Σήμερα είναι μια μέρα ορόσημο, καθώς αρχίζει η εποχή Πιερρακάκη στην προεδρία του Eurogroup, σηματοδοτώντας μια νέα φάση για το ελληνικό success story, που διανθίζεται και από πολλά άλλα χαρακτηριστικά, όπως η αναγέννηση των ενόπλων δυνάμεων και η αναβάθμιση του κύρους της χώρας μας παγκοσμίως
Τα… προεόρτια της νέας εποχής τα είδαμε την περασμένη Τρίτη, όπου το Ελληνικό Δημόσιο βγήκε στις αγορές για να αντλήσει 4 δισ. ευρώ και οι τελικές προσφορές έφτασαν τα 51 δισ. ευρώ! Το σημαντικότερο είναι ότι παρατηρήθηκε… συνωστισμός Αμερικανών αγοραστών, καθώς τον πρώτο λόγο είχαν οι κολοσσοί των JP Morgan, Goldman Sachs, Morgan Stanley, Citigroup και Bank of America. Είναι μια ακόμη απόδειξη για το πόσο “τρέχουν” οι εξελίξεις στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, “δείχνοντας” τι μέλλει γενέσθαι σε γεωπολιτικό επίπεδο.
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Τι δείχνει η προεδρία του Eurogroup από έναν Έλληνα; Η Ελλάδα του 2026 δεν θυμίζει σε τίποτα την πληγωμένη χώρα της προηγούμενης δεκαετίας, καθώς μετά από μια μακρά περίοδο κρίσεων, αμφισβήτησης και δομικών αδυναμιών, έχει καταφέρει να εδραιωθεί διεθνώς ως ένα πρότυπο πολιτικής σταθερότητας και οικονομικής ανθεκτικότητας.
Το “ελληνικό success story” δεν είναι ένα επικοινωνιακό εφεύρημα, αλλά το αποτέλεσμα μιας συστηματικής προσπάθειας εκσυγχρονισμού, που οφείλεται μεταξύ πολλών άλλων και στον Κυριάκο Πιερρακάκη.
Ο εμπνευστής του ψηφιακού άλματος της Ελλάδας ανεβαίνει επίπεδο, σηκώνει ακόμη πιο ψηλά την Ελλάδα, η οποία έχει επιτύχει μεγάλες νίκες μέσα σε συνθήκες πολιτικής σταθερότητας υπό την καθοδήγηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Μάλιστα, οφείλουμε να υπενθυμίσουμε ότι όλα αυτά έλαβαν χώρα σε μη κανονικές συνθήκες λόγω των μεγάλων διεθνών κρίσεων (πανδημία, ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, ενεργειακή κρίση, πληθωρισμός, ελληνοτουρκικά, γεωπολιτικές εξελίξεις).
Η Ελλάδα του σήμερα και του χθες
Η Ελλάδα δεν αποτελεί πλέον τον “ασθενή της Ευρώπης” και έχει μετατραπεί σε έναν ελκυστικό επενδυτικό προορισμό.
Σήμερα, είμαστε μια χώρα που εξάγει τεχνογνωσία και σταθερότητα, ενώ η δημοσιονομική πειθαρχία, σε συνδυασμό με την αξιοποίηση των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης, δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου η επιχειρηματικότητα ανθίζει και η ανεργία έχει υποχωρήσει σε μονοψήφια ποσοστά. Επιπλέον, ο ψηφιακός και θεσμικός μετασχηματισμός θα βάλει οριστικό τέλος στην ταλαιπωρία των πολιτών από το Δημόσιο. Η εξέλιξη αυτή φέρει ανεξίτηλη τη σφραγίδα της μεταρρυθμιστικής ορμής που εισήγαγε η κυβέρνηση Μητσοτάκη, αποδεικνύοντας ότι η Ελλάδα μπορεί να πρωταγωνιστεί στην τέταρτη βιομηχανική επανάσταση.
Βέβαια, όλες αυτές οι θετικές εξελίξεις δεν… αρέσουν στα κόμματα της αντιπολίτευσης τα οποία έχουν πάθει… vertigo. Το τέλος της εποχής της πλασματικής ευημερίας, της υπερχρέωσης και του λαϊκισμού, δεν υπάρχει στο… τραπέζι και καταλύτης ήταν η μνημονιακή κρίση.
