Χθες, για ακόμη μία φορά ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, μιλώντας σε κάποιο φόρουμ, ξεκαθάρισε ότι ο εκλογικός νόμος δεν αλλάζει, κάτι που για πολλούς είναι πολύ επικίνδυνο, καθώς έτσι όπως εξελίσσονται τα πολιτικά πράγματα, μπορεί να βρεθούμε την επόμενη των εκλογών του 2027 σε μια χαοτική κατάσταση
Το πρώτο ερώτημα-απορία είναι γιατί επιμένει σε μια τέτοια τακτική, η οποία έχει προκαλέσει και… γκρίνιες στους κόλπους του κυβερνητικού σχήματος, αλλά και την κοινοβουλευτική ομάδα, καθώς είναι δεκάδες οι βουλευτές που πιστεύουν ότι κινδυνεύουν να μην επανεκλεγούν.
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Για πολλούς αποτελεί ένα… αίνιγμα αυτή η στάση του κυρίου Μητσοτάκη. Και όταν μιλάμε για αλλαγή του εκλογικού νόμου, εννοούμε αυξημένο μπόνους εδρών στο πρώτο κόμμα και όριο εισόδου στη Βουλή το 5%. Ο πρωθυπουργός φαίνεται ότι ούτε καν θέλει να συζητήσει τέτοια θέματα, γιατί πιστεύει ότι κάνουν… τζιζ! Πιστεύει ότι το σημερινό κατακερματισμένο πολιτικό σκηνικό τον συμφέρει, ενώ δεν θεωρείται και από τους ανθρώπους που αλλάζουν γνώμη για λόγους συγκυριακούς και καιροσκοπικούς. Ωστόσο, αυτό το σκεπτικό εκτός από λογικές εξηγήσεις ενέχει και σημαντικά ρίσκα, τα οποία στο τέλος της ημέρας μπορεί να αποβούν επιζήμια για την πορεία της χώρας, λόγω πολιτικής αστάθειας, ασάφειας και… χάους!
Η… εξήγηση
Η στρατηγική που ακολουθεί ο πρωθυπουργός στο θέμα του εκλογικού νόμου έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.
Κατ΄ αρχάς είναι θέμα αξιοπιστίας και διατήρησης του προφίλ θεσμικότητας που έχει χτίσει τα τελευταία 10 χρόνια, ως αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας και πρωθυπουργός της χώρας. Θέλει να εμφανίζεται ως θεσμικός εγγυητής και μεταρρυθμιστής που δεν παίζει με τους κανόνες της δημοκρατίας, κατά το δοκούν. Εξάλλου, εδώ που έχουμε φτάσει, περίπου 15 μήνες πριν από τις εκλογές, μια αλλαγή του εκλογικού νόμου θα ήταν ομολογία αδυναμίας και πολιτικής αγωνίας, που δεν θα έκανε και τόσο καλή εντύπωση, κυρίως στους ψηφοφόρους του μεσαίου χώρου.
Η κυβέρνηση δέχεται τα πυρά της αντιπολίτευσης σχετικά με τα ζητήματα του κράτους δικαίου και υπό την πίεση του υπό ίδρυση κόμματος Καρυστιανού, μια αλλαγή του εκλογικού νόμου, θα ξεσήκωνε τους αντιπάλους του Κυριάκου Μητσοτάκη. Θα τον κατηγορούσαν όλοι για θεσμική εκτροπή και απόδραση, κάτι που ο ίδιος δεν θα ήθελε με τίποτα. Άλλωστε, έχει πει πολλές φορές ότι η Νέα Δημοκρατία δεν είναι ΠΑΣΟΚ του 1989, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου με τον περίφημο “Κουτσονόμο” έβαλε εμπόδια για να μην γίνει πρωθυπουργός ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Παρά τις… πασοκιές, ο πατέρας του σημερινού πρωθυπουργού έγινε πρωθυπουργός και λίγο πριν από το τέλος της θητείας του, τον έκανε… νοικοκύρη ο άνθρωπος που είχε αναδείξει: ο Αντώνης Σαμαράς!
Σήμερα, το ποσοστό που θα μπορούσε να φέρει τη ΝΔ κοντά στην αυτοδυναμία μετά βίας και υπό πολλές προϋποθέσεις εκτιμάται σε 38%, κάτι που μάλλον θα είναι σχεδόν ακατόρθωτο να το πιάσει, τουλάχιστον στην πρώτη εκλογική αναμέτρηση. Ωστόσο, στο ενδεχόμενο μιας δεύτερης αναμέτρησης και προ του κινδύνου της χαλαρής ψήφου, θα υπήρχε κινητοποίηση του μεσαίου χώρου, ο οποίος εν πολλοίς δεν μπορεί να πάει ούτε αριστερά, ούτε πιο δεξιά της Νέας Δημοκρατίας.
