Ανίκανοι ή αδίστακτοι;
Του Θανάση Κ.
Μερικές απλές διαπιστώσεις:
— Η κυβέρνηση αυτή είχε τη μεγαλύτερη στήριξη από τον Τύπο, και τα ΜΜΕ, από οποιαδήποτε προηγούμενη μεταπολιτευτική κυβέρνηση.
Ταυτόχρονα, ήταν η μόνη που δεν είχε ουσιαστικά αντιπολίτευση απέναντί της! Το Κόμμα που εξελέγη αξιωματική αντιπολίτευση στις τελευταίες εκλογές (2023) κατακερματίστηκε. Και ενώ τα ποσοστά του κυβερνητικού κόμματος υποχώρησαν κοντά στο μισό (και το εκλογικό σώμα συρρικνώνεται όσο ποτέ στο παρελθόν) κανένα άλλο Κόμμα δεν μπόρεσε μέχρι στιγμής να καλύψει το κενό.
Παρόλη τη στήριξη που είχε η κυβέρνηση αυτή από τον Τύπο, και παρά το γεγονός ότι δεν έχει αντιπολίτευση απέναντι της, τελικά αντιμετωπίζει χιονοστιβάδα σκανδάλων. Κάθε είδους…
— Η τωρινή συγκυρία μπορεί να συγκριθεί μόνο με το 1989, όταν η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου αντιμετώπιζε αλλεπάλληλα σκάνδαλα.
Με μια πολύ μεγάλη διαφορά, ωστόσο: Τότε τα σκάνδαλα καταγγέλλονταν από την εγχώριο Τύπο και τα εκμεταλλευόταν η εγχώρια Αντιπολίτευση για να φθείρει την τότε Κυβέρνηση. Και το κατάφερε τελικά.
Αυτή τη φορά όμως, ο Τύπος εξακολουθεί να ελέγχεται σε γενικές γραμμές από την Κυβέρνηση,
η Αντιπολίτευση εξακολουθεί να μην μπορεί να απειλήσει άμεσα την κυβέρνηση,
και τα σκάνδαλα, τώρα πια, τα καταγγέλλει η Ευρωπαία Εισαγγελέας!
Και, ένα τουλάχιστον, η ίδια η κοινωνία, υπό το συναισθηματικό βάρος του τραγικού δυστυχήματος των Τεμπών. Όπου οι συγγενείς των 57 θυμάτων ανέδειξαν όσα δεν μπόρεσε ούτε ο ελεγχόμενος Τύπος ούτε η Δικαιοσύνη, μέχρι στιγμής…
Και κατέβηκαν εκατομμύρια ανθρώπων στους δρόμους…
Η Κυβέρνηση λοιπόν, αντιμετωπίζει σφοδρά χτυπήματα “απ’ έξω” – από την Ευρωπαία Εισαγγελέα” – και “από τα κάτω”, από την ίδια την κοινωνία.
Που όχι μόνο δεν την εμπιστεύεται πια. Αλλά και βαθιά την υποπτεύεται.
Για όσα έκανε – ακόμα και για όσα ΔΕΝ έκανε!
— Η κυβέρνηση αυτή ανέδειξε την “επικοινωνία”
σε υπέρτατη “αρετή” και – “υπερόπλο” διακυβέρνησης.
Έπεισε εαυτούς και αλλήλους ότι σημασία δεν έχει,
αν αυτά που κάνεις είναι σωστά ή λάθος…
Σημασία δεν έχει, αν σήμερα λες αυτά
κι αύριο τα γυρίζεις και λες τα ακριβώς αντίθετα…
Σημασία δεν έχει, αν οι μεγάλες επιλογές σου δικαιώνονται ή διαψεύδονται – αρκεί να ελέγχεις την “επικοινωνία”!
Αρκεί να φτιάχνεις τη “σωστή εικόνα”…
Αρκεί να ευθυγραμμίζεσαι με τους εφήμερους “συρμούς”
και με τους εκάστοτε “ισχυρούς”, εντός κι εκτός:
Πότε με τη woke ατζέντα, πότε εναντίον της,
πότε με την “πράσινη μετάβαση” ενάντια στις εξορύξεις,
πότε με τις εξορύξεις,
πότε εναντίον του Τράμπ, πότε υπέρ του,
πότε εναντίον των υπερ-πλεονασμάτων που πνίγουν την ανάπτυξη,
πότε υπέρ των υπερ-πλεονασμάτων,
πότε με το Χρηματιστήριο Ενέργειας που φτιάχνει καρτέλ
πότε ενάντια στα καρτέλ (στα λόγια) –
γενικά “όπου φυσάει ο άνεμος”, κάθε φορά.
Σημασία δεν έχει, τι “δουλεύει” για τη χώρα μακροχρόνια,
σημασία έχει μόνο τι “πουλάει” για την Κυβέρνηση κάθε στιγμή…
Κι όμως! Αυτή η Κυβέρνηση που νόμιζε
ότι βρήκε τη λύση για όλα τα προβλήματα,
υποκαθιστώντας την Πολιτική με επικοινωνιακά πυροτεχνήματα,
κι έχοντας στον πλευρό της ΜΜΕ που τα ελέγχει – αυτή η Κυβέρνηση
παθαίνει σήμερα τη μεγαλύτερη πανωλεθρία της εκεί ακριβώς:
Στην επικοινωνία!
