Η ευρωατλαντική πυξίδα δεν αφήνει περιθώριο σε καμία ελληνική κυβέρνηση να επιχειρήσει γεωπολιτικούς πειραματισμούς.
Η γεωγραφική θέση της Ελλάδας την έχει… καταδικάσει ιστορικά, να ζει στο σταυροδρόμι των μεγαλύτερων παγκόσμιων γεωπολιτικών τεκτονικών πλακών.
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Σε μια εποχή όπου η διεθνής ασφάλεια κλυδωνίζεται από αναθεωρητικές δυνάμεις, η εξωτερική πολιτική μιας χώρας δεν αποτελεί πεδίο για εγχώρια λαϊκιστική κατανάλωση, αλλά ζήτημα εθνικής επιβίωσης.
Παρά την προφανή αυτή πραγματικότητα, εντός του ελληνικού Κοινοβουλίου εξακολουθεί να επιβιώνει ένα ιδιότυπο τόξο δυνάμεων που, με διαφορετικές αφετηρίες αλλά ταυτόσημη ρητορική, συστηματικά υπονομεύει τους παραδοσιακούς πυλώνες της ελληνικής διπλωματίας: την Ευρωπαϊκή Ένωση, τη Δύση, τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Το φαινόμενο αυτό γίνεται ακόμη πιο ανησυχητικό όταν η άρνηση της Δύσης συνοδεύεται από μια ανεξήγητη, σχεδόν εμμονική, ανοχή —αν όχι απροκάλυπτη συμπάθεια— προς αυταρχικά καθεστώτα, όπως η Ρωσία, ή προς περιφερειακούς ταραχοποιούς, όπως η Τουρκία.
Ο κόσμος του σήμερα δεν συγχωρεί λάθη. Οι θεωρίες περί “ουδετερότητας”, οι φιλορωσικές φαντασιώσεις και ο “τυφλός” αντιαμερικανισμός που ευαγγελίζονται τα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι ο σύντομος δρόμος προς την εθνική συρρίκνωση. Η Ελλάδα ανήκει στη Δύση, όχι από γεωγραφική σύμπτωση, αλλά από συνειδητή, αξιακή και στρατηγική επιλογή. Και όσο η Νέα Δημοκρατία κρατά το τιμόνι της χώρας, η θέση της Ελλάδας στον κόσμο θα παραμένει ισχυρή, περήφανη και απρόσβλητη από κάθε απειλή. Παραλίεςκαι νησιά
Το αντι-δυτικό και αντι-ισραηλινό “μέτωπο” εντός της Ελληνικής Βουλής
Το αντιδυτικό μέτωπο στην Ελλάδα έχει δύο όψεις, καθώς από τη μία έχουμε την παραδοσιακή δογματική αριστερά και από την άλλη τη νεο-λαϊκιστική και συνομωσιολογική δεξιά.
Όμως, ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά:
1. Το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Τσίπρα έχουν ασκήσει τη διακυβέρνηση του τόπου, γνωρίζουν τους διεθνείς συσχετισμούς, αλλά ήταν σχεδόν πάντοτε απέναντι στις κορυφαίες εθνικές επιλογές της Νέας Δημοκρατίας τα τελευταία χρόνια. Έχουν μιλήσει και οι δύο για ίσες αποστάσεις, έχουν επικρίνει την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και προσωπικά τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη. Τα δύο αυτά κόμματα αυτή τη στιγμή είναι εκτός του πλαισίου του ευρωπαϊκού και νατοϊκού κεκτημένου σε κρίσιμα ζητήματα, όπως η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή. Εκπέμπουν… θολό σήμα σχετικά με την εξωτερική πολιτική και βγάζουν “σπυράκια” (ιδίως ο Τσίπρας), όταν η χώρα εξοπλίζεται. Νομοθετικόόργανο
Το παράδοξο με τα δύο αυτά κόμματα είναι ότι όταν κυβερνούσαν, συνομιλούσαν με τις ΗΠΑ, την Ευρώπη και το Ισραήλ. Ωστόσο, έχουν και την “πελατεία” τους, η οποία προέρχεται από τη “μήτρα” του κομμουνισμού και δεν είναι και τόσο φίλα προσκείμενη στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Φαίνεται ότι οι επιλογές τους δεν προτάσσουν το εθνικό συμφέρον, αλλά το κομματικό και πελατειακό όφελος.
2. Η Ριζοσπαστική Αριστερά, δηλαδή η Πλεύση Ελευθερίας και τα διαλυμένα… κομματίδια της Νέας Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ κατά περιόδους, προσπαθούν να εμφανιστούν με ευρωπαϊκό προφίλ, αλλά στην πράξη διολισθαίνουν συχνά σε έναν εύκολο αντιαμερικανισμό και μια έντονη αντιισραηλινή ρητορική, ειδικά με αφορμή την κρίση στη Γάζα. Η στάση τους εξηγείται από τα αντανακλαστικά της παραδοσιακής αριστερής “μήτρας”, που θεωρεί ότι η αλληλεγγύη στους καταπιεσμένους περνά υποχρεωτικά μέσα από την καταδίκη της Δύσης και των συμμάχων της.
