Ατενίζοντας το Χάος…
Του Θανάση Κ.
Η Ελλάδα βρίσκεται αυτή τη στιγμή στον αστερισμό μιας χιονοστιβάδας σκανδάλων που όλες βαραίνουν την κυβέρνηση.
Σκανδάλων οικονομικών (ΟΠΕΚΕΠΕ),
σκανδάλων πολιτικών (υποκλοπές),
σκανδάλων διαχειριστικών και ενδεχόμενης θεσμικής συγκάλυψης (δίκη για τα Τέμπη, δίκη για τα… χαμένο βίντεο από τη μοιραία εμπορική αμαξοστοιχία των Τεμπών).
Και την ίδια στιγμή η Ελλάδα αντιμετωπίζει ένα νέο τσουνάμι πληθωρισμού κόστους (από απότομη αύξηση ενεργειακών τιμών διεθνώς).
Ενώ ο γεωπολιτικός χάρτης γύρω μας μετατοπίζεται και ανατρέπεται.
Πολλά Αραβικά καθεστώτα πιέζουν τις ΗΠΑ να συνεχίσουν την επίθεση κατά του Ιράν, μαζί με το Ισραήλ! Ενώ οι Ευρωπαίοι “σύμμαχοι”, πιέζουν τις ΗΠΑ να σταματήσουν…
Το ΝΑΤΟ αμφισβητείται, ευθέως πια, από τις ίδιες τις ΗΠΑ!
Τα “βρίσκουν” πολλοί Άραβες με το Ισραήλ
και τα “σπάνε” οι Ευρωπαίοι με τις ΗΠΑ!
Κι όλα αυτά… δίπλα μας!
Ποτέ η Ελλάδα δεν αντιμετώπιζε τόσα αλλεπάλληλα σκάνδαλα.
Ποτέ η Ελλάδα δεν αντιμετώπιζε τόσο μεγάλες γεωπολιτικές ανατροπές τόσο κοντά της…
* Έχουμε μια κυβέρνηση αποσταθεροποιημένη από σκάνδαλα,
ανίκανη να μειώσει τους φόρους για να διαχειριστεί το ενεργειακό σόκ (όπως κάνουν άλλοι εταίροι μας)
σε μια διεθνή συγκυρία που ρευστοποιούνται τα πάντα διεθνώς
– κι εδώ δεν μπορούν… ούτε μιαν αίθουσα να βρουν για την δίκη των Τεμπών!
Ο ΣΥΡΙΖΑ επί πέντε χρόνια δεν μπορούσε να βρει αίθουσα για να δικάσει τη Χρυσή Αυγή.
Και η ΝΔ του Κυριάκου επί ένα χρόνο τώρα δεν μπορεί να βρει αίθουσα που να χωράει τους διάδικούς της Δίκης των Τεμπών…
* Στην απόφαση για τις υποκλοπές το δικαστήριο αποφαίνεται ρητά ότι πρέπει να διερευνηθεί η περίπτωση κατασκοπείας.
Και η κυβέρνηση λέει πώς δεν την αφορά, γιατί ό,τι έγινε το έκαναν… ιδιώτες, λέει!
Δηλαδή στην Ελλάδα έρχονται ιδιώτες και “κατασκοπεύουν” τον υπουργό Εξωτερικών, τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ, τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης, τον πρώην Πρωθυπουργό και η κυβέρνηση… δεν ασχολείται!
Δηλαδή, το ‘χουμε κλείσει το μαγαζί και δεν μας το ‘πανε!
Και βγαίνει ένας εκ των κατηγορουμένων και υποστηρίζει ότι το predator το πουλάνε μόνο σε κυβερνήσεις.
Aν όντως ισχύει αυτό, τότε τις υποκλοπές ΔΕΝ το έκαναν “ιδιώτες”.
* Κι έρχεται η νέο δόση των καταγγελιών για το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ και η κυβέρνηση μας λέει:
— Έλα μωρέ βουλευτές έπαιρναν τηλέφωνο υπουργούς για ρουσφέτια.
Ενώ η Ευρωπαία Εισαγγελέας ζητάει άρση ασυλίας όχι για “ρουσφέτια”. Αλλά για καταγγελλόμενες παράνομες πράξεις. Κάποιες πλημμεληματικές, κάποιες κακουργηματικές. Όχι απλά και συνηθισμένα “αθώα” ρουσφέτια.
