Τις πρωθυπουργικές ανακοινώσεις στη ΔΕΘ επικρίνει με ανακοίνωσή του το ΚΚΕ.
«Όσο κι αν προσπαθούν η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός, στριμωγμένοι από τη λαϊκή δυσαρέσκεια, να εμφανιστούν ότι στοχεύουν στη «μείωση των ανισοτήτων» και τη «σύνδεση της ανάπτυξης με το εισόδημα», η πραγματικότητα για τη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία κινείται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση, αφού αυτό επιβάλλουν οι κατευθύνσεις της ΕΕ και η κερδοφορία των ομίλων, τα οποία υπηρετεί με συνέπεια και κυνισμό η κυβερνητική πολιτική.
Αντί για «καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας», με αξιοπρεπείς αυξήσεις στους μισθούς και συλλογικές συμβάσεις, οι εργαζόμενοι βλέπουν τον μέσο μισθό τους να είναι κατά 14,81% μειωμένος σε σχέση με το 2011 και αυτό την ώρα που η ακρίβεια “σπάει κόκκαλα” και η κερδοφορία των εισηγμένων στο χρηματιστήριο επιχειρήσεων έχει αυξηθεί κατά 23,53% από το 2007 και καταγράφει συνεχώς νέα ρεκόρ. Ακόμη και το επίδομα ανεργίας μετατρέπεται σε ένα εργαλείο εκβιασμού των ανέργων για την αποδοχή θέσεων εργασίας χωρίς δικαιώματα.
Αντί για κατάργηση του ΦΠΑ και των άλλων δυσβάσταχτων φόρων στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, όπως στα τρόφιμα και την ενέργεια, η κυβέρνηση επιλέγει τη μείωση φόρων και εισφορών που τελικά θα ωφελήσει μόνο τη μεγάλη εργοδοσία που ζητά ακόμα πιο φθηνή εργατική δύναμη. Την ίδια στιγμή, τα φορολογικά έσοδα, τα οποία στη συντριπτική τους πλειοψηφία πληρώνει ο λαός με τους άμεσους και έμμεσους φόρους, έχουν εκτιναχθεί κατά 24,6 δισ. ευρώ τη διετία 2022-2023 σε σχέση με το 2007-2008.
Αντί για την κάλυψη των πιεστικών λαϊκών αναγκών στην υγεία, την παιδεία κλπ, οι κρατικές δαπάνες μειώθηκαν κατά μισό δισ. μέσα στο πρώτο 7μηνο του 2024 σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά, την ώρα που το ΕΣΥ καταρρέει από τις ελλείψεις και στα σχολεία συγχωνεύονται πάνω από 1.000 τμήματα, ενώ ακόμα και η ανακαίνισή τους επαφίεται στη γενναιοδωρία των διαφόρων “χορηγών”, η οποία πάντα έχει ανταλλάγματα. Έτσι υπερκαλύπτονται οι στόχοι για τα θηριώδη “ματωμένα” πλεονάσματα που έχει συμφωνήσει η κυβέρνηση της ΝΔ με την ΕΕ και δεν αμφισβητούν τα υπόλοιπα κόμματα του συστήματος.
Αντί για κρατικά προγράμματα εξασφάλισης της εργατικής – λαϊκής και φοιτητικής στέγης, η κυβέρνηση προωθεί δοκιμασμένα προγράμματα για ελάχιστους, που θα πληρωθούν ξανά από τις τσέπες του λαού, ενώ είναι κομμένα και ραμμένα στα μέτρα των τραπεζών και των κατασκευαστικών ομίλων.
