Το έθιμο της Τσικνοπέμπτης τίμησαν για μια ακόμη χρονιά οι γειτονιές της Αθήνας, με την πόλη να παραδίδεται στη μυρωδιά του ψημένου κρέατος, και σε άφθονο αλκοόλ, από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το απόγευμα
Είτε πρόκειται για το εμπορικό κέντρο γύρω από την οδό Αιόλου, είτε για τις γειτονιές των Πετραλώνων, πολίτες, εργαζόμενοι και καταστηματάρχες «γράφουν» αμέτρητες εργατοώρες πάνω από σχάρες και σούβλες, μετατρέποντας δρόμους, ταράτσες και σπίτια σε ένα μεγάλο, αυθόρμητο, υπαίθριο γλέντι. Αυτό που αναδεικνύεται μέσα από τους καπνούς είναι η ξεχωριστή εμπειρία του καθένα, καθώς η παράδοση συναντά τις προσωπικές ιστορίες και τις νέες οπτικές.
Πρώτη φορά Τσικνοπέμπτη ως μαγαζάτορας
Για τον κ. Γιώργο, ιδιοκτήτη σουβλατζίδικου στην περιοχή της Αιόλου, η φετινή Τσικνοπέμπτη είναι μια πρωτόγνωρη εμπειρία, καθώς είναι η πρώτη φορά που τη βιώνει ως καταστηματάρχης. «Είναι μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Σήμερα έχουμε πολύ κόσμο, έχουν ξεκινήσει από νωρίς» ανέφερε στο Orange Press Agency, σημειώνοντας πως όλοι βγαίνουν για να φάνε κρέας. Σε ό,τι αφορά τη σημασία της ημέρας, υπογράμμισε ότι «νομίζω είναι ένα έθιμο που ο Έλληνας δε θέλει να το αλλάξει. Ούτως ή άλλως αυτό σηματοδοτεί ότι ξεκινάμε μετά νηστεία, οπότε είναι κάτι που το κρατάμε, οι περισσότεροι τουλάχιστον».
Ο ίδιος, έχοντας ξεκινήσει το νέο του επαγγελματικό βήμα μόλις δύο μήνες νωρίτερα, τόνισε πως «είμαστε πολύ χαρούμενοι γι’ αυτό», βλέποντας τον κόσμο να διασκεδάζει με πολύ θετική διάθεση.
«Μαγκάλι Πετραλώνων»
Σε μια γωνιά των Πετραλώνων η νεολαία δίνει τον δικό της τόνο, τηρώντας το έθιμο αλλά αντιμετωπίζοντάς το με μια δόση κριτικής και ειρωνείας απέναντι στα πατροπαράδοτα χαρακτηριστικά.
Ο Γιώργος, ένας νέος εργαζόμενος που έπιασε τη σχάρα αμέσως μόλις τελείωσε τη βάρδια του, περιέγραψε με χιούμορ την προσπάθεια της παρέας του. «Χαλαρά προσπαθούμε να ανάψουμε ξύλα με κάρβουνα και όχι κάρβουνα με ξύλα. Δουλεύαμε από τις δέκα μέχρι τις τρεις και είμαστε πάρα πολύ κουρασμένοι» σημείωσε.
Ο νεαρός ψήστης στρώνοντας τα κάρβουνα πάνω από το «μαγκάλι Πετραλώνων», όπως λέει, δεν παρέλειψε να ειρωνευτεί τις απαιτήσεις που έχουν όσοι πλησιάζουν τη φωτιά, σχολιάζοντας και τις «οδηγίες» των παλαιότερων. «Όλοι θέλουν ξεροψημένη πίτα μέχρι να βγει πολύ ξεροψημένη για να σου την πούνε. Όλοι θέλουν κοτοπουλάκι με πιπεριά και δεν ξέρω εγώ τι. Δεν υπάρχουν αυτά τα πράγματα. Λουκάνικο χωριάτικο, πανσέτα άντε με το ζόρι, μπριζόλα και χοιρινό σουβλάκι μόνο, όχι μοσχαρίσιο» τόνισε με νόημα. Κατέληξε μάλιστα λέγοντας ότι πολλοί πιστεύουν πως «ο ψήστης δεν είναι δουλειά, αλλά είναι η πιο δύσκολη δουλειά», δίνοντας ραντεβού για το επόμενο ψήσιμο το Πάσχα.
«Η ζωή θέλει τρέλα και αγάπη, καλή Τσικνοπέμπτη!»
Μια διαφορετική προσέγγιση φέρνει ο Αθανάσιος, ένας Αθηναίος μαγαζάτορας που έχει γοητευτεί από τον τρόπο ζωής των ανθρώπων στην Ικαρία.
Προσπαθώντας να μεταφέρει αυτό το πνεύμα στην πόλη, έστησε το δικό του γλέντι με ικαριώτικο κρασί. «Σήμερα ψήνουμε Τσικνοπέμπτη με καλή παρέα, με Ικαριώτικο κρασί και με πολύ ωραία vibes» ανέφερε. Παρόλο που δεν είναι Ικαριώτης, υπογράμμισε πως «έχω μείνει Ικαρία, έχω δουλέψει και τη λατρεύω. Είναι η μεγάλη μου αγάπη και ελπίζω κάποτε να μείνω και να βρεθώ εκεί πέρα».
Σχετικά με το κέφι της ημέρας, σημείωσε πως «έχουμε την τρέλα του Ικαριώτη. Το κρασί είναι Ικαριώτικο, ντόπιο, ωραίο, ψιλοβαράει αλλά είναι όλα σούπερ», ενώ παρουσίασε τον συνεργάτη του, τον Αδαμάντιο, ως τον «δάσκαλο του ψήσιματος». Από την πλευρά του, ο Αδαμάντιος έστειλε το δικό του μήνυμα λέγοντας πως «η ζωή θέλει τρέλα, αγάπη και όλοι να είμαστε καλά. Καλή Τσικνοπέμπτη σε όλους! Ευλογία!».
Η γιορτή έκλεισε με τον Αθανάσιο να εύχεται «αγάπη και χαμόγελο και κοιλιά ελεύθερη», προτρέποντας όλους να μην έχουν φάει από το πρωί για να απολαύσουν τη βραδιά