Κι όλα αυτά ΔΕΝ τα καταγγέλλει η “αντιπολίτευση” δεν τα καταγγέλλει ο “κίτρινος Τύπος”.
Τα καταγγέλλει πλέον η Ευρωπαία Εισαγγελέας!
Όπως και για τη συγκάλυψη των Τεμπών, την καταγγελία ότι τα έλαια σιλικόνης ΔΕΝ προκάλεσαν πυρόσφαιρα δεν την κάνουν τίποτα “ψεκασμένοι”. Την κάνουν και εκπρόσωποι του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Σιδηροδρόμων.
Και το ανεξάρτητο επίσημο πόρισμα του ΕΔΟΑΣΑΜ!
Το οποίο η κυβέρνηση προσπάθησε να το αλλάξει, αλλά ΔΕΝ τα κατάφερε. Γιατί δεν την άφησε ο εκπρόσωπος των Ευρωπαϊκών Σιδηροδρόμων…
Κι όλες αυτές οι δίκες για τα σκάνδαλα αρχίζουν τώρα ή κορυφώνονται τώρα. Μαζεμένες…
Σκάνδαλα χωρίς προηγούμενο
που ξεσπάνε μέσα σε συνθήκες γεωπολιτικής αναστάτωσης
επίσης χωρίς προηγούμενο.
Και με μια κυβέρνηση που τα έχει χαμένα όσο ποτέ στο παρελθόν…
Τι σημαίνουν όλα αυτά;
Και που οδηγούν όλα αυτά;
Ας κάνουμε ένα βήμα πίσω.
Κι ας το δούμε πιο απόμακρα, πιο μακροσκοπικά.
* Οι μεγάλες αλλαγές σκηνικού στην Ελλάδα
– “αλλαγές υποδείγματος” τις ονομάζουμε τώρα,
“μεταπολιτεύσεις” τις έλεγαν παλιότερα –
συμπίπτουν με τρία διαφορετικά φαινόμενα κρίσεων ή ανατροπών,
διεθνών και εγχώριων.
— Παγκόσμιες οικονομικές κρίσεις.
— Μεγάλες αλλαγές γεωπολιτικών ισορροπιών.
— Εσωτερικές κρίσεις που πυροδοτούνται από σκάνδαλα – οικονομικά και πολιτικά.
Για παράδειγμα:
— Ο Ελευθέριος Βενιζέλος αποδυναμώνεται και χάνει την εξουσία τρία χρόνια μετά την Μεγάλη διεθνή Κρίση του 1929…
— Η στρατιωτική δικτατορία πέφτει στην Ελλάδα το 1974, λίγο μετά την οριστική κατάρρευση του διεθνούς νομισματικού καθεστώτος του Breton Woods 1971-73), και αμέσως μετά την πρώτη πετρελαϊκή κρίση (Οκτώβριος του 1973).
— Το 1981 τελειώνει η πρώτη διακυβέρνηση της ΝΔ υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στην Ελλάδα, και αρχίζει η περίοδος Ανδρέα Παπανδρέου-ΠΑΣΟΚ. Λίγο πριν είχε ξεσπάσει η δεύτερη πετρελαϊκή κρίση (1979) και αμέσως μετά η ενεργειακή κρίση από τον Πόλεμο Ιράν-Ιράκ (1981)…
— Το 2009 έχουμε το τέλος της διακυβέρνησης Κώστα Καραμανλή στην Ελλάδα και την “απροσδόκητη” επάνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία με τον Γιώργο Παπανδρέου. Λίγο πριν είχε προκύψει η μεγάλη χρηματο-οικονομική κρίση των subprimes στις ΗΠΑ (2007) και σηματοδοτήθηκε από την χρεοκοπία των επενδυτικών τραπεζών (Lehman Brothers, Bear Sterns κλπ – 2008).
Μεγάλες οικονομικές κρίσεις διεθνώς, “συνέπεσαν” με μεγάλες πολιτικές ανατροπές μέσα στην Ελλάδα.
