Εκκλησία 2026: Ένα ερώτημα που επιστρέφει με ένταση-Τα τελευταία χρόνια, και με ιδιαίτερη ένταση το τελευταίο διάστημα, επανέρχεται ένα ερώτημα που πολλοί θεωρούσαν λυμένο: ποιος είναι ο πραγματικός «νοικοκύρης» των Ιερών Ναών; Οι ιερωμένοι που τους διαχειρίζονται ή οι πιστοί που τους έκτισαν, τους συντηρούν και τους κρατούν ζωντανούς;
Ρεπορτάζ: Παντελής Χαριτάκης
Η συζήτηση δεν γίνεται θεωρητικά. Γίνεται μέσα από συγκεκριμένες καταγγελίες, από ανθρώπους της Εκκλησίας, οι οποίοι δηλώνουν ότι βιώνουν συμπεριφορές εξουσιαστικές, εκφοβιστικές και –σε ορισμένες περιπτώσεις– βαθιά κακοποιητικές.
Καταγγελίες από ενορίες της περιφέρειας
Σύμφωνα με μαρτυρίες που φτάνουν από ενορίες της Βόρειας Ελλάδας, της Κεντρικής Μακεδονίας, της Θεσσαλίας αλλά και της Αττικής, πιστοί αναφέρουν ότι δέχθηκαν πιέσεις επειδή εξέφρασαν άποψη για λειτουργικές αλλαγές, για παρεμβάσεις στον χώρο του Ιερού ή για αποφάσεις που ελήφθησαν χωρίς καμία ενημέρωση της ενορίας.
Σε αρκετές περιπτώσεις, όπως καταγγέλλεται, η αντίδραση ιερωμένων δεν ήταν διάλογος, αλλά απειλές πνευματικού αποκλεισμού, ηθικός εκβιασμός και υποτιμητικός λόγος. Η Εκκλησία, λένε οι ίδιοι οι πιστοί, μετατράπηκε από χώρος παρηγοριάς σε χώρο φόβου.
Ο ναός ως «ιδιοκτησία»;
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο στις καταγγελίες είναι η επαναλαμβανόμενη φράση:
«Ο ναός δεν σας ανήκει».
Μια φράση που έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με την ιστορική πραγματικότητα. Οι Ιεροί Ναοί στην Ελλάδα χτίστηκαν από τον λαό, με κόπο, υστέρημα και προσωπική θυσία. Δεν ήταν προϊόν κρατικής χρηματοδότησης ούτε προσωπική περιουσία κανενός κληρικού.
Η Εκκλησία δεν είναι εταιρεία και ο ιερέας δεν είναι διευθυντής. Είναι διακονία. Και η διακονία δεν ασκείται με απειλές.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία διδάσκει ότι το πλήρωμά της είναι ο λαός. Χωρίς τον λαό, δεν υπάρχει Εκκλησία. Αυτό δεν είναι ιδεολογική θέση, αλλά θεολογική αλήθεια, την οποία αναγνωρίζει και η ίδια η Εκκλησία της Ελλάδος στα επίσημα κείμενά της.Όταν όμως η ποιμαντική μετατρέπεται σε διοίκηση και η πνευματική καθοδήγηση σε επιβολή, τότε γεννιέται ένα σοβαρό πρόβλημα εκκλησιαστικής τάξης και ήθους.
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλούν οι καταγγελίες πιστών που δηλώνουν ότι φοβούνται να μιλήσουν δημόσια, γιατί ανησυχούν για συνέπειες μέσα στην τοπική κοινωνία. Σε μικρές πόλεις και χωριά, ο ιερέας συχνά κατέχει ισχυρή κοινωνική θέση και αυτό –όπως καταγγέλλεται– αξιοποιείται καταχρηστικά.
Νομικοί κύκλοι επισημαίνουν ότι τέτοιες συμπεριφορές δεν είναι μόνο εκκλησιαστικό ζήτημα, αλλά μπορούν να αγγίξουν και τα όρια της θεσμικής προστασίας των πολιτών, ζήτημα που έχει απασχολήσει κατά καιρούς και τον Συνήγορος του Πολίτη.
Οι καταγγελίες φτάνουν και στο tilegrafimanews.gr
Σε αυτό το πλαίσιο, στο tilegrafimanews.gr καταγράφονται το τελευταίο διάστημα ολοένα και περισσότερες μαρτυρίες πιστών από διαφορετικές περιοχές της χώρας. Κοινός παρονομαστής: η αίσθηση ότι κάποιοι ιερωμένοι λειτουργούν σαν «ιδιοκτήτες» των ναών και όχι ως υπηρέτες του Χριστού και της ενορίας.
Οι καταγγελίες δεν αφορούν το σύνολο του κλήρου – το αντίθετο. Αφορούν συγκεκριμένες συμπεριφορές που, όπως τονίζουν οι ίδιοι οι πιστοί, προσβάλλουν και τους ίδιους τους έντιμους ιερείς.
Ποιος είναι τελικά ο νοικοκύρης;
Το ερώτημα παραμένει αμείλικτο:
Μπορεί ένας ναός να ανήκει σε εκείνον που δεν τον έκτισε;
Μπορεί να εκδιώκεται ο λαός από τον χώρο που δημιούργησε για να δοξάζει τον Θεό;
Ο Χριστός δεν ίδρυσε μια Εκκλησία φόβου. Ούτε παρέδωσε τον Ναό σε μηχανισμούς εξουσίας. Όταν ο λόγος Του αντικαθίσταται από απειλές και το Ευαγγέλιο από διοικητικές πρακτικές, τότε κάτι έχει χαθεί στον δρόμο.
Και ίσως τότε το πιο δύσκολο, αλλά και πιο αναγκαίο ερώτημα δεν είναι σε ποιον ανήκουν οι ναοί, αλλά ποιοι τους υπηρετούν πραγματικά.
Η αναδημοσίευση επιτρέπεται μόνο εάν προσθέσετε ενεργό σύνδεσμο στη πηγή του άρθρου