3. Ο διαχρονικός “σημαιοφόρος” του αντιαμερικανισμού και του αντινατοϊκού λόγου είναι το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος. Για τον Περισσό, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η “λυκοσυμμαχία των μονοπωλίων”, το ΝΑΤΟ ο “ιμπεριαλιστικός μηχανισμός” και οι ΗΠΑ ο μόνιμος ένοχος για κάθε παγκόσμια κρίση. Η στάση του στο Μεσανατολικό είναι απόλυτα μονομερής, καταδικάζοντας το Ισραήλ ως “κράτος-τρομοκράτη” και αγνοώντας τις γεωπολιτικές ισορροπίες της περιοχής. Η εξήγηση της στάσης του ΚΚΕ είναι απλή. Ένας παρωχημένος ιδεολογικός δογματισμός του περασμένου αιώνα, που αρνείται να δει τον κόσμο πέρα από το πρίσμα του ταξικού πολέμου και του αντιιμπεριαλισμού.
4. Στην περίπτωση της “Ελληνικής Λύσης”, ο αντιδυτικισμός μεταμφιέζεται σε “πατριωτικό ρεαλισμό”. Το κόμμα επενδύει συστηματικά στον ευρωσκεπτικισμό, επικρίνοντας τις αποφάσεις των Βρυξελλών ως επιζήμιες για τα ελληνικά συμφέροντα. Παράλληλα, καλλιεργεί μια ρητορική αποστάσεων από τις ΗΠΑ, ενώ η στάση του απέναντι στο Ισραήλ χαρακτηρίζεται από καχυποψία, επηρεασμένη από θεωρίες περί “παγκόσμιων κέντρων εξουσίας”. Η εξήγηση βρίσκεται στην ψηφοθηρική εκμετάλλευση των φοβικών συνδρόμων ενός μέρους της κοινωνίας, που νιώθει απειλή από την παγκοσμιοποίηση.
5. Τα κόμματα που κινούνται στο δεξιό τόξο (πέραν της ΝΔ) εκφράζουν έναν βαθύτατο πολιτισμικό αντιδυτικισμό. Η Δύση γι’ αυτά είναι παρακμιακή, άθεη και αλλοτριωμένη. Η Ε.Ε. αντιμετωπίζεται ως ένας μηχανισμός που θέλει να σβήσει την εθνική και θρησκευτική ταυτότητα της Ελλάδας. Η στάση τους είναι το αποτέλεσμα ενός μείγματος θρησκοληψίας, εθνικιστικού απομονωτισμού και πλήρους άγνοιας των διεθνών συσχετισμών δύναμης.
Το… παράδοξο του “φιλορωσισμού” και της ανοχής στην Τουρκία
Το πιο εντυπωσιακό και συνάμα επικίνδυνο στοιχείο της ρητορικής αυτών των κομμάτων είναι η γεωπολιτική τους τύφλωση απέναντι στη Ρωσία και την Τουρκία.
Από τη μία πλευρά, η Ελληνική Λύση και η Νίκη δεν έκρυψαν ποτέ τα φιλορωσικά τους αισθήματα, επενδύοντας στο αφήγημα του “ξανθού γένους” και των κοινών ορθόδοξων δεσμών. Ακόμη και μετά την απροκάλυπτη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η στάση τους παρέμεινε διφορούμενη. Αντί να καταδικάσουν τον αναθεωρητισμό της Μόσχας, επέκριναν τις κυρώσεις της Ε.Ε., υποστηρίζοντας ότι πλήττουν την ελληνική οικονομία.
Από την άλλη πλευρά, η αριστερή πτέρυγα, δηλαδή το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Πλεύση Ελευθερίας, το ΜεΡΑ 25 και η Νέα Αριστερά έχουν υιοθετήσει τη θεωρία των “ίσων αποστάσεων” για την Ελλάδα, βαφτίζοντας τον πόλεμο στην Ουκρανία ως μια “σύγκρουση ιμπεριαλιστών” (ΝΑΤΟ εναντίον Ρωσίας), ξεπλένοντας έτσι στην πράξη τον επιτιθέμενο. Επιπλέον, δεν είναι και τόσο… ζεστά σε σχέση με την αντιμετώπιση των τουρκικών προκλήσεων και δείχνουν ότι ενώνονται με την Άγκυρα, μέσω… περίεργων υπόγειων διαδρομών.
Τι κρύβεται όμως πίσω από αυτή τη στάση; Πίσω από τα παχιά λόγια περί “πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής” και «ειρήνης, κρύβεται μια βαθιά εθνική αυταπάτη και, σε κάποιες περιπτώσεις, ιδιοτελή πολιτικά κίνητρα. Ορισμένοι αναζητούν χρηματοδοτήσεις ή πολιτική στήριξη από εξωτερικά κέντρα, ενώ άλλοι απλώς χαϊδεύουν τα αυτιά ενός ακροατηρίου που έχει γαλουχηθεί με θεωρίες συνωμοσίας.
