Η συνέντευξη Τσίπρα (κι όσα ΔΕΝ είπε)…
Του Θανάση Κ.
Η συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στον Αντένα δεν μας έκανε σοφότερους.
Αποκάλυψε όμως, ποιό είναι το “προφίλ” που φιλοτεχνεί, για τον εαυτό του και για το νέο Κόμμα του:
Ο ίδιος παρουσιάζεται ως ένας πολιτικός που “λύνει” προβλήματα,
που “μαθαίνει” από τα λάθη του, και που έχει την τόλμη να “διορθώνει”
όσα βρήκε – κι όσα έκαναν οι συνεργάτες του.
Τους οποίους ο ίδιος επέλεξε τότε – και αποδοκιμάζει τώρα…
Μας βεβαιώνει επίσης ότι το Κόμμα που οικοδομεί σήμερα είναι “προοδευτικό”, αλλά έχει μετακινηθεί προς το “Κέντρο”.
Φυσικά αυτά τα είχε ήδη υπονοήσει και στο βιβλίο του και σε προηγούμενες παρεμβάσεις του.
Τα επανέλαβε ξανά, τα διάνθισε με κάποιες “κορώνες”, κάποια επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, για να δείξει ότι παρ’ ό,τι εμφανίζεται πιο “μετριοπαθής”, πιο “κεντρώος”, διατηρεί κάτι από την “επαναστατική φλόγα”.
* Όπως για παράδειγμα όταν ανέφερε ότι “έπρεπε να έχει κλείσει τις τράπεζες εξ αρχής”. Για να δείξει πιο αποφασιστική στάση απέναντι στους δανειστές.
Ξεχνά, βέβαια, πως όταν κλείνεις τις τράπεζες και επιβάλλονται capital controls, τιμωρείται η εθνική οικονομία και οι πολίτες της χώρας – ΔΕΝ “τιμωρούνται” οι δανειστές!
Χώρια που αν το προσπαθούσε απρόκλητα εξ αρχής, αυτό θα οδηγούσε σε αναγκαστική έξοδο της χώρας από το ευρώ. Πράγμα το οποίο επιδίωκαν πολλοί εταίροι μας τότε…
Δηλαδή θα διευκόλυνε τους δανειστές να μας επιβάλλουν την “εσχάτη των ποινών”, την οποία ο ίδιος απέτρεψε μισό χρόνο αργότερα, όταν μετέτρεψε το “Οχι” του δημοψηφίσματος σε “Ναι”, και έσπευσε να υπογράψει το Τρίτο και χειρότερο μνημόνιο!
Ακριβώς για να αποφύγει την αναγκαστική έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ – και την επιστροφή σε μιαν υποτιμημένη δραχμή – προοπτική που ο ίδιος είχε χαρακτηρίσει τότε ως “Αρμαγεδδώνα”. Κι είχε δίκιο. Σ’ αυτό τουλάχιστον…
Τώρα λοιπόν, μας λέει ότι,
τον “Αρμαγεδδώνα” στον οποίο μας οδήγησε με την πολιτική του πρώτου εξαμήνου της διακυβέρνησής του,
και τον “Αρμαγεδδώνα” που απέτρεψε κάνοντας μνημειώδη κωλοτούμπα τον Αύγουστο του 2015,
τελικά θα τον… προκαλούσε μόνος του εξ αρχής – από τον Ιανουάριο της ίδιας χρονιάς!
Μας ζητάει να τον “δοξάζουμε” που απέτρεψε την αναγκαστική επιστροφή στη δραχμή τον Αύγουστο,
και ταυτόχρονα μας διαβεβαιώνει ότι θα έπρεπε να προκαλέσει την επιστροφή στη δραχμή από τον Ιανουάριο!
Δεν κατάλαβε τίποτα;
Προσπαθεί ακόμα να κοροϊδέψει τους πάντες;
Άβυσσος…
Να του θυμίσουμε λοιπόν, μερικά πράγματα.
* Όταν ήλθε στην εξουσία ο Τσίπρας, η Ελλάδα έβγαινε από τα μνημόνια!
