέραμε από το 2012 και μετά όταν τη θέση του πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ. Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει ανάγκη να γίνει ΣΥΡΙΖΑ. Είναι κόμμα εξουσίας και έχει υπηρετήσει τους στόχους της χώρας μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Άρα, οφείλει να είναι ένα κόμμα με ορθολογική σκέψη, κοινή λογική και ρεαλισμό.
Ο Μητσοτάκης και ο Ανδρουλάκης χθες έγραψαν μια νέα σελίδα στην πολιτική ιστορία του τόπου. Το δίπολο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ είναι αυτό που διακρίνεται από ρεαλισμό σε σχέση με την άσκηση της εξουσίας και τη λήψη δύσκολων αποφάσεων ή την προώθηση μεταρρυθμίσεων. Δεν ωφελεί σε μια χώρα που έπεσε θύμα του λαϊκισμού, να δημιουργούνται ψεύτικες προσδοκίες. Ο ελληνικός λαός είναι πλέον… εκπαιδευμένος και παρά την όποια οργή και απογοήτευση, ξέρει να ξεχωρίζει αυτούς που λαϊκίζουν και λένε ψέματα, από αυτούς που λένε την αλήθεια και αναλαμβάνουν πολιτικό κόστος. Δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω, παρά μόνο να κοιτάξουμε μπροστά.
Η νέα τάξη πολιτικών πραγμάτων στην Ελλάδα με τη Νέα Δημοκρατία στην κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ στην αξιωματική αντιπολίτευση, ανοίγει τον δρόμο για να υπάρξουν συναινέσεις σε κρίσιμα θέματα. Καταρχάς, η απαξίωση του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να υπάρξει συνεννόηση στη βάση δύο κομμάτων που θέλουν την κανονικότητα στη χώρα.
Η προσέγγιση Μητσοτάκη-Ανδρουλάκη, με φόντο την κατάσταση συναγερμού που επικρατεί στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, μπορεί να σηματοδοτήσει τη συμφωνία αυτών των δύο κομμάτων στην εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας, ο οποίος πρέπει να έχει αυξημένο ειδικό βάρος με βάση τις ειδικές συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί. Στο πλαίσιο αυτό, ο Μητσοτάκης, ο οποίος διακρίνεται για την ευελιξία και τον ρεαλισμό του, σίγουρα έχει στο μυαλό του για τη συγκεκριμένη θέση τον Ευάγγελο Βενιζέλο, από τη στιγμή που δεν υπάρχει πίεση από το εσωτερικό της ΝΔ για τον Κώστα Καραμανλή, καθώς ο τελευταίος δήλωσε πρόσφατα ότι δεν ενδιαφέρεται.
Η κυρία Αικατερίνη Σακελλαροπούλου θα μπορούσε να είναι ΠτΔ σε μια εποχή, όπου τα πάντα θα ήταν κανονικά και οι… πεταλούδες θα πετούσαν… ευτυχισμένες στα λιβάδια! Όμως, με τον Πούτιν να απειλεί την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή να αποτελεί εν δυνάμει πυριτιδαποθήκη της παγκόσμιας οικονομίας, τον Τραμπ να ετοιμάζεται να μας δείξει πόσο απρόβλεπτος είναι και τη Γαλλία να σχοινοβατεί επικίνδυνα, απαιτείται ένας γνώστης των διεθνών συσχετισμών.
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος αποτελεί μια τέτοια περίπτωση, καθώς έχει χρηματίσει υπουργός στα κορυφαία υπουργεία Εξωτερικών, Εθνικής Αμύνης και Οικονομικών. Ως αντιπρόεδρος της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ το 2012-2014 έπαιξε καθοριστικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις με τους διεθνείς εταίρους της Ελλάδας για τα προγράμματα διάσωσης. Είναι το πρόσωπο που συγκεντρώνει τις περισσότερες πιθανότητες για να ηγηθεί της Προεδρίας της Δημοκρατίας, συμβάλλοντας καθοριστικά με τις διεθνείς επαφές και τις γνώσεις που διαθέτει, για την προώθηση των θέσεων της Ελλάδας. Βέβαια, το θέμα είναι αν θα είναι πλήρως αποδεκτός τόσο στο εσωτερικό της ΝΔ, όσο και του ΠΑΣΟΚ…
Το πρόσωπο του ΠτΔ αποτελεί ορόσημο για την επόμενη μέρα των σχέσεων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Η Νέα Δημοκρατία δείχνει ότι δεν πρόκειται να προχωρήσει σε… μονομερείς ενέργειες, από τη στιγμή μάλιστα, που θέλει τη συναίνεση του ΠΑΣΟΚ σε ζητήματα όπως η αναθεώρηση του Συντάγματος, το δημογραφικό, η αναθεώρηση του άρθρου 16 για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια κλπ. Άλλωστε, είθισται το κόμμα που κυβερνάν να προτείνει ένα πρόσωπο ευρύτερης αποδοχής, προερχόμενο από τον αντίπαλο ιδεολογικό πόλο. Πάντως, η διάθεση του Μητσοτάκη στη χθεσινή συνάντηση με τον Ανδρουλάκη, τουλάχιστον με βάση τη… γλώσσα του σώματος, έδειξε ότι είναι κάτι παραπάνω από θετική. Βέβαια, ανάμεσα στους δύο άνδρες θα υπάρχει πάντα το θέμα των υποκλοπών, ωστόσο, ο καλύτερος “γιατρός” είναι ο χρόνος…
Σε κάθε περίπτωση, η συμπεριφορά του ενός “παίκτη” θα καθορίσει την αντίδραση του άλλου. Αυτό αφορά τόσο τις κινήσεις του Μητσοτάκη απέναντι στο ΠΑΣΟΚ, όσο και τις αντίστοιχες του Ανδρουλάκη απέναντι στον Μητσοτάκη. Η κυβέρνηση ακολουθεί την τακτική του δυνατού πρέσινγκ σε θέματα που έχουν να κάνουν με υποσχέσεις, οι οποίες δεν συνοδεύονται από την αντίστοιχη κοστολόγηση. Από κει και πέρα, το παιχνίδι είναι ανοικτό και μέσα στο προσεχές διάστημα, ο Ανδρουλάκης καλείται να αποδείξει ότι δεν αποτελεί τον αρχηγό του “πράσινου” ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ενός ΠΑΣΟΚ που θα βάλει το δικό του λιθαράκι για την περαιτέρω ισχυροποίηση της πολιτικής σταθερότητας και κανονικότητας στη χώρα. Οι δικές του κινήσεις θα καθορίσουν και τις κινήσεις της Νέας Δημοκρατίας και του Μητσοτάκη. Ο χρόνος θα δείξει και θα κρίνει αμφότερους…