* Έχουμε, επίσης και μεγάλες γεωπολιτικές ανακατατάξεις να συμπίπτουν με αλλαγές σκηνικού μέσα στην Ελλάδα. Για παράδειγμα:
— Την περίοδο 1989-93, στην Ελλάδα χάνει τις εκλογές ο Ανδρέας Παπανδρέου, έρχεται στην εξουσία η ΝΔ του Κώστα Μητσοτάκη, και μετά από δυόμιση χρόνια επανέρχεται στην διακυβέρνηση ο Ανδρέας Παπανδρέου. (Πολύ αλλαγμένος, ωστόσο, σε σύγκριση με την πρώτη τετραετία του.)
Την ίδια εποχή διαλύεται το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και τα τείχη στην Ευρώπη (1989),
καταρρέει και η Σοβιετική Ένωση (1991), γίνεται ο πρώτος Πόλεμος στον Περσικό Κόλπο (κατά του Ιράκ-1990-91),
συγκροτείται η Ευρωπαϊκή Ένωση (Μάαστριχτ, 1991-92)
ενώ τελειώνει και η 12ετής συντηρητική διακυβέρνηση στις ΗΠΑ από Ρέηγκαν Μπούς – και εκλέγεται ο Δημοκρατικός Μπίλ Κλιντον.
Τότε αρχίζει διεθνώς η εποχή της Παγκοσμιοποίησης…
— Την περίοδο 2009-2015, που τη βιώσαμε στην Ελλάδα ως “περίοδο της χρεοκοπίας και των μνημονίων”, στον υπόλοιπο κόσμο έχουμε το πετρελαϊκό σοκ από την “Αραβική άνοιξη” που σάρωσε τα αραβικά καθεστώτα (ανατράπηκε ο Καντάφι και διαλύθηκε η Λιβύη, ανατράπηκε ο Μουμπάρακ στην Αίγυπτο, όπου το πραξικόπημα του Σίσι απέτρεψε την επιβολή των ισλαμιστών, και άρχισε ο μακροχρόνιος εμφύλιος στην Συρία που αποδυνάμωσε το καθεστώς Άσαντ.
[Στην Ελλάδα βιώνουμε την ιστορία μας συνήθως κοιτώντας μόνο τα “εσωτερικά αίτια”. Σπάνια τη συσχετίζουμε οργανικά με διεθνείς εξελίξεις. Από τις εξαιρέσεις στον κανόνα αυτό: ο Σπύρος Μαρκεζίνης, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος και ο Νίκος Πουλατζάς. Από εντελώς διαφορετικές σχολές σκέψης…]
Τέλος, πολλές φορές οι μεγάλες πολιτικές ανατροπές στην Ελλάδα συνέπεσαν με (ή και αποδόθηκαν σε) εκκωφαντικά σκάνδαλα.
Πολιτικά ή οικονομικά…
— Η πτώση του Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1963 συνδέθηκε άμεσα με τη δολοφονία Λαμπράκη και το σκάνδαλο της συγκάλυψής του (κι ας μην είχε ανάμιξη ο ίδιος, που αναφώνησε τότε: “ποιός κυβερνά αυτόν τον τόπο”;)
— Η πτώση του Ανδρέα Παπανδρέου το 1989 συνδέθηκε με το “σκάνδαλο Κοσκωτά” και με παράλληλα μικρότερα σκάνδαλα της εποχής όπως του “Γιουγκοσλαβικού” καλαμποκιού, και των υποκλοπών (Τόμπρας κλπ – Κι ας μη αποδείχθηκε τελικά η συμμετοχή του ίδιου το Ανδρέα σε οποιοδήποτε από αυτά…)
Τα σκάνδαλα – πολιτικά ή οικονομικά – αποτέλεσαν συχνά τον καταλύτη μεγάλων πολιτικών ανατροπών. Κι όχι μόνο στην Ελλάδα, βέβαια…
Δεν γνωρίζουμε πλήρως με ποιό “μηχανισμό” μια διεθνής οικονομική κρίση ή μια ενεργειακή κρίση μπορεί να αποσταθεροποιήσει μια κυβέρνηση στην Ελλάδα,
ή μια μεγάλη γεωπολιτική μετατόπιση να επιδράσει εσωτερικά σε κάθε χώρα -άρα και στην Ελλάδα
ή πώς ένα σημαντικό σκάνδαλο μπορεί να ανατρέψει τελικά με κυβέρνηση που έχει αποσταθεροποιηθεί από όλα τα άλλα.