Δεν το ισχυρίζονται οι αντίπαλοί του αυτό. Το είχε αποφασίσει ομόφωνα το Eurogroup, δύο μήνες πριν τις εκλογές, τον Νοέμβριο του 2014 (με εισήγηση Σόιμπλε μάλιστα).
Τότε οι δανειστές είχαν αποδεχθεί πλήρως, ότι η Ελλάδα είχε πραγματοποιήσει όλα τα “προαπαιτούμενα”, είχε ισορροπήσει, είχε ελέγξει τα ελλείμματά και το χρέος της κι είχε βρει στην ανάπτυξη.
Η μόνη “εκκρεμότητα που απέμενε ήταν η τελευταία (πέμπτη) αξιολόγηση για την οποία υπήρχε μια διαφορά μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων (τα οποία ήταν αμελητέα σε σύγκριση με μια εξυγίανση 35 δισεκαοτομμυρίων που είχε προηγηθεί τα προηγούμενα πέντε χρόνια.
Και ο Τσίπρας, εν όψει επερχόμενων εκλογών, είχε προειδοποιήσει τους δανειστές να ΜΗΝ κλείσουν την τελευταία αξιολόγηση, γιατί ο ίδιος ως “επόμενη κυβέρνηση” δεν θα αναγνώριζε οποιαδήποτε συμφωνία με την προηγούμενη κυβέρνηση (Σαμαρά-Βενιζέλου).
Και το πιο σημαντικό: όλα αυτά – τα πρόσθετα μέτρα λιτότητας που η προηγούμενη κυβέρνηση αρνιόταν να δεχθεί – ο Τσίπρας τα κατήγγειλε ΠΡΙΝ τις εκλογές και τα αποδέχθηκε πλήρως και με το παραπάνω έξι μήνες μετά τις εκλογές! Αφού αναγκάστηκε να υπογράψει Τρίτο Μνημόνιο.
* Με το τρίτο Μνημόνιο του Τσίπρα το Χρέος ως απόλυτο ποσό αυξήθηκε κατά 40 δισεκατομμύρια μέσα σε πέντε χρόνια!
27 καθαρή αύξηση χρέους. Και 13 για το μαξιλάρι! Που δεν ήταν “νοικοκυρεμένη εξοικονόμηση” που άφησε πίσω του. Ήταν στο μεγαλύτερο μέρος του πρόσθετος δανεισμός (15,5 από τον ESM, 13 από τις αγορές, συν αλλά 9 από τα ρευστά διαθέσιμα των Ταμείων).
— Προσέξτε: Η κυβέρνηση Σαμαρά βρήκε το Χρέος τον Ιούνιο του 2012, στα 343 δισεκατομμύρια (μετά το κούρεμα του PSI επί κυβέρνησης Παπαδήμου) και το παρέδωσε τον Ιανουάριο του 2015 στα 317 δισεκατομμύρια.
Είναι η μόνη μεταπολιτευτική κυβέρνηση που μείωσε το Χρέος ως απόλυτο ποσό (αλλά και ως ποσοστό από το 183% στο 175%)!
— Η κυβέρνηση Τσίπρα βρήκε το Χρέος όταν ανέλαβε, τον Ιανουάριο του 2015 στα 317 δισεκατομμύρια, και το παρέδωσε τον Ιούνιο του 2019 όταν απεχώρησε στα 357 δισεκατομμύρια. Δηλαδή το αύξησε κατά 40 δισεκατομμύρια σε πέντε χρόνια! Αφού στο μεταξύ πήρε πρόσθετα μέτρα λιτότητας…
— Επί πλέον επί κυβέρνησης Σαμαρά το τραπεζικό χαρτοφυλάκιο του δημοσίου ήταν 20 δισεκατομμύρια (με προοπτική να αυξηθούν περισσότερο τα επόμενα χρόνια, κατά τις τότε εκτιμήσεις του ΔΝΤ). Αυτά τα χρήματα θα πήγαιναν αργότερα για απομείωση Χρέους…
Δεν πρόλαβαν! Τα χρήματα αυτά μηδενίστηκαν όταν ο Τσίπρας έκλεισε τις Τράπεζες. Και χάθηκαν για πάντα. Και επί πλέον η κυβέρνηση Τσίπρα αναγκάστηκαν τότε να δανειστεί άλλα 5,5 δισεκατομμύρια για την δεύτερη ανακεφαλαίωση των Τραπεζών. Όταν λίγους μήνες πριν, επί κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, τα stress tests που είχε διεξάγει η ΒlackRock στις ελληνικές τράπεζες είναι καταλήξει ότι ΔΕΝ χρειάζονταν πρόσθετη κεφαλαιοποίηση.
