Προχθές, συνεδρίασε το υπουργικό συμβούλιο, το οποίο θύμιζε… εξεταστική του Φεβρουαρίου σε πανεπιστημιακό ίδρυμα
Εννέα υπουργοί παρουσίασαν νομοσχέδια και δράσεις που βρίσκονται σε φάση εφαρμογής ή πρόκειται να προωθηθούν μέσα στο προσεχές διάστημα και μάλιστα με σφιχτά χρονοδιαγράμματα. Κάθε συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου από δω και πέρα έχει σαφή στόχευση και ορίζοντα τις εκλογές της άνοιξης του 2007.
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Παράλληλα, ο εβδομαδιαίος απολογισμός του πρωθυπουργού, αποτελεί απόδειξη ότι η κυβέρνηση λειτουργεί με ένα μοντέλο, το οποίο είναι… απλησίαστο ή και… ασύλληπτο για τους υπόλοιπους πολιτικούς αντιπάλους του. Το μοντέλο αυτό αποτελεί ένα μόνο σκέλος της πολιτικής στρατηγικής του Μητσοτάκη, η οποία έχει ορίζοντα το 2027 και στηρίζεται σε τρεις άξονες.
Ειδικότερα:
1. Ο πρωθυπουργός έχοντας απογειώσει τη διεθνή εικόνα της χώρας και παράλληλα με την εκλογή του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Κυριάκου Πιερρακάκη, στην προεδρία του συμβουλίου των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης (Eurogroup), κάνει πιο λαμπερό το ελληνικό success story. Παραμένει προσηλωμένος στη θεσμικότητα, έχει ανεβάσει κατακόρυφα τις “μετοχές” του μέσα στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια, αλλά και στη νατοϊκή συμμαχία, ενώ γενικώς ο λόγος του μετράει και είναι… συμβόλαιο!
Ο πρωθυπουργός εμφανίζεται ως εγγυητής της κανονικότητας σε ένα περιβάλλον γεωπολιτικής αβεβαιότητας, όπου η Ελλάδα εμφανίζεται ως ένα ασφαλές “λιμάνι”. Έχει μετρήσιμη οικονομική αποτελεσματικότητα και είναι συνεπής στο αφήγημα της συνέχειας και της συνέπειας με ταυτόχρονη προώθηση κρίσιμων μεταρρυθμίσεων, αλλά και εμβληματικών παρεμβάσεων. Η ανάκτηση της επενδυτικής βαθμίδας ήταν το πρώτο βήμα, ενώ φέτος αποτελεί μονόδρομο η εστίαση στο… μάζεμα της ακρίβειας και τη μόνιμη αύξηση των εισοδημάτων. Η ρητορική πρέπει να μετατοπιστεί από τα επιδόματα στις μόνιμες μειώσεις φόρων και στις αυξήσεις μισθών στον ιδιωτικό τομέα.
2. Η κυριαρχία Μητσοτάκη στο χώρο του Πολιτικού Κέντρου είναι δεδομένη, αλλά, χρειάζεται ακόμη πολλή δουλειά για να ανεβάσει και άλλο το ποσοστό της συσπείρωσης σε μια “δεξαμενή”, που έχει ανθρώπους με… μυαλό, σκέψη, λογική και ρεαλισμό. Το Κέντρο είναι ο χώρος που κρίνει τον νικητή των εκλογών στην Ελλάδα και ο Μητσοτάκης πρέπει να συνεχίσει να εκφράζει τον εκσυγχρονισμό, αλλά να μην παραβλέπει ή παραγκωνίζει το δεξιό κοινό. Αυτό σημαίνει αυστηρή αλλά δίκαιη μεταναστευτική πολιτική και ισχυρή εθνική άμυνα, συνδυασμένη με μια προοδευτική ατζέντα στα δικαιώματα και το περιβάλλον.
3. Το κορυφαίο στοίχημα όπου πρέπει να γίνουν περισσότερα βήματα είναι η διαχείριση της καθημερινότητας. Η ακρίβεια, η στεγαστική κρίση, η ασφάλεια των πολιτών, η βελτίωση των υποδομών υγείας και παιδείας, αποτελούν θέματα αιχμής, τα οποία έχουν φθείρει την κυβέρνηση. Ο ίδιος ο Μητσοτάκης πρέπει να ενισχύσει την πορεία του προς τον λαό και να ρίξει το βάρος στη “μάχη της γειτονιάς”. Παίζει χωρίς ανταγωνιστή, ωστόσο, το κατακερματισμένο πολιτικό τοπίο κρύβει πολλές παγίδες για την επόμενη μέρα στη χώρα…
Πώς ο Μητσοτάκης θα εκθέσει τα κόμματα της Αντιπολίτευσης
Η εικόνα της πολιτικής σκηνής της χώρας συνοψίζεται στις προσωπικές επιθέσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης προς τον Μητσοτάκη, με τον τελευταίο να αποφεύγει να πράττει το ίδιο.
