Στις εκλογές του 2027 έχουμε ακόμη μία… ευκαιρία για να αποδείξουμε ότι έχουμε αφήσει στην άκρη τα παθήματα του παρελθόντος και είμαστε έτοιμοι να συνεχίσουμε στον δρόμο της προόδου, όπως αυτός διαμορφώνεται από το ελληνικό success story της τελευταίας εξαετίας
Η ψήφος μας θα αποτελέσει για ακόμη μία φορά τον καθρέφτη της κοινωνίας μας, για την οποία αμφιβάλλουμε σχετικά με το αν λειτουργεί ψύχραιμα και ορθολογικά.
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Η περιπέτεια του 2015 φαίνεται ότι μας βοήθησε σε σημαντικό βαθμό, ώστε να βελτιώσουμε το επίπεδο συνείδησης και υπευθυνότητας. Δεν επαναλάβαμε τα ίδια λάθη και από το 2019 κινούμαστε σε έναν ενάρετο κύκλο προόδου, παρά το γεγονός ότι βρεθήκαμε στη δίνη διεθνών κρίσεων, οι οποίες έχουν αφήσει σε αρκετά θέματα το αποτύπωμα τους, όπως για παράδειγμα συμβαίνει με την ακρίβεια.
Ωστόσο, δεν υπάρχει το καθαρό μυαλό να δούμε τα πράγματα ρεαλιστικά, με αποτέλεσμα να θέλουμε και πάλι να… ξυστούμε “στην γκλίτσα του τσοπάνη”! Στις εκλογές του επόμενου έτους θα φανεί αν μάθαμε ή αν παραμένουμε δέσμιοι μιας αρρωστημένης κατάστασης που έχει να κάνει με τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Σε 15 μήνες θα φανεί αν θέλουμε πραγματικά να πάμε μπροστά με όσους κυβερνούν έχοντας γνώση και υπευθυνότητα ή αν θα χαθούμε στα… σκοτεινά μονοπάτια του λαϊκισμού και του ευτελισμού με αυτούς που καλύπτουν την ανεπάρκεια τους υποσχόμενοι φύκια για μεταξωτές κορδέλες!
Μέχρι να έρθει η ώρα της κάλπης, καλό θα ήταν ως κοινωνία να συνειδητοποιήσουμε ότι η κρίση στην Ελλάδα προ 15 ετών δεν ήταν απλά οικονομική. Στην οικονομική αποτυχία συμπυκνώνεται η κατάρρευση του συστήματος αξιών μιας ολόκληρης κοινωνίας. Η πολιτική, πολιτισμική, θεσμική και αξιακή χρεοκοπία ήταν σίγουρο ότι θα οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια στην οικονομική χρεοκοπία. Και ενώ θα περίμενε κάποιος να είμαστε πιο σοφοί, αντιθέτως, μοιάζουμε (και πάλι) σαν ένα… τρελό φορτηγό που τρέχει σε αυτοκινητόδρομο με τον οδηγό να είναι… ντίρλα!
Το 2027 δεν πάμε σε μία ακόμη εκλογική αναμέτρηση, αλλά καλούμαστε να επιβεβαιώσουμε εάν έχουμε στοιχειώδη εθνική συνείδηση. Λαμβάνοντας υπόψιν ότι ζούμε σε έναν ταραγμένο κόσμο με πολλές γεωπολιτικές και οικονομικές προκλήσεις, είναι σίγουρο ότι το 2027 πρέπει να αποδείξουμε ότι διαθέτουμε σοβαρά αποθέματα πολιτικής ωριμότητας…
Είμαστε λαός που ξεχωρίζει ή είναι για τα… μπάζα;
Κατά κόρον τα τελευταία χρόνια, ο ελληνικός λαός ως προς τον γενικό μέσο όρο παρουσιάζει μια συμπεριφορά του στυλ “τα ξέρω όλα και δεν δίνω βάση σε τίποτα”.
Στις εκλογές του 2027, το μόνο που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι θα κληθούμε να ψηφίσουμε όχι με βάση το ιδεατό αλλά το εφικτό. Θα κληθούμε να αποδείξουμε εάν διαθέτουμε τη στοιχειώδη ωριμότητα για να ξεχωρίσουμε ότι από τη μία πλευρά είναι η κυβέρνηση Μητσοτάκη και από την άλλη πλευρά, έχουμε σε πλήρη… παράταξη τους εκπροσώπους του χάους. Είναι στο χέρι του ελληνικού λαού να αποδείξει ότι ξέρει να ξεχωρίζει τις ρεαλιστικές λύσεις από τις λαϊκιστικές, αφήνοντας στην άκρη τα επικοινωνιακά “κόλπα” ανύπαρκτων, ανεπαρκών, άχρηστων και τυχοδιωκτών. Το μεγαλύτερο μέρος του εκλογικού σώματος δεν διαθέτει κριτική σκέψη απέναντι σε προγράμματα, ενώ παραμένει δέσμιο του λαϊκισμού, ο οποίος τροφοδοτείται από την οργή. Είναι σαν κάποιον που ρίχνει γροθιά στο μαχαίρι και στο τέλος μένει χωρίς… χέρι, αλλά όταν το συνειδητοποιεί κατόπιν εορτής, είναι πάρα πολύ αργά!