Πώς η ελληνική αντιπολίτευση “παίζει” το παιχνίδι της Τουρκίας
Το πιο εξωφρενικό είναι ότι αυτή η αποδυνάμωση του δυτικού μετώπου της χώρας αντικειμενικά ευνοεί την Τουρκία.
Όταν αυτά τα κόμματα ζητούν την αποδέσμευση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ ή τη διακοπή των αμυντικών συμφωνιών με τις ΗΠΑ και τη Γαλλία, ουσιαστικά εισηγούνται τον γεωπολιτικό ευνουχισμό της χώρας. Μια Ελλάδα απομονωμένη από τους συμμάχους της, χωρίς τις στρατηγικές συμμαχίες με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο, θα αποτελούσε εύκολη λεία για τον τουρκικό αναθεωρητισμό. Η Άγκυρα επιθυμεί μια Ελλάδα αδύναμη, χωρίς στηρίγματα, ώστε να μπορεί να επιβάλει τη στρατηγική της “Γαλάζιας Πατρίδας”. Συνεπώς, η στάση αυτών των κομμάτων, συνειδητά ή ασυνείδητα, εξυπηρετεί τις επιδιώξεις του Ερντογάν.
Γιατί η ΝΔ και ο Μητσοτάκης αποτελούν τη μοναδική εγγύηση για την εξωτερική πολιτική της χώρας
Σε αυτό το θολό και επικίνδυνο τοπίο, η Νέα Δημοκρατία αποτελεί τον μοναδικό σταθερό πυλώνα και την εγγύηση για μια ισχυρή, αξιόπιστη και ασφαλή Ελλάδα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.
Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη απέδειξε ότι η εξωτερική πολιτική δεν ασκείται με ιδεοληψίες, αλλά με στρατηγικό ρεαλισμό. Η Νέα Δημοκρατία θεωρείται η παράταξη των μεγάλων εθνικών επιλογών. Όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έβαλε τη χώρα στην ευρωπαϊκή οικογένεια, έτσι και η σημερινή παράταξη θωρακίζει τη χώρα μέσα στον σκληρό πυρήνα της Δύσης. Η υπογραφή των αμυντικών συμφωνιών με τη Γαλλία και τις ΗΠΑ δεν ήταν απλώς διπλωματικές επιτυχίες, αλλά ασπίδα προστασίας.
Η Ελλάδα μετατράπηκε από μέρος του προβλήματος σε στρατηγικό κόμβο ασφάλειας για ολόκληρη τη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Η αγορά των μαχητικών Rafale, των φρεγατών Belharra και η ένταξη στο πρόγραμμα των F-35 άλλαξαν τις ισορροπίες δυνάμεων στο Αιγαίο. Η αποτρεπτική ισχύς της χώρας είναι σήμερα μεγαλύτερη από ποτέ, αναγκάζοντας την Τουρκία να προσέρχεται στο τραπέζι του διαλόγου με σαφώς πιο συγκρατημένο τόνο.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει μιλήσει στο Κογκρέσο των ΗΠΑ (είναι ο έκτος μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο που είχε αυτό το προνόμιο) και διαδραματίζει σπουδαίο πρωταγωνιστικό ρόλο στα ευρωπαϊκά φόρα ως ισότιμος και σεβαστός συνομιλητής. Η Ελλάδα δεν είναι πλέον ο “επαίτης” της Ευρώπης, αλλά μια χώρα με αυτοπεποίθηση, που συνδιαμορφώνει τις εξελίξεις. Η Νέα Δημοκρατία εμβάθυνε τη στρατηγική σχέση με το Ισραήλ και την Κύπρο, δημιουργώντας έναν σταθερό άξονα δημοκρατικών κρατών στην Ανατολική Μεσόγειο, που λειτουργεί ως αντίβαρο σε κάθε αναθεωρητική Βουλή.
Το άνοιγμα προς το Ισραήλ ξεκίνησε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης την περίοδο διακυβέρνησης του 1990-1993. Έκτοτε όλες οι κυβερνήσεις με τον έναν ή τον άλλον τρόπο έβαλαν το δικό τους λιθαράκι. Ωστόσο, αυτά που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια είναι κοσμογονικά, για τον απλούστατο λόγο ότι ένας ισχυρός άξονας Τελ Αβίβ-Αθήνας-Λευκωσίας είναι ζήτημα υψίστης εθνικής ασφάλειας για τη χώρα. Όσοι δεν το αντιλαμβάνονται είναι απλά… ηλίθιοι ή έχουν άλλου… είδους συμφέροντα, τα οποία υπονομεύουν ευθέως την εθνική στρατηγική σε ένα κόσμο που αλλάζει ραγδαία και θέτει τη χώρα μας στο επίκεντρο των εξελίξεων, εν μέσω πρωτοφανών προκλήσεων…
