Η ολέθρια στρατηγική της… “στρουθοκαμήλου”
Του Θανάση Κ.
Επειδή ακούγονται διάφορες ανοησίες περί “μη εμπλοκής” της Ελλάδας στον “Πόλεμο” της Μέσης Ανατολής – από όλες τις πλευρές του πολιτικού φάσματος, αλλά κυρίως από την Αντιπολίτευση και ιδιαίτερα από την “Αριστερά – να κάνουμε μερικές απαραίτητες διευκρινίσεις:
* Πρώτον, δεν εμπλεκόμαστε σε κανένα Πόλεμο.
* Δεύτερον, έχουμε βάσεις στο έδαφός μας. Εμείς έχουμε αμερικανικές βάσεις (στη Σούδα και όχι μόνο) και η Κύπρος έχει Βρετανικές βάσεις.
Τις βάσεις αυτές το Ιράν έχει διακηρύξει ότι τις έχει στο στόχαστρο των πυραύλων του και των drones.
Κι εμείς έχουμε υποχρέωση να συνδράμουμε στην άμυνα αυτών των βάσεων που βρίσκονται σε ελλαδικό και κυπριακό έδαφος. Τελεία. Και παύλα…
Δεν είναι “εμπλοκή” να αμύνεσαι σε επιθέσεις που επαπειλούνται επί του εδάφους σου…
* Τρίτον, έτσι κι αλλιώς ο κίνδυνος “ελληνικής εμπλοκής” ήταν υπερβολικός. Εδώ ειπώθηκαν πραγματικά τερατολογίες. Όλος αυτός ο θόρυβος έγινε για ένα ιρανικό drone που έπληξε τελικά βρετανική βάση στο Ακρωτήριο προκαλώντας περιορισμένες υλικές ζημίες. Και άλλα τρία με τέσσερα ιρανικά drones τα οποία καταρρίφθηκαν από ελληνικά F-16 και βρετανικά πολεμικά αεροσκάφη πάνω από το Λίβανο. Οι Βρετανοί διαψεύδουν και αυτό το τελευταίο, βέβαια…
* Τέταρτον, από τη στιγμή που η Κύπρος υπέστη “επίθεση” (έστω και επί των Βρετανικών βάσεων που επισήμως δεν αποτελούν επικράτεια της Κύπρου, ούτε καν της ΕΕ) η ΕΕ έχει συμβατική υποχρέωση να συνδράμει την Κύπρο.
Πολύ περισσότερο η Ελλάδα, η οποία εκτός του ότι είναι κράτος μέλος της ΕΕ, είναι ή ίδια και “εγγυήτρια δύναμη” στην Κύπρο.
Αλίμονο να ζητάμε από τους εταίρους μας να συνδράμουν την Κύπρο όταν απειλείται από την Τουρκία (που είναι κατοχική δύναμη στην Κύπρο), και να μην βοηθάμε εμείς οι ίδιοι την Κύπρο όταν απειλείται – έστω και οριακά – από το Ιράν.
Τι είδους “μη εμπλοκή” υποστηρίζουν κάποιοι, όταν εμείς οι ίδιοι ζητάμε από όλους τους άλλους να εμπλακούν όταν εμείς οι ίδιοι απειλούμαστε;
* Πέμπτον, η μόνη δύναμη που φωνάζει περί “μη εμπλοκής” στην περιοχή μας είναι πια η Τουρκία! Η οποία, βέβαια, εμπλέκεται στη Συρία, εμπλέκεται στη Λιβύη, εμπλέκεται στη Σομαλία, εμπλέκεται παντού όπου μπορεί και ξαφνικά ανακάλυψε τη γραμμή της “με εμπλοκής” όταν το Ισραήλ με τη στήριξη των ΗΠΑ πήρε απόφαση να καθαρίσει με το καθεστώς των μουλάδων.