Το 2027 καλούμαστε να αποδείξουμε ότι ψηφίζουμε με συνείδηση και ωριμότητα. Αυτό σημαίνει ότι απορρίπτουμε την ψήφο εκδίκησης, γιατί στο τέλος είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι θα γυρίσει μπούμερανγκ. Πρέπει να ψηφίζουμε βλέποντας τις επόμενες γενιές και όχι να παρασυρόμαστε από όσους “χτίζουν” μια πρόσκαιρη δημοφιλία με τα ψέματα, τα οποία μάλιστα διαφημίζουν και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ένα πράγμα πρέπει να έχουν όλοι στο μυαλό τους: η ψήφος χωρίς μυαλό έχει ευθεία αντανάκλαση στα συμφέροντα της χώρας και την καθημερινότητα όλων…
Η “μάχη” της υπεύθυνης πολιτικής κόντρα στη γραφικότητα ενός κακόγουστου πολιτικού reality show
Ένας λαός που δεν αντιλαμβάνεται τα επιτεύγματα στην οικονομία, στην εξωτερική πολιτική, στην άμυνα και σε τόσους άλλους τομείς της καθημερινότητας, έχει πολύ μεγάλο πρόβλημα.
Η κατηγορία των πολιτών που κινούνται μεταξύ γραφικότητας και γελοιότητας αποτελούν τους ιδανικούς αυτόχειρες, οι οποίοι δεν αντιλαμβάνονται ότι κάνοντας κακό στη χώρα με την επιλογή άθλιων πολιτικών σχηματισμών και προσώπων, στην ουσία αυτοκαταστρέφονται. Η χώρα έδωσε μάχη για να ξεφύγει από τη μνημονιακή περιπέτεια και δεν πρέπει να επιστρέψουμε σε ένα ανάλογο περιβάλλον. Δυστυχώς όμως, η τοξικότητα και η ψυχική ανισορροπία βρίσκονται σε τόσο μεγάλο βαθμό που μπορεί να εξελιχθούν σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι με τη φωτιά. Πολιτικάντηδες και γελοίοι πολιτικοί τύποι εκτίθενται σε κοινή θέα βρίσκοντας υποστηρικτές. Πρόκειται για ένα επικίνδυνο κοκτέιλ, ικανό να γκρεμίσει ό,τι καλό έχει “χτιστεί” στη χώρα μετά… χιλίων κόπων και βασάνων!
Το 2027… απαγορεύεται να επιδοκιμαστούν ο λαϊκισμός, ο καιροσκοπισμός και ο τυχοδιωκτισμός. Θα πρόκειται για μια πραγματική παρακμή, για την οποία δεν θα ευθύνονται γελοίοι πολιτικοί που εκ του ασφαλούς λένε σήμερα ό,τι τους κατέβει γιατί πολύ απλά δεν λαμβάνουν αποφάσεις. Θα ευθύνονται οι ίδιοι οι πολίτες που εκλέγουν τέτοιους πολιτικούς. Μακάρι να είχαμε σήμερα την επιλογή μεταξύ πολλών υπεύθυνων και σοβαρών πολιτικών. Αυτό θα συνιστούσε αναβάθμιση του δημόσιου βίου και του πολιτικού λόγου. Από τη μία έχουμε τον Μητσοτάκη και από την άλλη, ένα συνονθύλευμα ανεύθυνων, παλαβών, καιροσκόπων και γελοίων.
Η τελική επιλογή για το ποια θα είναι η επόμενη μέρα των προσεχών εκλογών, ανήκει πάντα στον… σοφό ελληνικό λαό. Εκείνος θα επιλέξει εάν πρέπει να συνταχθεί με τους ώριμους και υπεύθυνους ή με τους γελοίους και επικίνδυνους. Στη δεύτερη περίπτωση, πρέπει να γνωρίζει όμως ότι το τίμημα που θα καταβληθεί θα είναι βαρύ. Τέλος, οι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν ότι μετά το… κακό δεν υπάρχει η… πολυτέλεια της μετάνοιας, γιατί θα είναι πάρα πολύ αργά…