Από την άλλη πλευρά, είναι λογικό να μη θέλει ο Μητσοτάκης αύξηση του ορίου εισόδου στο 5%, καθώς κάτι τέτοιο, παρά το γεγονός ότι διευκολύνει το πρώτο κόμμα, εντούτοις, μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ, καθώς θα ήταν αρκετό για να ωθήσει μικρότερα κόμματα, πιο δεξιά από τη ΝΔ, ώστε να προχωρήσουν σε συνεργασίας. Προς το παρόν, όσο και αν αυτό φαίνεται παράξενο, ο Μητσοτάκης βολεύεται από ένα κατακερματισμένο πολιτικό σκηνικό με τρία κόμματα στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας (Ελληνική Λύση, Νίκη, Φωνή Λογικής). Αποτελούν σημαντικές “δεξαμενές” άντλησης ψήφων σε μια αναμέτρηση με πολωμένο κλίμα και υπό τον φόβο της πρόκλησης πολιτικής αστάθειας και χάους.
“Κλειδί” η δεύτερη κάλπη και η ελληνική προεδρία στην Ε.Ε.
Με βάση τους σημερινούς συσχετισμούς, όπως αυτοί διαμορφώνονται μέσω των δημοσκοπήσεων, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει χαράξει με ξεκάθαρο τρόπο την πολιτική της δεύτερης κάλπης.
Στη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση το δίλημμα “πολιτική σταθερότητα ή χάος”, θα ήταν ισχυρό, συμβάλλοντας στην αύξηση των δυνάμεων του κόμματος. Δηλαδή, θα συνέβαινε κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβη στη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση του Ιουνίου 2012, όταν υπό τον φόβο ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, η Νέα Δημοκρατία με επικεφαλής τον Αντώνη Σαμαρά βρέθηκε στο 29% από 19% που είχε λάβει τον Μάιο. Ήταν τότε που ο Καμμένος είχε “κλέψει” ψήφους από τη ΝΔ φτάνοντας στο 11%, αλλά στη συνέχεια κατρακύλησε, καθώς “πριμοδότησε” κατά το μεγαλύτερο ποσοστό την άνοδο της Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές του Ιουνίου.
Το 2027, σε μια δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, ρυθμιστής της αυτοδυναμίας και της εισόδου των κομμάτων στη Βουλή θα είναι οι αναποφάσιστοι και κυρίως αυτοί που προέρχονται από τον κεντρώο χώρο. Για τον λόγο αυτό, ο Μητσοτάκης επιμένει στα ανοίγματα προς τον κεντρώο χώρο, καθώς θα κερδίσει περισσότερους σε σχέση με αυτούς που θα χάσει προς τα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας.
Ο φόβος πολλών πολιτών από κόμματα με επικεφαλής τους Τσίπρα, Καρυστιανού, Βελόπουλο, Κωνσταντοπούλου και τους… λοιπούς “συγγενείς”, θα αναγκάσει πολλούς να ψηφίσουν σταθερότητα, δίνοντας ακόμη μεγαλύτερο προβάδισμα στη Νέα Δημοκρατία και μάλιστα χωρίς να υπάρξει η πραγματική αμφισβήτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Δηλαδή, αν στην πρώτη εκλογική αναμέτρηση η ΝΔ λάβει 31%-32% και στη δεύτερη κάλπη λάβει 37%, τότε δεν θα έχουν καμία βάση οι… ενστάσεις Ανδρουλάκη και λοιπών για το ποιος πρέπει να ηγείται ενός κυβερνητικού σχήματος συνεργασίας.
Η αστάθεια, τα κεκτημένα τόσων ετών και το ελληνικό success story, δεν είναι και τόσο εύκολο να αφήσουν αδιάφορους χιλιάδες ψηφοφόρους, οι οποίοι μπορεί σήμερα να… γκρινιάζουν κατά της κυβέρνησης, αλλά όταν έρθει η ώρα της κάλπης, θα βλέπουν τα υπόλοιπα κόμματα ως απειλή για την πολιτική σταθερότητα της χώρας. “Όπλα” του Μητσοτάκη θα είναι η βελτίωση των μισθών, οι μειωμένοι φόροι και φυσικά η ανάληψη της προεδρίας της Ε.Ε. από την Ελλάδα την 1η Ιουλίου 2027. Εφόσον αποδώσει η στρατηγική της δεύτερης κάλπης και η ΝΔ πλησιάσει στην αυτοδυναμία, τότε θα είναι εύκολο να αποσπάσει βουλευτές από το ΠΑΣΟΚ, το οποίο μπορεί να είναι τρίτο ή και τέταρτο κόμμα! Σε μια τέτοια περίπτωση ή ο Ανδρουλάκης θα παραιτηθεί και θα αναλάβει άλλος αρχηγός, ο οποίος θα συνεργαστεί με τον Μητσοτάκη, ή ο Μητσοτάκης θα… πάρει κόσμο από το ΠΑΣΟΚ και θα τελειώσει εκεί η… σεμνή τελετή! Σε μια τέτοια περίπτωση, το ΠΑΣΟΚ θα πάει στο καλάθι των άχρηστων, ιδίως αν ληφθεί υπόψιν ότι θα έχει απέναντι του τα κόμματα του Τσίπρα και της Καρυστιανού.