Η Τουρκία δεν έχει πρόβλημα με την “εμπλοκή”. Έχει πρόβλημα που από αυτή την ιστορία κερδίζει κυρίως το Ισραήλ.
Δυστυχώς τα επιχειρήματα της Τουρκίας – και μόνο – επαναλαμβάνει μέρος τους ελληνικού πολιτικού κατεστημένου…
* Έκτον: οι Ευρωπαίοι στην πλειονότητά τους απέδειξαν για μια ακόμα φορά την πλήρη ανυπαρξία τους:
— Οι Γερμανοί ξαφνικά υποστήριξαν το Ισραήλ, ύστερα κατήγγειλαν τον Τράμπ, ύστερα στήριξαν ως “Νατοϊκοί σύμμαχοι” τις επιχειρήσεις Ισραήλ-ΗΠΑ κατά του Ιράν, ύστερα ξανά-κατήγγειλαν τον Τράμπ πολύ πιο ήπια και τελικά έστειλαν πολεμικό πλοίο.
— Οι Γάλλοι λίγο πολύ τα ίδια, πιο συγκρατημένα.
— Οι Ιταλοί τα ίδια, χωρίς να εκτίθενται.
— Οι Ισπανοί κατήγγειλαν τον Τράμπ, τσακώθηκαν μαζί του, ύστερα έστειλαν κι αυτοί ένα πλοίο τους κι ύστερα διαμαρτυρήθηκαν όταν ο Καγκελάριος Μέρτς “δεν υπερασπίστηκε” τον Ισπανό Πρωθυπουργό που μπροστά του τον ειρωνεύθηκε ο Τράμπ! Οι Γερμανοί απάντησαν ότι ο Μέρτσ υπερασπίστηκε τον Ισπανό Πρωθυπουργό αλλά το έκανε… “κατ’ ιδίαν” όχι δημόσια. Νηπιαγωγείο…
Το μόνο βέβαια είναι ότι ενώ μέχρι πριν λίγο όλοι οι Ευρωπαίοι κατήγγειλαν το Ισραήλ για τη Γάζα, τώρα κανείς δεν μιλάει πια για τη Γάζα, ούτε για το Λίβανο και τη Χεζμπολάχ. Όλοι τους τώρα καταγγέλλουν το καθεστώς του Ιράν. Που παραπαίει…
* Έβδομο, τα δυτικά – και κυρίως τα ευρωπαϊκά – μέσα ενημέρωσης κατακλύσθηκαν επί μέρες από μια εφιαλτική κινδυνολογία. Που αποδείχθηκε εντελώς “υπερβολική”. Για να το πούμε όσο πιο “κομψά” γίνεται…
Μίλαγαν – και μιλάνε ακόμα – για παρατεταμένο Πόλεμο, για ενεργειακή έκρηξη, για κατάρρευση των διεθνών αγορών για ντόμινο πολεμικών εκρήξεων στην Ασία…
Η πραγματικότητα μέχρι στιγμής τους διαψεύδει. Μέχρι στιγμής:
— Τα μεγάλα χρηματιστήρια αντέδρασαν ελάχιστα: Ο Dow Jones υποχώρησε μέχρι δύο ποσοστιαίες μονάδες, το ίδιο και το SP-500, ενώ o Nasdaq έχει ήδη γυρίσει θετικός. Το πετρέλαιο ανέβηκε 10-15 δολάρια (από τα 70 περίπου πριν την κρίση στα 80-84), ο χρυσός (που βρισκόταν ήδη σε ιστορικά υψηλά ανέβηκε λίγο κι ύστερα υποχώρησε κάπως). Από όλες τις πολεμικές εντάσεις των τελευταίων δεκαετιών αυτή τη φορά η αντίδραση των αγορών ήταν ίσως η πιο “υποτονική”…
— Οι απώλειες επίσης περιορισμένες τουλάχιστον στη συμμαχική πλευρά. Μέχρι στιγμής 27 άτομα έχουν χάσει τη ζωή τους σε δέκα χώρες. Στο Ιράν αντίθετα οι απώλειες είναι πολλαπλάσιες. Και εξαιρετικά στοχευμένες. Έχει αφανιστεί η ηγεσία τους!