Ο Μητσοτάκης παίζει πολύ καλά το παιχνίδι της καταλληλότητας για την κυβερνησιμότητα, το οποίο αποτελεί τη βάση για να προχωρήσει στην αποδυνάμωση των πολιτικών αντιπάλων του. Ο πρωθυπουργός, στην τελική ευθεία προς τις εκλογές θα αναδεικνύει την έλλειψη ξεκάθαρων θέσεων από το ΠΑΣΟΚ, αλλά και την αντιπολιτευτική… φτώχεια και μιζέρια. Αυτό σημαίνει ότι στο στόμα του πρέπει να έχει μία και μόνη ερώτηση: “Με ποιον ή ποιους θέλετε να κυβερνήσετε κύριε Ανδρουλάκη, αφού δεν θέλετε να κυβερνήσω εγώ;”. Εδώ υπάρχει ένα πολύ… πονηρό σημείο για τον Μητσοτάκη, που αποτελεί όμως παγίδα για το ΠΑΣΟΚ, αλλά και τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, κυρίως στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς.
Το ενδεχόμενο συγκρότησης “κυβέρνησης ηττημένων” με έναν… αχταρμά από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη και του Δούκα, τον Τσίπρα, τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά, είναι… ό,τι πρέπει για να κάνουν… μπραφ οι κεντρώοι ψηφοφόροι που ενδεχομένως σήμερα να μην είναι και τόσο… ένθερμοι υποστηρικτές του Μητσοτάκη ή της Νέας Δημοκρατίας. Το ΠΑΣΟΚ ήδη έχει “αυτοτραυματιστεί” πολιτικά, καθώς δεν έχει ψηφίσει εμβληματικές μεταρρυθμίσεις, όπως για παράδειγμα τα μη κρατικά πανεπιστήμια, το νέο δικαστικό χάρτη της χώρας κ.ά. Συνεπώς, το επιχείρημα του Μητσοτάκη είναι ότι, το κόμμα που κατά τύχη είναι αξιωματική αντιπολίτευση διακρίνεται από ένα στείρο αρνητισμό που οδηγεί τη μνήμη μας πίσω στη δεκαετία του ΄80 και του “πράσινου λαϊκισμού”.
Σε σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ, μάλλον ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα επιθυμήσει να τους… κολλήσει στον τοίχο, γιατί πολύ απλά μια τέτοια κίνηση δεν έχει νόημα. Ωστόσο, το “όπλο” της αξιοπιστίας θα… λειτουργεί ως… αντιαεροπορικό, καθώς θα υπενθυμίζει το “αμαρτωλό” παρελθόν του ΣΥΡΙΖΑ και τις ανεφάρμοστες υποσχέσεις του. Εδώ, είναι σίγουρο ότι η κυβέρνηση κάθε φορά που θα “βομβαρδίζεται” από τέτοιες υποσχέσεις, θα… απαντά με έναν κοστολογημένο λογαριασμό μέσω του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους.
Σε σχέση με τη… σπαστική Ζωή Κωνσταντοπούλου, είναι προφανές ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός δεν θα δώσει ιδιαίτερη βαρύτητα και την προσπάθεια αποδόμησης της… τρέλας της, θα αναλάβουν άλλοι, όπως για παράδειγμα, ο Αντιπρόεδρος του κόμματος και Υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης! Εξάλλου, ιδιαίτερο ενδιαφέρον θα έχει και η αντιμετώπιση της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία, με τη… φόρα που έχει πάρει είναι σίγουρο ότι θα αυτογελοιοποιηθεί, αφού προηγουμένως ηγηθεί μιας κίνησης, που θα έχει οπαδούς μεταξύ γελοιότητας και γραφικότητας, με ολίγη από… οργή!