Ο νέος ρόλος Πιερρακάκη στο Eurogroup σηματοδοτεί μια νέα φάση και για την κυβέρνηση. Ο Υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών δεν είναι απλώς ένας επιτυχημένος υπουργός, αλλά ο άνθρωπος που κατάφερε να συμφιλιώσει τον Έλληνα πολίτη με το κράτος. Επιπλέον, ο Πιερρακάκης εισήγαγε μια νέα πολιτική γλώσσα, αυτή των αποτελεσμάτων.
Το ελληνικό success story στην οικονομία που φέρει τη σφραγίδα και των προκατόχων του, Κωστή Χατζηδάκη και Χρήστου Σταϊκούρα, καθώς και οι ανατροπές παρωχημένων δομών που επικρατούσαν επί δεκαετίες, ελκύουν τον μεσαίο χώρο και… δυσαρεστούν όλους όσους έχουν μείνει εγκλωβισμένοι σε αφηγήματα του παρελθόντος που δεν έχουν σχεδόν καμία εφαρμογή σήμερα.
Οι θετικές εξελίξεις για την Ελλάδα αποτελούν πολύ… κακά νέα για τα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία δείχνουν να είναι πολιτικά “μαστουρωμένα”!
Το αφηγηματικό αδιέξοδο των κομμάτων της Αντιπολίτευσης
Η Κυβέρνηση οικοδομεί το μέλλον, έστω και μετ΄ εμποδίων, ωστόσο, η αντιπολίτευση μοιάζει εγκλωβισμένη σε ένα παρελθόν που οι πολίτες έχουν οριστικά απορρίψει. Το θέαμα που παρουσιάζουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης, από το ΠΑΣΟΚ έως και το μικρότερο… κομματίδιο, παραπέμπει σε “ναυάγιο”! Οι αντι-μητσοτακικές… δυνάμεις δεν μπορούν να αρθρώσουν ένα συνεκτικό και εναλλακτικό λόγο, αλλά προτιμούν να γίνουν φορείς της λαϊκής… γκρίνιας. Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο. Είναι με όλους και όλα, κάτι που δεν συνιστά πολιτική ωριμότητα, αλλά αυτοκαταστροφική επιλογή. Έχουν πέσει στα δίχτυα του λαϊκισμού και έχουν εγκλωβιστεί στον αδιέξοδο δρόμο της αδράνειας και του αμοραλισμού.
Βέβαια, τα κόμματα της αντιπολίτευσης αποτελούν τον καθρέφτη της κοινωνίας. Αν ήμασταν… Ελβετοί, τότε είναι σίγουρο ότι το πολιτικό αφήγημα τους θα ήταν εντελώς διαφορετικό. Δυστυχώς όμως, αντί για προτάσεις, επιλέγουν την καταστροφολογία και αντί για τη διατύπωση ενός ρεαλιστικού οράματος, αναλώνονται σε εσωτερικές ίντριγκες, διασπάσεις, αρχηγικούς ανταγωνισμούς και άφθονα… fake news! Πώς να τους πάρει σοβαρά ο κεντρώος χώρος και κυρίως αυτοί που δηλώνουν αναποφάσιστοι και εν πολλοίς αποτελούν δυνητικούς ψηφοφόρους του κυβερνώντος κόμματος;
Η κοινωνία, έστω και αν γκρινιάζει λόγω της ακρίβειας, έχει ως μέτρο τον Μητσοτάκη. Από κει και πέρα είναι σχεδόν αδύνατο να λειτουργήσουν οι συγκρίσεις με τους άλλους “παίκτες”. Ακόμη και αυτοί που τον… βρίζουν, δεν τοποθετούνται σε κόμματα με προοπτική ρεαλιστικής διακυβέρνησης, αλλά σε κόμματα διαμαρτυρίας. Ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπιστούν αυτά τα κόμματα είναι η παραγωγή έργου, η… αδιαφορία και η ειρωνεία!
Το αφηγηματικό “ναυάγιο” των κομμάτων της αντιπολίτευσης είναι αποτέλεσμα της πλήρους απομάκρυνσης τους από τις ανάγκες της σύγχρονης Ελλάδας, που ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ, “χτίζοντας” συμμαχίες σε έναν κόσμο που αλλάζει με ραγδαίους ρυθμούς. Για παράδειγμα, η κυβέρνηση μιλάει για την τεχνητή νοημοσύνη, προσελκύοντας κολοσσούς όπως η Microsoft και η Google ή για αναβάθμιση των πανεπιστημίων και η αντιπολίτευση απαντά με συνθήματα της δεκαετίας του ’80! Προχωράει ο εκσυγχρονισμός των υποδομών (π.χ. ο σιδηρόδρομος) και αυτοί ανακαλύπτουν… δαίμονες! Με τέτοιου είδους πρακτικές είναι απολύτως… φυσιολογικό να παρατηρείται πολιτικό κενό, καθώς υπάρχει μεγάλο χάσμα κουλτούρας και αντίληψης.
