Η Κάσος είναι ακόμα πιο κοντά!
Του Θανάση Κ.
Οι αγορές δεν πανικοβλήθηκαν.
Και αυτό είναι το πρώτο συμπέρασμα.
Το σοκ ήταν υπαρκτό — αλλά όχι συστημικό.
Δεν είδαμε κατάρρευση. Δεν είδαμε ενεργειακό χάος.
Το πετρέλαιο ανέβηκε, αλλά δεν εκτινάχθηκε.
Τίποτα σε σχέση με το αρχικό σοκ που προκάλεσαν προηγούμενες κρίσεις…
Το δολάριο ενισχύθηκε, αλλά δεν είδαμε εκδηλώσεις πανικού.
Τα χρηματιστήρια διόρθωσαν — δεν κατέρρευσαν.
Γιατί;
Διότι οι αγορές «διάβασαν» κάτι που πολλοί αγνοούν:
ΔΕΝ υπάρχει κατολίσθηση στο γεωπολιτικό Χάος.
Υπάρχει εξάλειψη ενός αποσταθεροποιητικού παράγοντα: του Ιράν.
* Το Ιράν δεν δέχεται απλώς πλήγματα. Αποκεφαλίστηκε ολόκληρη η ηγεσία του.
Έχασε τον ηγέτη του, έχασε τους επικεφαλής του στρατού, των Επαναστατικών φρουρών, των υπηρεσιών πληροφοριών, κρίσιμων στρατιωτικών υπηρεσιών (αεράμυνα, ναυτικό κλπ.)
Και στη συνέχεια εξοντώθηκαν και κάποιοι από τους αντικαταστάτες τους. Οι βομβαρδισμοί εξοντώνουν την ηγεσία του Ιράν ταχύτερα απ’ ό,τι το καθεστώς προλαβαίνει να τους αντικαταστήσει…
Και γι’ αυτό όλοι οι κρίσιμοι γείτονές του στρέφονται εναντίον του και αρχίζουν να ποντάρουν στην “επόμενη μέρα”.
Η ηγετική του δομή του καθεστώτος διαλύθηκε. Η αλυσίδα διοίκησης αποσυντίθεται. Ένα θεοκρατικό καθεστώς που στηρίζεται στην ιεραρχία και στον φόβο δεν λειτουργεί χωρίς “κορυφή”.
Μπορεί να ρίξει πυραύλους; Ναι.
Μπορεί να οργανώσει στρατηγική κλιμάκωση; Δύσκολα.
Μπορεί να σταθεροποιηθεί χωρίς πολιτική μετακίνηση; Σχεδόν αδύνατον.
Ένα ακέφαλο σύστημα δεν σχεδιάζει. Προσπαθεί να επιβιώσει.
Κι εκεί βρίσκεται σήμερα: δεν ετοιμάζει τη “φοβερή του αντεπίθεση”…
Ετοιμάζεται για έναρξη διαπραγματεύσεων, ουσιαστικά άνευ όρων…
Δεν είναι ότι “μένει από πυραύλους”. Μετά από κάθε εκτόξευση, εντοπίζονται αμέσως και καταστρέφονται οι εκτοξευτές! Από εκτοξευτές θα μείνει…
* Κι εδώ αρχίζει η γεωπολιτική.
Οι γύρω χώρες μια-μία παίρνουν θέση εναντίον του Ιράν. Και επιζητούν την συνθηκολόγησή του. Άλλος εύσχημα άλλος απροκάλυπτα…
Όλος ο Αραβικός κόσμος, ακόμα και το Κατάρ, στράφηκαν εναντίον του Ιράν. Το ίδιο και η Ινδία. Ακόμα και το Πακιστάν, ιστορικός εχθρός της Ινδίας, έσπευσε να ειδοποιήσει την Τεχεράνη ότι δεν θα ανεχθεί άλλες επιθέσεις του Ιράν κατά της Σαουδικής Αραβίας και θα ανταποδώσει πλήγματα κατά του Ιράν.
Η Ρωσία και η Κίνα καταγγέλλουν, αλλά δεν κάνουν τίποτα παραπάνω…
Η Τουρκία είναι από τις ελάχιστες χώρες που στέκονται δίπλα στο Ιράν. Και να σκεφτεί κανείς ότι τα τελευταία δύο χρόνια, το καθεστώς της Τεχεράνης κατήγγειλε την Τουρκία για “προδοσία” σε βάρος τους….
Η Τουρκία μοιάζει να συμπαραστέκεται στο καθεστώς του Ιράν που παραπαίει, όχι από ιδεολογική συγγένεια. Από φόβο.
Ο κουρδικός παράγοντας είναι ο εφιάλτης της Άγκυρας. Ένα αποδυναμωμένο Ιράν σημαίνει πιθανή αναδιάταξη στον κουρδικό χάρτη. Κι αυτό η Τουρκία δεν το θέλει.