Πηγαίνοντας προς τα… δεξιά, ο Μητσοτάκης σίγουρα θα ανεβάσει τα… γκάζια απέναντι στις “ψεκασμένες” θεωρίες του Βελόπουλου, τον θρησκευτικό σκοταδισμό του Νατσιού και το… προσωπικό γινάτι της Λατινοπούλου, αντιτάσσοντας τη στρατηγική της ευθύνης στην οικονομία, την εξωτερική πολιτική και την άμυνα. Απέναντι στον “πατριωτισμό” των… άναρθρων κραυγών θα αντιτάξει τον πατριωτισμό των έργων. Η θωράκιση των συνόρων, οι προμήθειες υπερσύγχρονων οπλικών συστημάτων (Rafale, Belharra, F-35 κλπ.), αποτελούν τα ισχυρά “όπλα” του Μητσοτάκη, απέναντι στις ρωσόφιλες και αντιευρωπαϊκές θέσεις και απόψεις σχεδόν του συνόλου της εγχώριας αντιπολίτευσης. Οι θέσεις αυτές είναι εναντίον των συμφερόντων της χώρας και συνιστούν μέχρι και εσχάτη προδοσία! Αφήστε δε, που οδηγούν σε διεθνή απομόνωση τη χώρα σε μια περίοδο, όπου τα πράγματα αλλάζουν από τη μια στιγμή στην άλλη στο διεθνές περιβάλλον…
Στην… τελευταία στροφή προς τις εκλογές, ο Μητσοτάκης δεν πρέπει να… παίξει με τις λέξεις και οφείλει να πει τα πράγματα όπως πρέπει προς τους πολίτες. Δηλαδή, πρέπει να επιμείνει στη γραμμή ότι τα όποια λάθη της κυβέρνησης είναι σχεδόν ανάξια λόγου μπροστά στο διεθνές κύρος που διαθέτει η χώρα, αλλά και στον σχεδιασμό για την επόμενη τετραετία. Επιπλέον, ένα πείραμα συνεργασίας “για να φύγει ο Μητσοτάκης”, θα ήταν απλά επιζήμιο για τη χώρα και τους πολίτες.
Από κει και πέρα, υπάρχει η τακτική της σύγκρισης για τη θέση του πρωθυπουργού, με την ανάδειξη της υπεροχής του πρωθυπουργού στο διεθνές στερέωμα έναντι των αντιπάλων του που δεν έχουν ανάλογη εμπειρία. Επίσης, η μονοκομματική σταθερότητα αποτελεί όαση απέναντι στην πολυφωνία του χάους, με την εικόνα μιας πολυδιασπασμένης αντιπολίτευσης που αδυνατεί να συμφωνήσει ακόμη και για το αν είναι μέρα ή νύχτα!
Ταυτόχρονα, ο Μητσοτάκης θα υπενθυμίζει το τεράστιο κόστος μιας πολιτικής αλλαγής. Κάθε φορά που η Ελλάδα πειραματίστηκε με τον λαϊκισμό, το τίμημα ήταν βαρύ για τους πολίτες. Με βάση τα παραπάνω, είναι προφανές ότι η στρατηγική του 2026 για την κυβέρνηση και προσωπικά για τον ίδιο, θα ξεφύγει από τον… κλασικό αμυντικό χαρακτήρα και θα γίνει πιο.. επιθετική. Δεν μιλάμε για προσωπικές επιθέσεις στους αντιπάλους, γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος για κάτι τέτοιο. Μιλάμε για πρωτοβουλίες και δράσεις, οι οποίες θα κάνουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης να τρέχουν… λαχανιασμένα και να εκτίθενται με τις παλαιοκομματικές και αδιέξοδες υποσχέσεις και πρακτικές τους.
Το 2026 και πολύ περισσότερο το εκλογικό 2027 θα προκαλέσουν μεγάλες.. συγκινήσεις σε όλους και σε πολλά επίπεδα. Με βάση τα σημερινά δεδομένα, θα επιβεβαιώσουν την άποψη ότι τα κόμματα της αξιωματικής αντιπολίτευσης αποτελούν τους καλύτερους… πελάτες και χορηγούς του Μητσοτάκη! Το μεγάλο ζητούμενο πέρα από τη στρατηγική και την τακτική που θα ακολουθήσει η κυβέρνηση είναι τι θα πράξουν οι ψηφοφόροι. Από αυτούς θα εξαρτηθεί η συνέχιση της πολιτικής σταθερότητας και μόνο αυτοί μπορούν να καταδικάσουν τη χώρα σε μια νέα μεγάλη περιπέτεια, με πολύ άσχημες αλλά και απρόβλεπτες συνέπειες…
