Η πυρηνική απειλή της Τουρκίας έρχεται όλο και πιο κοντά.
Η κυβέρνηση Νταβούτογλου, συνεχίζει απτόητη τα σχέδια του Ερντογάν για την κατασκευή πυρηνικού σταθμού στην Μερσίνα. Η σχετική απόφαση πέρασε από την βουλή. Ακόμη και η Ένωση Μηχανικών και Αρχιτεκτόνων της Τουρκίας κρούουν το κώδωνα του κινδύνου. Στο ίδιο κλίμα και το Επιμελητήριο Μηχανικών Περιβάλλοντος.
Αλλά η τουρκική ηγεσία δεν φαίνεται διατεθειμένη να κάνει πίσω ενισχύοντας τις υποψίες ότι στην “κρυφή” της ατζέντα έχει την κατασκευή πυρηνικών όπλων.
Μόλις τον περασμένο Σεπτέμβριο η γερμανική εφημερίδα Die Welt είχε γράψει ότι “η Τουρκία έχει πάρει από το Πακιστάν όλα τα σχέδια για την κατασκευή ατομικής βόμβας. Τις πληροφορίες υπέγραφε ο Χανς Ρούλε ο οποίος την περίοδο 1982-1988 εργαζόταν στο Τμήμα Σχεδιασμού του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Αμύνης. Σύμφωνα με τις πληροφορίες του “οι μυστικές προσπάθειες της Τουρκίας σχετικά με τα ατομικά όπλα δεν έχουν ακόμη αποκαλυφθεί . Κι όμως οι υπηρεσίες πληροφοριών των δυτικών χωρών έχουν την ίδια άποψη για αυτό το θέμα”. Ανέφερε ακόμη ότι “η Τουρκία έχει ως μοντέλο το Ιράν προβάλλοντας ως δικαιολογία για την εφαρμογή του πυρηνικού της προγράμματος, τις αυξημένες ανάγκες για ενέργεια λόγω της ανάπτυξης της οικονομίας”.
Το άρθρο αναφερόταν ότι σύμφωνα με πληροφορίες γερμανικών μυστικών υπηρεσιών , μετά από εντολή του Ερντογάν το 2010 στήθηκε εγκατάσταση εμπλουτισμού ουρανίου και ότι η Τουρκία ήδη διαθέτει μεγάλη ποσότητα από μηχανές φυγοκέντρησης που φέρεται να έχει προμηθευτεί από το Πακιστάν.
Μετά από την συνάντησή τους στην Άγκυρας Πούτιν και Ερντογάν ανακοίνωσαν συμφωνία για την κατασκευή πυρηνικού σταθμού από ρωσικές εταιρείες κάπου στην κεντρική Τουρκία.
Τώρα επανέχεται το Ακούγιου στην Μερσίνα ,μια εγκατάσταση που μπορεί να προκαλέσει ανεπανόρθωτες ζημιές σ΄ όλη την περιοχή. Και πρώτα απ΄ όλα στην Κύπρο.
Τους κινδύνους επισημαίνουν με έμφαση και Τούρκοι επιστήμονες οι οποίοι δηλώνουν αποφασισμένοι να προσφύγουν στην δικαιοσύνη.
Οι “πυρηνικές ανησυχίες” του Ερντογάν και του Νταβούτογλου είναι μία από τις αιτίες της καχυποψίας που έχει κυριαρχήσει στην Ουάσινγκτον έναντι της πρώην “πιστής συμμάχου” Τουρκίας.