Η μεγάλη ανησυχία της Τουρκίας είναι ότι τώρα πια αναδεικνύεται το Ισραήλ ως πρωταγωνιστής στην περιοχή. Μέχρι τώρα το Ισραήλ έμοιαζε “απομονωμένο” από παντού. Τώρα έχει καταφέρει να διαλύσει όλους τους άμεσους αντιπάλους γύρω του (Χαμάς, Χεζμπολάχ), έχει συσπειρώσει δίπλα του όλους τους Άραβες πρώην εχθρούς του, έχει “σύρει” τις ΗΠΑ σε ένα εγχείρημα εξουδετέρωσης του Ιράν – που ήταν υπαρξιακός κίνδυνος για όλα τα αραβικά κράτη του Κόλπου – και έχει σπάσει την απομόνωσή του από τη Δύση.
Κανείς δεν μιλάει πια για τη Γάζα. Όλοι νοιάζονται να συνθηκολογήσει το Ιράν μιαν ώρα αρχύτερα…
Κι αυτή η νίκη του Ισραήλ (μαζί με την αναβίωση του Κουρδικού εφιάλτη) είναι η μεγαλύτερη απειλή για την Τουρκία.
Γιατί η Άγκυρα γνωρίζει ότι το Ισραήλ αφού εξουδετέρωσε τα Σιιτικά δίκτυα θα στραφεί και εναντίον των Σουνιτικών δικτύων. Τα οποία στηρίζει η Άγκυρα…
Το Ισραήλ είναι ο μεγαλύτερος γεωπολιτικός ανταγωνιστής της Τουρκίας στην περιοχή.
Και τώρα η γεωπολιτική δυναμική στρέφεται υπέρ του Ισραήλ…
Γι’ αυτό και μερίδα του Τουρκικού τύπου αναρωτιέται φωναχτά:
— Μήπως μετά το Ιράν έρχεται και η σειρά μας;
* Η Ευρώπη; Άργησε — ως συνήθως.
Και τελικά έκανε απίστευτη… κυβίστηση!
Εκεί που ως τώρα αποδοκίμαζε το Ισραήλ όταν χτυπούσε τη Χεζμπολάχ και τη Χαμάς, τώρα, ξαφνικά, στοιχίζεται μαζί με ΗΠΑ-Ισραήλ, απέναντι στο Ιράν!
Μόνο που τώρα πια αντέδρασαν οι χώρες-μέλη της Ευρώπης.
Όχι η Ευρωπαϊκή Ένωση…
Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία, ξαφνικά εκεί που αποδοκίμαζαν ως τώρα το Ισραήλ και τον Τράμπ ξαφνικά ταυτίστηκαν μαζί τους.
Και η Ελλάδα;
Η Ελλάδα πρόλαβε να πάρει θέση πριν τους υπόλοιπους εταίρους. Με την αποστολή της φρεγάτας Φρεγάτα “Κίμων” στην Κύπρο έστειλε μήνυμα στρατηγικής ευθυγράμμισης. Θετικό. Σαφές. Συμβολικό. Και μέχρις εκεί…
Αλλά ας είμαστε σοβαροί.
Η φρεγάτα Κίμων — όσο σύγχρονη κι αν είναι — δεν αποτελεί “αντιβαλλιστική ομπρέλα” απέναντι σε ιρανικούς πυραύλους.
(Οι οποίοι έτσι κι αλλιώς, μέχρι τώρα προκάλεσαν ελάχιστα θύματα σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή…)
Η αποστολή του “Κίμωνα” ήταν σωστή χειρονομία, αλλά και απολύτως ΣΥΜΒΟΛΙΚΗ!
Ήταν αυτό ακριβώς: συμβολική χειρονομία!
Αλλά με χειρονομίες γίνεται… παντομίμα.
Δεν γίνεται Εξωτερική Πολιτική…
Ο Ενιαίος Αμυντικός Χώρος Ελλάδας –Κύπρου δεν σχεδιάστηκε για να προστατεύσει την Κύπρο από το… Ιράν.
Σχεδιάστηκε για να προστατεύσει την Κύπρο από την Τουρκία!
Κι εδώ βρίσκεται το κρίσιμο ερώτημα:
Όταν τελειώσει η ιρανική κρίση, θα μείνει ενεργός ο Ενιαίος Χώρος;
Διότι λίγους μήνες πριν, όταν η Τουρκία προκαλούσε στην Κάσο και στην κυπριακή ΑΟΖ, δεν μιλούσε κανείς για αμυντικό δόγμα. Τότε το είχαμε ξεχάσει…
Η στρατηγική δεν είναι στιγμιαία στάση. Είναι συνέπεια.
Σήμερα το Ιράν αποδυναμώνεται.
Οι αγορές το τιμολογούν ως ελεγχόμενο ρίσκο.
Η Αμερική είναι στο τιμόνι, στηρίζει το Ισραήλ
και σέρνει πίσω της τους υπόλοιπους Νατοϊκούς συμμάχους,
από τους οποίους δεν ζητάει τίποτα,
παρά μόνη τη φραστική στήριξή τους.
Που την παρέχουν αγόγγυστα.
Μόνον η Ισπανία παίρνει τις αποστάσεις της.
Και η Τουρκία φοβάται τις “παρενέργειες”.