Δύο κόσμοι εντελώς… ξένοι!
Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα και ενόψει των εκλογών του 2027, πρέπει να αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε με ποια δεδομένα πορευόμαστε και πού θέλουμε να πάμε.
Από τη μία υπάρχει ο κόσμος της δημιουργίας, της εξωστρέφειας, του ψηφιακού μετασχηματισμού, των επενδύσεων, της δημοσιονομικής θωράκισης. Από την άλλη πλευρά, έχουμε τον κόσμο της στείρας άρνησης, των ιδεοληψιών, του λαϊκισμού, της οργανωτικής αποσύνθεσης, του τυχοδιωκτισμού και του πολιτικού “χουλιγκανισμού”.
Το success story της χώρας που έχει “χτιστεί” πάνω σε καλές βάσεις κατά τα τελευταία 6,5 χρόνια δεν απειλείται και δεν μπορεί να απειληθεί από την κριτική της αντιπολίτευσης, διότι αυτή η κριτική στερείται σοβαρότητας και ερείσματος στην πραγματικότητα.
Οι σκεπτόμενοι πολίτες αντιλαμβάνονται τι σημαίνει δημοσιονομικό νοικοκύρεμα, όταν βλέπουν τη δραστική μείωση του δημοσίου χρέους, την εκτόξευση της αξίας των ακινήτων τους και του Χρηματιστηρίου, την έλλειψη 200.000 εργατικών χεριών από την οικονομία και τον δανεισμό της χώρας με καλύτερους όρους από τις ΗΠΑ, τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία και την Ιταλία! Μπροστά σε τέτοια δεδομένα, δεν γίνεται να αδιαφορήσει κανείς. Οι θεωρίες περί καταστροφής που έχουν ως μόνιμη επωδό τα κόμματα της αντιπολίτευσης, καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος.
Η Ελλάδα του 2026 είναι μια χώρα που κοιτάζει το μέλλον με αυτοπεποίθηση. Η νέα θέση του Κυριάκου Πιερρακάκη στο κέντρο των εξελίξεων είναι η καλύτερη απόδειξη ότι η χώρα επιλέγει την οδό της εξέλιξης και της αριστείας, ενώ το ελληνικό success story συνεχίζεται, όχι γιατί δεν υπάρχουν δυσκολίες, αλλά γιατί υπάρχει πλέον η πολιτική βούληση, η τεχνοκρατική επάρκεια και το όραμα για να αντιμετωπιστούν.
Όσο η αντιπολίτευση συνεχίζει να βυθίζεται στην εσωστρέφεια και το ναυάγιο των παρωχημένων ιδεών της, η Ελλάδα θα συνεχίσει να κινείται μπροστά. Το στοίχημα της γενιάς μας κερδίζεται καθημερινά στις αίθουσες των υπουργείων που μεταρρυθμίζονται, στις επιχειρήσεις που αναπτύσσονται και στην ελπίδα ενός λαού που βλέπει επιτέλους τη χώρα του να γίνεται η Ελλάδα που του αξίζει. Αναμφίβολα, η πορεία προς την κορυφή είναι δύσκολη, αλλά με τους σωστούς ανθρώπους στο τιμόνι και μια κοινωνία που απορρίπτει τον λαϊκισμό, η επιτυχία είναι η μόνη επιλογή.
Όσο θα υπάρχει κανονικότητα στη χώρα, τα πολιτικά “ναυάγια” της αντιπολίτευσης θα βρίσκονται στο περιθώριο. Ωστόσο, η ανατροπή της κανονικότητας, λόγω διαφόρων αστάθμητων παραγόντων και καταστάσεων, απλά μπορεί να φέρει στο προσκήνιο ψεύτες και απατεώνες, για τους οποίους, θα μετανιώσουμε αργότερα, όπως έγινε το 2015. Μόνο που, αν φτάσουμε στο σημείο να μετανιώσουμε, αυτό σημαίνει ότι θα είναι πάρα πολύ αργά για τα εθνικά συμφέροντα…
