«Παρά τις δυσκολίες πραγματοποιούμε και εμείς με τη σειρά μας τη δικιά μας έξοδο από μία Ελλάδα χαμηλών προσδοκιών σε εκείνη των μεγάλων διεκδικήσεων και των υψηλών απαιτήσεων, μακριά από το σκοτάδι της τοξικότητας και την καθήλωση της εσωστρέφειας σε μία προσπάθεια ωστόσο που προϋποθέτει και σήμερα ενότητα, σιγουριά και πολιτική ωριμότητα»
Αυτά τόνισε, μεταξύ άλλων, ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, εκφωνώντας τον πανηγυρικό της ημέρας στον Κήπο των Ηρώων στο Μεσολόγγι, με αφορμή τους εορτασμούς για την συμπλήρωση 200 χρόνων από την Ηρωική Έξοδο των Ελεύθερων Πολιορκημένων.
Όπως πρόσθεσε, ο πρωθυπουργός, «εντός των τειχών του Μεσολογγίου είχαμε ένα μοναδικό παράδειγμα ενότητας και αλληλεγγύης που τα κράτησε για καιρό όρθια. ‘Ανθρωποι με διαφορετική καταγωγή, με διαφορετική ιδιοσυγκρασία και σκέψη ορκίστηκαν να καταστείλουν τις όποιες προσωπικές τους φιλοδοξίες και να εξορίσουν κάθε διαμάχη», συνεχίζοντας:
«Διαμόρφωσαν έτσι ένα ξεχωριστό ορόσημο ομόνοιας, για αυτό ακριβώς μίλησα για τα πολλά και παράλληλα μηνύματα που εκπέμπει τούτος ο τόπος. Μηνύματα μαζικής δράσης, προσωπικής υπέρβασης και συνειδητής ενότητας. Μηνύματα δηλαδή που απέκτησαν εμβέλεια πέρα από τον χώρο από όπου πήγαζαν σμιλεύοντας την ιστορία, ώστε οι πράξεις της συγκεκριμένης περιόδου να γίνουν τελικά σύμβολα διαχρονικά. Έτσι 200 χρόνια μετά η Έξοδος εξακολουθεί να μας καλεί σε μία είσοδο στην εθνική αυτογνωσία, πολύ περισσότερο όταν στις μέρες μας οι απειλές είναι πολλές και η ειρήνη στη γειτονιά μας δεν είναι καθόλου δεδομένη». Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά σε αυτό το σημείο, «ενώ οι προκλήσεις μπορεί να είναι διαφορετικές, πολλά όμως από τα ζητούμενα παραμένουν τα ίδια, με πρώτο την ενότητα του λαού μας και τη θωράκιση της εθνικής αξιοπρέπειας και αυτοπεποίθησης».
«Σίγουρα», συνέχισε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, «πριν από δύο αιώνες η Ελλάδα ήταν ένα μικρό έθνος, δεν είχε καν συγκροτηθεί σε κράτος που ζητούσε με αγωνία τότε τη βοήθεια των μεγάλων δυνάμεων για να δικαιωθεί ο αγώνας της» και συμπλήρωσε: «Σήμερα είμαστε ένα κυρίαρχο κράτος με σημαντικό ευρωπαϊκό και διεθνές εκτόπισμα, με απόρθητα σύνορα και με πανίσχυρες Ένοπλες Δυνάμεις. Με μία δυναμική οικονομία που στηρίζει όσο καλύτερα μπορεί την κοινωνία, αλλά και με ενωμένους τους πολίτες της. Αυτή η αναβαθμισμένη θέση, μάς επιτρέπει να είμαστε παρόντες όπου μας χρειάζεται ο Ελληνισμός, κάτι που αποδείξαμε πρόσφατα με την άμεση υποστήριξη μας στην Κύπρο απέναντι στους κινδύνους από τη σύρραξη στο Ιράν, παραμένοντας ένας πυλώνας σταθερότητας σε ένα κόσμο αστάθειας και μία χώρα σε αναπτυξιακή τροχιά εν μέσω ενός αβέβαιου διεθνούς περιβάλλοντος».
«Το Μεσολόγγι», όπως σημείωσε ο πρωθυπουργός, «μας καλεί συνεπώς να σκεφτούμε ότι η ελευθερία και η δημοκρατία δεν είναι ποτέ δεδομένες, είναι ζωντανοί οργανισμοί που χρειάζονται φροντίδα, κάτι που σημαίνει και συμμετοχή και ευθύνη».
«Γιατί ας μην ξεχνάμε», υπογράμμισε, «ότι τότε οι ήρωες του 1826 αγωνιστήκαν στο Μεσολόγγι με ότι είχαν, γνωρίζοντας ότι έλεγαν όχι στην ατιμωτική παράδοση, χωρίς μάλιστα να έχουν χρόνο και μέσα για να το υπερασπιστούν».
«Θα έλεγα λοιπόν», ανέφερε ο πρωθυπουργός, «ότι παρά τις δυσκολίες πραγματοποιούμε και εμείς με τη σειρά μας τη δικιά μας έξοδο από μία Ελλάδα χαμηλών προσδοκιών σε εκείνη των μεγάλων διεκδικήσεων και των υψηλών απαιτήσεων μακριά από το σκοτάδι της τοξικότητας και την καθήλωση της εσωστρέφειας σε μία προσπάθεια ωστόσο που προϋποθέτει και σήμερα ενότητα, σιγουριά και πολιτική ωριμότητα».
«Και αυτό γιατί», όπως είπε, «θα ήταν λάθος στην παρούσα συγκυρία εάν δεν τοποθετούσαμε την χώρα στη μεγάλη εικόνα που την περιβάλλει, μία εικόνα που δυστυχώς προοιωνίζει γεωπολιτικές ανατροπές, οι οποίες απαιτούν αμυντική και διπλωματική εγρήγορση, οικονομικούς τριγμούς που θα μας καλέσουν σε ρεαλιστικές, αλλά απαραίτητες αναπροσαρμογές, ώστε να προσαρμόσουμε την κοινωνία, αλλά και λαϊκιστικές εξάρσεις οι οποίες μόνο με την αντεπίθεση του μετώπου της αλήθειας μπορούν να ηττηθούν» και πρόσθεσε:
«Οι πρόγονοί μας άλλωστε δεν στάθηκαν δίπλα – δίπλα επειδή συμφωνούσαν σε όλα, αλλά γιατί πρόταξαν την γνώση ότι παλεύουν για κάτι μεγαλύτερο από τους ίδιους. Αυτή την αίσθηση του κοινού πεπρωμένου είναι νομίζω αυτό που οφείλουμε τώρα ο ένας στον άλλον και όλοι μαζί στην πατρίδα, μία πυξίδα, ώστε μέσα στα ταραγμένα διεθνή νερά το εθνικό σκάφος να πλέει πάντα ελεύθερο και ποτέ πολιορκημένο»