Γιατί η επικοινωνία χτίζεται και κερδίζεται με εντυπώσεις.
Όχι πάντα σωστές, αλλά ισχυρές και καθολικής αποδοχής.
Κι εκεί την πατάει σήμερα:.
Γιατί έχει δημιουργηθεί η εντύπωση
ότι αυτή η κυβέρνηση είναι διεφθαρμένη!
Μπορεί αυτό να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Μπορεί και όχι.
Μπορεί να αδικεί την κυβέρνηση.
Μπορεί και όχι.
Μπορεί να αποδειχθεί
ότι τα μισά απ’ όσα καταγγέλλονται σε βάρος της είναι ανακριβή.
Μπορεί και όχι.
Σημασία έχει ότι με τη νέα δικογραφία της κας Κοβέσι,
αυτή η εντύπωση εδραιώνεται πλήρως.
Και το χειρότερο: έρχονται κι άλλες δικογραφίες από την κα Κοβέσι.
Για τον ΟΠΕΚΕΠΕ – και όχι μόνο…
Ασφαλώς εμείς εδώ δεν δικάζουμε.
Και όλοι έχουν το τεκμήριο της αθωότητας.
Όμως, το βέβαιο είναι ότι καταγγέλλονται πολύ σοβαρά αδικήματα.
— Σε ό,τι αφορά τον ΟΠΕΚΕΠΕ αυτά που καταγγέλλονται
ΔΕΝ ήταν απλά και “αθώα” ρουσφέτια.
— Σε ό,τι αφορά τα Τέμπη,
η καταστροφή στοιχείων μετά το δυστύχημα έγινε.
Το μπάζωμα έγινε. Και ο κ. Τριαντόπουλος παραπέμφθηκε γι’ αυτό.
Και συγκάλυψη υπήρξε.
Και συνεχίζεται.
— Σε ό,τι αφορά στις υποκλοπές, η ίδια η απόφαση του δικαστηρίου,
ζητάει να διερευνηθεί ακόμα και Κατασκοπεία.
Που η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι την διενήργησαν… ιδιώτες!
Άρα…δεν την αφορά!
Δηλαδή κάποιοι παρακολουθούσαν παράνομα υπουργούς,
τη στρατιωτική ηγεσία, αρχηγούς κομμάτων,
τον πρώην Πρωθυπουργό, επιχειρηματικούς παράγοντες –
και η κυβέρνηση δεν ασχολείται, γιατί επρόκειτο για… “ιδιώτες”, λέει!
Κι ύστερα ένας ήδη καταδικασμένος καταγγέλλει
ότι η εταιρία του πουλούσε το παράνομο λογιστικό
όχι σε ιδιώτες, αλλά σε κυβερνήσεις!
Άρα, αν αληθεύουν αυτά, την κατασκοπεία ΔΕΝ την διενήργησαν “ιδιώτες”.
Δεν ξέρουμε τι ακριβώς συνέβη.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι η κυβέρνηση έχασε τον έλεγχο. Σε όλα!
Και στην ουσία καθεμιάς από αυτές τις ερεβώδεις υποθέσεις
και στη διαχείρισή τους.
Είτε είναι βαθιά ανακατεμένη η Κυβέρνηση…
είτε είναι εντελώς ανίκανη η Κυβέρνηση!
:
— Δεν μπορεί να απαντάνε στις κατηγορίες Κοβέσι λέγοντας:
“έλα μωρέ – πώς κάνετε έτσι; – πάντα γίνονταν ρουσφέτια!”
Πράγματι! Αλλά εδώ ΔΕΝ πρόκειται πια γι’ αυτό…
Εδώ στήθηκε ολόκληρη “μηχανή” με πλαστά στοιχεία,
πλαστά ΑΦΜ, πλαστούς κτηνοτρόφους και ανύπαρκτα κοπάδια.
Αν ισχύουν αυτά, εδώ στήθηκε αληθινό… “παρακράτος”!
— Δεν μπορεί τρία χρόνια μετά το δυστύχημα των Τεμπών
να βρίζουν τους γονείς των θυμάτων.
Αντί να τους αγκαλιάσουν, τους βρίζουν!
Αντί να καταπραΰνουν τον πόνο τους, πυροδοτούν κοινωνική έκρηξη
με τα καραγκιοζιλίκια στην αίθουσα του δικαστηρίου…
Που την “αναβάθμιζαν” επί ένα χρόνο
και τελικά δεν χωράει… ούτε τους μισούς!
Είτε είναι εντελώς ανίκανοι, είτε είναι εντελώς αδίστακτοι.
Σε κάθε περίπτωση το έχουν χάσει. Εντελώς!
Κι όπως φαίνεται, μάλλον δεν σώζονται πια…
ΥΓ.1 Υπάρχει βέβαια, η περίπτωση να είναι και τα δύο:
Και ανίκανοι και αδίστακτοι.
Σε κάθε περίπτωση, δεν σώζονται. Με τίποτα…
ΥΓ.2 Καλή Ανάσταση σε όλους.
Και στη χώρα, πρωτίστως.
Γιατί στην Ελλάδα η Ανάσταση βιώθηκε πάντα
ως Εθνική και Πνευματική Αναγέννηση μέσα από τα σκοτάδια.
Τα σκοτάδια τα βλέπουμε όλοι γύρω μας.
Ελπίζω να δούμε, κάποια στιγμή, και το Φώς της Ανάστασης.