Τα πλήγματα των ιρανικών πυραύλων αποδείχθηκαν πολύ λιγότερο “οδυνηρά”. επίφοβα, ή “εφιαλτικά” απ’ ό,τι φοβούνταν πολλοί. Έχουν πληγεί τέσσερα τάνκερ (κανένα δεν βούλιαξε), έχουν πληγεί πετρελαιοπηγές και διυλιστήρια καθώς και αμερικανικές βάσεις στον Κόλπο (κυρίως Κουβέϊτ, Μπαχρέϊν, Κατάρ), ενώ δεν έχει πληγεί κανένα πολεμικό πλοίο των συμμαχικών στόλων (πρόλαβαν βέβαια, και πήραν απόσταση ασφαλείας). Αντίθετα έχει καταστραφεί μεγάλο μέρος του Ιρανικού στόλου (30 σκάφη και πλέον), μεγάλο μέρος της αεράμυνάς του Ιράν, μεγάλο μέρος των εκτοξευτών του καθώς και τα σημεία ανεφοδιασμού των εκτοξευτών του.
Τελικά το Ιράν κινδυνεύει να μείνει από εκτοξευτές πριν ξεμείνει από πυραύλους.
— Ο αριθμός των πληγμάτων από την πλευρά του Ιράν μειώνεται συνεχώς από μέρα σε μέρα. Και σε πυραύλους και σε drones. O Πόλεμος δεν φαίνεται ότι θα κρατήσει πολύ.
* Αυτή τη στιγμή για πρώτη φορά όλες οι Αραβικές χώρες είναι με το Ισραήλ! Πράγμα που δεν έχει συμβεί ποτέ στο παρελθόν.
Κι αυτοί ειδικά – οι Άραβες του Κόλπου – εύχονται να υπάρξει αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν, ίσως όσο και οι Ισραηλινοί. Γιατί αυτοί φοβούνται το “παντοδύναμο Ιράν” στην περιοχή τους, πολύ περισσότερο από όσο φοβούνται το Ισραήλ…
* Τέλος η Αμερική του Τράμπ κατάφερε να σπάσει το Ευρω-ασιατσμό που μέχρι πριν ένα χρόνο ήταν συσπειρωμένος εναντίον της Δύσης συνολικά. Τώρα όλοι οι Άραβες είναι εναντίον του Ιράν – ακόμα και το Πακιστάν, ακόμα και το Αζερμπαϊτζάν – ενώ η Ρωσία και η Κίνα δεν φαίνονται να κάνουν τίποτα παραπάνω από συνήθεις διαμαρτυρίες.
Μέσα σε ένα χρόνο η Κίνα έχασε τις δύο από τις τρεις σημαντικότερες πηγές της ενεργειακού εφοδιασμού της: το Ιράν και τη Βενεζουέλα – τώρα της απομένει μόνο η Ρωσία. Και η Ρωσία μάλλον βγαίνει ενισχυμένη από αυτές τις εξελίξεις, άρα δεν έχει λόγους να ανησυχεί ιδιαίτερα…
* Το πρόβλημα παραμένει ωστόσο: πώς μπορεί να υπάρξει αλλαγή καθεστώτος χωρίς στρατιωτική εισβολή επί του εδάφους;
— Πρώτον, όντως δεν μπορεί. Άλλωστε, την Ουάσιγκτων δεν την ενδιαφέρει πρωτίστως “αλλαγή καθεστώτος” στο Ιράν. Της αρκεί και ηπιότερη μετακίνησή του σε πιο μετριοπαθείς θέσεις, χωρίς πρόγραμμα πυρηνικών όπλων και χωρίς πυραυλικό οπλοστάσιο.