Όλα τα παραπάνω προσδιορίζονται με βάση τις κινήσεις του Μητσοτάκη, οι οποίες προσαρμόζονται στην σημερινή πραγματικότητα του κατακερματισμένου πολιτικού τοπίου. Ωστόσο, υπάρχει το μεγάλο ρίσκο της… μη εκπλήρωσης των προσδοκιών και της διάψευσης των σχεδίων του πρωθυπουργού, καθώς το νέο “προϊόν” που λέγεται Καρυστιανού και το… ξεφτισμένο “προϊόν” που λέγεται Τσίπρας, μπορεί να προκαλέσουν ανατροπές, απειλώντας την πολιτική σταθερότητα στη χώρα.
Κακά τα ψέματα, μια κυβέρνηση με Τσίπρες, Ανδρουλάκηδες, Καρυστιανού, Βελόπουλους και το κακό… συναπάντημα θα ήταν ο ορισμός της ξεφτίλας για μια χώρα, που αυτή τη στιγμή διαφημίζεται σε ολόκληρο τον πλανήτη ως success story. Πρόκειται για ανθρώπους άσχετους, παντελώς ανεπαρκείς να διαχειριστούν καταστάσεις και να προσδώσουν κύρος στη χώρα. Επί της ουσίας αποτελούν τους πολιτικούς χαβαλέδες της χώρας μας και καλό θα ήταν να αποφύγουμε να… πειραματιστούμε με την περίπτωση τους, γιατί στο τέλος θα το μετανιώσουμε, όταν θα είναι πολύ αργά…
Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Μητσοτάκης παίρνει ρίσκα είτε αφήνοντας είτε αλλάζοντας τον εκλογικό νόμο. Νιώθει μια σχετική ασφάλεια όσο η αντιπολίτευση είναι διαιρεμένη. Αν καταφέρει να καθηλώσει όλα τα αντίπαλα κόμματα κάτω από το 12%, τότε θα συνεχίσει να ελέγχει τις εξελίξεις, έστω και… κουτσός! Πιστεύει ότι η διατήρηση του εκλογικού νόμου συνιστά πλεονέκτημα, το οποίο θα αξιοποιηθεί στη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση. Εκεί, πιστεύει ότι οι ψηφοφόροι θα τοποθετηθούν με βάση τους καλύτερους μισθούς, τους μειωμένους φόρους και την πολιτική σταθερότητα. Ωστόσο, υπάρχει το μεγάλο πρόβλημα της ακρίβειας, το οποίο τροφοδοτεί την αντι-κυβερνητική ψήφο.
Την ώρα της κρίσης, μια κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων θα κάνει τη διαφορά, σύμφωνα με όσα έχει στο… μυαλό του ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Όμως, χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, γιατί έτσι δεν άκουγε τις φωνές και τα μηνύματα για το περιβόητο νομοσχέδιο που αφορά τα ομόφυλα ζευγάρια και όλοι είδαμε τι έγινε στη συνέχεια με αποκορύφωμα το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών. Τελικά, μένει να φανεί εάν ο Μητσοτάκης θα δικαιωθεί έχοντας εμπιστοσύνη στον μέσο Έλληνα ψηφοφόρο που χρησιμοποιεί το μυαλό του για να σκέφτεται. Από την άλλη, θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον εάν διαψευστούν όλες οι παραπάνω υποθέσεις και τα σενάρια εργασίας. Αν συμβεί αυτό, τότε ο Μητσοτάκης θα έχει αυτο-παγιδευτεί λόγω της θεσμικής… ξεροκεφαλιάς του και ταυτόχρονα θα έχει βάλει τη χώρα σε μεγάλη περιπέτεια προκαλώντας πολιτική αστάθεια. Είναι το σημείο… μηδέν, όπου καλό θα ήταν να επικαλεστούμε το… χέρι του θεού για να μην κλαίμε με μαύρο δάκρυ!