Από μηδενική ανάγκη πρόσθετου δανεισμού για τις τράπεζες στο τέλος της διακυβέρνησης Σαμαρά, φτάσαμε επί Τσίπρα να χάσουμε 20 δισ. περιουσία του Ελληνικού κράτους και να βάλουμε πρόσθετο χρέος 5,5 δισ.!
— Χώρια τα 40 δισ. καταθέσεων που χάθηκαν στο πρώτο εξάμηνο του 2015 – επί διακυβέρνησης Τσίπρα – από τα οποία επέστρεψε ως το 2019 μόλις το ένα τρίτο.
* Πόσα αλήθεια στοίχισε η διακυβέρνηση Τσίπρα;
Εξαρτάται τι μετράμε.
— Με βάση όσα πρόχειρα ανέφερα πιο πάνω (και κάποια που παρέλειψα), μας στοίχισε συνολικά γύρω στα 78 δισεκατομμύρια.
— Με βάση αυτά που υπολογίζει η Τράπεζα Ελλάδας μας στοίχισε γύρω στα 86 δισεκατομμύρια.
— Με βάση αυτά που υπολόγισε ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού στήριξης (ESM) Klaus Regling, ο Τσίπρας μας στοίχισε 100 δισεκατομμύρια.
— Με βάση όσα υποστήριζε ο πρώην Πρόεδρος του ΕuroWorkingGroup Thomas Weiser, ο Τσίπρας και η πολιτική του μας στοίχισαν 200 δισεκατομμύρια.
Όντως, ο καθένας τους μετράει διαφορετικά πράγματα, και σε διαφορετικό χρονικό ορίζοντα.
Αλλά όλα αυτά είναι απώλειες της Ελλάδας μέσα σε 5 μόλις χρόνια!
(Όπως βλέπετε η δική μου αποτίμηση είναι μάλλον “πολύ συντηρητική”…)
Για να μην αναφερθώ στην υποθήκευση ολόκληρης της δημόσιας περιουσίας της χώρας για 99 χρόνια! Πράγματι που δεν είχε δεχθεί να συζητήσει καν η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Και το επέβαλαν οι δανειστές στην κυβέρνηση Τσίπρα, αφού οδήγησε τη χώρα στα βράχια…
* Το πιο συγκλονιστικό – αλλά ελάχιστα γνωστό:
Στο τέλος της διακυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, το ΔΝΤ υπολόγιζε ότι η Ελλάδα θα έφτανε ως το 2022 ποσοστό Χρέους προς ΑΕΠ στο 105%.
Το αναφέρει ρητά η τελευταία “αξιολόγηση βιωσιμότητας Χρέους” (DSA – Debt Sustainability Assessment) του ΔΝΤ τον Σεπτέμβριο του 2014.
Όταν έφυγε η κυβέρνηση Τσίπρα, κι αφού πήρε πρόσθετα 10,5 δισεκατομμύρια μέτρα λιτότητας (που δεν τα ζητούσαν καν οι δανειστές από την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου), η σχέση Χρέους προς ΑΕΠ είχε φτάσει το 190%. Και κατά την τότε εκτίμηση του ΔΝΤ (DSA-2019) δεν επρόκειτο να φτάσει το 105% ούτε ως το 2030!
(Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να επιβεβαιώσει τα νούμερα.)