Η Ελλάδα παίρνει θέση. Στο πλευρά της Κύπρου. Και του Ισραήλ…
Αύριο όμως;
Το καθεστώς του Ιράν δεν το κλαίμε…
Τύραννοι ήταν και τυραννικά φέρονταν στο λαό τους.
Χιλιάδες θύματα προκαλούσαν κάθε λίγα χρόνια στο λαό τους, καταστέλλοντας αδίσταχτα διαδοχικές εξεγέρσεις εναντίον τους…
Και παράγοντας αστάθειας ήταν για όλο τον περίγυρό τους.
Και δεν ήταν οι μόνοι βέβαια…
Το ερώτημα είναι: θα πάψουμε να κάνουμε “χειρονομίες” προς πάσαν κατεύθυνση;
Θα αποκτήσουμε κάποτε συμπαγή στρατηγική για την περιοχή μας;
Τα “ήρεμα νερά” δεν ήταν “εξωτερική πολιτική”. Φενάκη ήταν…
Σιωπηλή αποδοχή τετελεσμένων αποδείχθηκε.
Η αποστολή του “Κίμωνα” στην Κύπρο επίσης δεν είναι “Πολιτική”.
Χειρονομία ήταν κι αυτή. Σωστή τη στιγμή που έγινε, αλλά χειρονομία μόνο.
Θα αναβιώσει ο Ενιαίος Αμυντικός Χώρος Ελλάδας-Κύπρου;
Θα ενταχθεί σε μια στρατηγική σύγκλισης Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, τώρα πια και με Αίγυπτο και με Ινδία;
Θα αντιμετωπίσει τα τουρκικά τετελεσμένα της “Γαλάζιας Πατρίδας” και του Τουρκολυβικού στην Ανατολική Μεσόγειο;
Ή θα εξακολουθούμε να κάνουμε πιρουέτες και με τον “χωροφύλαξ” και με τον “αστυφύλαξ”.
Θα βάλουμε τα εθνικά μας προτάγματα μπροστά
σε ευθυγράμμιση με τα αντίστοιχα εθνικά προτάγματα άλλων
δυνητικών συμμάχων στην περιοχή μας;
Ή θα συνεχίσουμε να “ξεπλένουμε” όσους δημιουργούν τετελεσμένα σε βάρος μας;
Καλές οι χειρονομίες αλλά είπαμε:
με χειρονομίες γίνεται… παράσταση “παντομίμας”.
Η Εξωτερική Πολιτική απαιτεί επιλογές, συμμαχίες, κόκκινες γραμμές και διαχείριση κόστους-ρίσκου.
Και αίσθηση για το πού πάει το πράγμα.
ΥΓ. Όλα όσα γίνονται δείχνουν ότι το πράγμα πάει να απελευθερωθεί η παγκόσμια αγορά πετρελαίου-αερίου από κυρώσεις που είχαν επιβληθεί προηγουμένως.
— Στη Βενεζουέλα έγινε με απαγωγή τοπικού δικτάτορα.
— Στο Ιράν γίνεται τώρα με “αποκεφαλισμό” καθεστώτος.
— Στη Ρωσία μεθοδεύεται με ιστορικό συμβιβασμό ΗΠΑ-Ρωσίας.
Όλο αυτό αθροίζει σε παγκόσμια επιστροφή στους υδρογονάνθρακες
Που την επιδιώκουν όλοι – ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία, Ινδία, ολόκληρη η Ασία, Αφρική κλπ.
Μόνον η Ευρώπη δεν την θέλει, γιατί έχει προσχωρήσει στην πράσινη μετάβαση. Που δημιούργησε μόνο αποβιομηχάνιση, κύματα ακρίβειας, και εσωτερική αποσταθεροποίηση.
Τα καταλαβαίνουμε όλα αυτά;
Ή μας φτάνει να πανηγυρίζουμε που στείλαμε τον “Κίμωνα”,
να προστατέψει την Κύπρο από το… Ιράν;
ΥΓ. Πριν από 30 χρόνια περίπου, το 1997 και το 1998 είχε οργανωθεί από Έλληνες ακτιβιστές του “Δικτύου21” ένας ταξίδι με φουσκωτά από τον Πειραιά στην Κύπρο. Η αποστολή – απόλυτα ειρηνικού χαρακτήρα – ονομάστηκε τότε “Κίμων 97” και “Κίμων 98” με σύνθημα: “Η Κύπρος ΔΕΝ κείται Μακράν”!
Τότε όλο το κατεστημένο της Αθήνας καταδίκασε τους ακτιβιστές ως …”εθνικιστές” και “πολεμοκάπηλους”!
Αντίστοιχα έγραφαν τα συστημικά μέσα της Τουρκίας.
Τελικά και της Ελλάδας!
Τότε…
Σήμερα ένας άλλος “Κίμων” ήλθε ξανά να θυμίσει
ότι η Κύπρος ΔΕΝ κείται μακράν.
Και πανηγυρίζουν όλοι όσοι τότε έβριζαν…
Όλα καλά. Να προσθέσουμε μόνο ότι η Κύπρος είναι κοντά.
Αλλά η Κάσος είναι ΑΚΟΜΑ πιο κοντά…