— Δεύτερον, μια αποσταθεροποίηση του καθεστώτος που έχει ήδη προκαλέσει δεκάδες χιλιάδες νεκρούς από εσωτερικές εξεγέρσεις δύο τουλάχιστον φορές τα τελευταία τέσσερα χρόνια, μπορεί τελικά να συντελεστεί και από συνδυασμό εσωτερικών και εξωτερικών πιέσεων. Χωρίς ξένα στρατεύματα επί του εδάφους…
— Τρίτον, ήδη υπάρχουν διαβουλεύσεις για κινητοποίηση των Κούρδων στο βορειοδυτικό Ιράν με τη βοήθεια και των Κούρδων από το γειτονικό Ιράκ, πράγμα που τρέμει η Τουρκία και ανοικτά υποκινεί η Ουάσιγκτων.
Βέβαια οι Κούρδοι έχουν “πικράν πείρα” από τη Συρία και είναι πολύ πιο επιφυλακτικοί πλέον. Αλλά αυτή τη φορά η Τουρκία έχει λόγους να φοβάται τα χειρότερα.
Σε κάθε περίπτωση, ένας συνδυασμός όλων των ανωτέρω μπορεί να φέρει αποτελέσματα ακόμα και χωρίς ανοιχτή εξωτερική στρατιωτική επέμβαση.
Στην Πολιτική ποτέ μην λες ποτέ.
Πολύ περισσότερο, όταν μέχρι στιγμής έχουν γίνει πράγματα που μέχρι πριν ένα χρόνο ήταν “αδιανόητα”…
* Στα δικά μας εδώ, πολλοί καμαρώνουν που στείλαμε τον “Κίμωνα”, τα “Ψαρά” και 4 συν 2 F-16 στην Κύπρο όσο κρατάει η κρίση.
Συν τους Patriot στην Κάρπαθο.
Και πολύ καλά κάναμε…
Επειδή όμως, η κρίση όπως φαίνεται σύντομα θα εκτονωθεί,
καλό είναι να σκέπτονται τι θα κάνουν την επόμενη μέρα.
— Θα εξακολουθούν να ανέχονται τα τουρκικά τετελεσμένα στο μισό Αιγαίο;
— Θα εξακολουθούν να αποδέχονται την τουρκική απαγόρευση πόντισης καλωδίου έξω από την Κάσο;
— Θα εξακολουθούν να ξεπλένουν την Τουρκία και να αποδέχονται σιωπηλώς τα τετελεσμένα της “Γαλάζιας Πατρίδας”;
Τελικά στην Ελλάδα έχουμε:
— από τη μια όσους μιλάνε για πάση θυσία “μη εμπλοκή”
— κι από την άλλη όσους περιμένουν μια κρίση στη… Μέση Ανατολή ή στην Άπω Ανατολή για να το παίξουν “εθνικά υπερήφανοι” – από σπόντα κι από μακριά!
Υπάρχει ένας μόνο τρόπος να μην εμπλέκεσαι πουθενά και σε τίποτα! Να μην υπάρχεις να μην κάνεις συμμαχίες με κανένα – κι όταν έχεις πρόβλημα να ζητάς από άλλους να “εμπλακούν” και να καθαρίσουν για λογαριασμό σου.
Αυτό θυμίζει τη στρουθοκάμηλο που όταν βλέπει τον κίνδυνο από μακριά να πλησιάζει χώνει το κεφάλι της στο έδαφος και νομίζει ότι ο κίνδυνος δεν υπάρχει γιατί η ίδια πια δεν τον βλέπει…
Κι όσοι “προστατεύουν” την Κύπρο από το μακρινό Ιράν, ενώ δεν μπορούν να προστατέψουν την Κύπρο – ούτε την Κάσο – από τη διπλανή Τουρκία, θυμίζουν ακριβώς το ίδιο.
Ίσως και χειρότερο.