Και βεβαίως για τη Σύμβαση 717 για τα τρένα, την οποία είχε αφήσει έτοιμη η κυβέρνηση Σαμαρά και τη σμπαράλιασε η κυβέρνηση Τσίπρα (και δεν την κατάφερε να την αποκαταστήσει αργότερα η κυβέρνηση Μητσοτάκη), ο Τσίπρας δεν είπε κάτι. Ούτε κανείς τον ρώτησε σχετικά…
* Η διακυβέρνηση Τσίπρα ματαίωσε την έξοδο από τη μνημόνια το 2014, έφερε Τρίτο χειρότερο Μνημόνιο για άλλα πέντε χρόνια,
ματαίωσε μεταρρυθμίσεις και αποκρατικοποιήσεις που είχαν προχωρήσει, και άφησε τη χώρα πιο υπερχρεωμένη απ’ ό,τι την βρήκε.
* Και – το σημαντικότερο: άφησε την Ελλάδα με χαμηλότερη αναπτυξιακή δυναμική! Και πιο απόμακρες προοπτικές πλήρους επιστροφής στην κανονικότητα.
Πάλι με βάση της “αξιολόγηση βιωσιμότητας Χρέους του ΔΝΤ στο τέλος της διακυβέρνηση Σαμαρά, η Ελλάδα αναμενόταν να αναπτύσσεται μεσοσταθμικά με πραγματικό ρυθμό γύρω στο 1,9% για τις επόμενες δεκαετίες (με βάση τις μεταρρυθμίσεις που είχαν ήδη ξεμπλοκάρει)
Στο τέλος της διακυβέρνηση Τσίπρα, η ίδια αξιολόγηση του ΔΝΤ (με την ίδια μεθοδολογία) προέβλεπε ότι η Ελλάδα θα αναπτύσσεται μεσοσταθμικά με ρυθμό 1,1% για τις επόμενες δεκαετίες (λόγω των μεταρρυθμίσεων που είχαν ακυρωθεί)
Η αναπτυξιακή δυναμική της Ελλάδας είχε πέσει στο ΜΙΣΟ!
* Η διακυβέρνηση Τσίπρα, υπό την πίεση των δανειστών, υιοθέτησε τη στρατηγική των υπέρ-πλεονασμάτων.
— Ενώ η κυβέρνηση Σαμαρά είχε υιοθετήσει στρατηγική Ανάπτυξης με μειώσεις φόρων, και μεταρρυθμίσεις αποκατάστασης ανταγωνιστικότητας.
Δηλαδή μείωσης του Χρέους και ως απόλυτου μεγέθους και ως ποσοστού του ΑΕΠ, μέσα από αύξηση του ΑΕΠ (στον παρανομαστή).
— Η κυβέρνηση Μητσοτάκη συνέχισε και επέκτεινε την στρατηγική Τσίπρα – δηλαδή τη στρατηγική των υπέρ-πλεονασμάτων.
Με αποτέλεσμα η ανάπτυξη να σέρνεται, παρά την εισροή των κεφαλαίων από το Ταμείο Ανάκαμψης. Και να κινδυνεύει να σταματήσει τώρα που εξαντλούνται οι εισροές από το Ταμείο.
Χώρια από την κακοδιαχείριση και τα σκάνδαλα που τώρα βγάζει ένα-ένα η Ευρωπαία Εισαγγελέας.
ΥΓ. Τελικά ο Τσίπρας τα φορτώνει τώρα στους… συνεργάτες του!
Που ο ίδιος διάλεξε.
Όπως ο Μητσοτάκης φορτώνει τα λάθη του στην… “χρόνια κακοδαιμονία του Ελληνικού κράτους”, που ο ίδιος ανέχθηκε, και συχνά παρόξυνε, επί εφτά χρόνια.
Τελικά μοιάζουν πολύ και σε αυτό:
Όχι μόνο υπηρέτησαν το ίδιο μοντέλο,
όχι απλώς αποτελούν τις δύο όψεις της ίδιας κακοδαιμονίας,
αλλά και οι δύο ΔΕΝ κατάλαβαν απολύτως ΤΙΠΟΤΑ…