Δεν ξέρουμε πώς ακριβώς συνδέονται όλα αυτά μεταξύ τους, ξέρουμε όμως ότι κάποιος μηχανισμός συσχέτισης υπάρχει!
Πολύ περισσότερο όταν συντρέχουνε ΟΛΑ αυτά ΜΑΖΙ, οι πιθανότητες να γλιτώσει μια – έτσι κι αλλιώς, εύθραυστη – κυβέρνηση, είναι πολύ μικρές.
* Τι σημασία έχουν όλα αυτά τώρα;
Ακριβώς αυτό: Σήμερα συμπίπτουν όλα μαζί: αναταράξεις, ανατροπές, γεωπολιτικές μετατοπίσεις, οικονομικής κρίσεις, ενεργειακά σοκ και χιονοστιβάδα σκανδάλων, που στο παρελθόν προκάλεσαν πολιτικούς σεισμούς.
Και η κυβέρνηση Μητσοτάκη φαίνεται να τελειώνει!
Μαζί έχει τελειώσει κι ένα ολόκληρο πολιτικό σκηνικό ΄
που πια δεν μπορεί να αναδείξει εναλλακτικές λύσεις,
δεν έχει διορθωτικούς μηχανισμούς,
δεν αποφεύγει σκάνδαλα,
δεν μπορεί πια να τα συγκαλύπτει (τα βγάζουν στη φόρα οι “απ’ έξω”),
δεν μπορεί να θεραπεύσει τις αιτίες που τα δημιουργούν,
δεν μπορεί ούτε δίκαιες δίκες να αντέξει.
Το ερώτημα δεν είναι “Μητσοτάκης ή Χάος”.
Το πρόβλημα είναι ότι ο Μητσοτάκης είναι το Χάος,
και τώρα πια βυθίζεται στο Χάος που ο ίδιος δημιουργεί!
Κι αυτό δεν είναι κάτι “προσωπικό” σε βάρος του,
ή “πολιτικό, που το καταγγέλλουν οι αντίπαλοί του.
Είναι διαπίστωση συστημικής εμπλοκής ή συστημικής κατάρρευσης,
που τη φωνάζει πια η ίδια η Ιστορία.
Τελειώνει, όχι γιατί κάποιοι δεν τον θέλουν,
αλλά γιατί έχει τελειώσει ό,τι ο ίδιος εκπροσωπεί.
Κυβερνήσεις πολύ σημαντικότερες,
έχουν παραμεριστεί για πολύ λιγότερα,
σε συνθήκες πολύ λιγότερο αποσταθεροποιητικές διεθνώς.
ΥΓ. Ναι, πράγματι, πρέπει να δούμε τι θα γίνει μετά.
Αλλά πριν συζητήσουμε ποια είναι η ΛΥΣΗ στο πρόβλημα,
πρέπει να καταλάβουμε ποιό είναι το ΠΡΟΒΛΗΜΑ!
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποσυντίθεται!
Και μαζί τελειώνει κι ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα.
Οπότε το πρόβλημα είναι πώς θα πάμε στην επόμενη μέρα
χωρίς να διαλυθεί η χώρα!
Πώς θα γίνει “μεταπολίτευση”
χωρίς να μεσολαβήσει δραματική εθνική κρίση.
Γιατί όσο διατηρείται η σημερινή παράλυση,
η τωρινή διάλυση, η τρέχουσα ανικανότητα,
διανθισμένη με βαριές οσμές διαφθοράς,
κινδυνεύουμε όλοι.
Πολύ περισσότερο απ’ όσο φανταζόμαστε…
— Το μεταπολεμικό κράτος εδραιώθηκε στην Ελλάδα το 1951 μετά από τραγικό Εμφύλιο.
— Η δημοκρατική μεταπολίτευση εδραιώθηκε στην Ελλάδα το 1974, μετά από την τραγωδία της Κύπρου
Η επόμενη μέρα θα έλθει οπωσδήποτε.
Το παλιό δεν διασώζεται πια…
Το πρόβλημα είναι πως θα κάνουμε το άλμα προς το μέλλον
χωρίς τραγωδίες αυτή της φορά.
