ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ: Είναι κατάδηλο ότι συμφώνως προς το άρθρο 14 παράγραφος 1 του Συντάγματος, καθένας μπορεί να εκφράζει ελεύθερα και να διαδίδει, προφορικά, γραπτά και δια του τύπου τους στοχασμούς του, τηρώντας τους νόμους του Κράτους, ενώ κατά την παράγραφο2 του ιδίου άρθρου, ο τύπος είναι ελεύθερος, η λογοκρισία και κάθε άλλο προληπτικό μέτρο απαγορεύεται.
Διαβάστε όλες τις ειδήσεις από το tilegrafimanews.gr
Επίσης κατά το άρθρο παρ. 1 της ΕΣΔΑ (κύρωση με τον Ν. 53/1974) «Παν πρόσωπον έχει δικαίωμα εις την ελευθερίαν εκφράσεως. Το δικαίωμα τούτο περιλαμβάνει την ελευθερίαν γνώμης ως και την ελευθερίαν λήψεως ή μεταδόσεως πληροφορικών ή ιδεών άνευ επεμβάσεως των δημοσίων αρχών και ασχέτως συνόρων».
Το άρθρο 14 παρ. 1 και 2 του Συντάγματος και 10 της Ε.Σ.Δ.Α, κατοχυρώνεται το θεμελιώδες για μια Δημοκρατική κοινωνία δικαίωμα της ελεύθερης εκφράσεως και διαδόσεως των στοχασμών, μεταξύ των άλλων και δια του τύπου (ελευθεροτυπία).
Κατά τις διατάξεις αυτές, ο τύπος, ως θεσμός είναι ελεύθερος για να μπορεί να επιτελεί την δημόσια αποστολή του, που συνίσταται στην ακώλυτη αλληλεπίδραση αυτού και της κοινής γνώμης.
Στο πλαίσιο αυτό απαγορεύεται η λογοκρισία και κάθε άλλη επέμβαση της Πολιτείας η οποία μπορεί να αναιρέσει ή να παρακωλύσει ουσιωδώς την άκηση του δικαιώματος αυτού, η δε πολιτεία λαμβάνει τα κατά περίπτωση πρόσφορα μέτρα, για την διευκόλυνση της ασκήσεως του δικαιώματος και την προαγωγή της αποστολής του τύπου.
Ως εκ τούτου η σύγχρονη Ιερά εξέταση και η αστυνομία σκέψεως δέον όπως λάβουν ανυπερθέτως υπόψιν τους τα εξής: «στο πλαίσιο της βαθιάς εθνικής δέσμευσης στην αρχή ότι ο διάλογος πάνω σε δημόσια θέματα πρέπει να είναι δίχως αναστολές ζωηρός και ανοιχτός στα πάντα», ο συνταγματικά προστατευόμενος λόγος «μπορεί να περιλαμβάνει σφοδρές, καυστικές και κάποιες φορές δυσάρεστα οξείες επιθέσεις σε κυβερνητικούς και δημόσιους λειτουργούς»
The New New York Times Co.v.Sullivan, 376 U.S 254,270 (1964)
Προσέτι: «…δεν υφίσταται η έννοια της εσφαλμένης ιδέας. Όσο ολέθρια και να φαίνεται μία γνώμη, βασιζόμαστε για την διόρθωση της, όχι στην συνείδηση των δικαστών και των ενόρκων αλλά στο ανταγωνισμό με άλλες ιδέες…»
Gertz v. Robert Welch, Inc, 418 U.S. 323,339-340 (1974)
Η επιτυχία ενός δημοκρατικού πολιτεύματος επαληθεύεται από την ικανότητα να πείθει τους πολίτες περί της αδήριτης αναγκαιότητας επιβολής ενός ιδιαζόντως επαχθούς μέτρου, προς προάσπιση του δημοσίου συμφέροντος, καίτοι τούτο, ήτοι το επιβαλλόμενο μέτρο, θίγει ενδεχομένως ή συρρικνώνει κατάφωρα το θεμελιώδης δικαίωμα ή ελευθερία του πολίτη, ασφαλώς δια να επιτευχθεί τούτο, ο λαός δέον όπως έχει στοιχειώδη γενική παιδεία, αλλά και το Κράτος να σέβεται την λαϊκή εντολή, εκδηλώντας αγαθή, έντιμη και ειλικρινή δράση προς τον πολίτη, απέχοντας από πράξεις και παραλείψεις θεσμικής βίας προς την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας του πολίτου.
Συνελόντι ειπείν ας θυμηθούμε το μυθιστόρημα του 1984 του Τζώρτζ Όργουελ, όπου περιγράφει ένα ολοκληρωτικό καθεστώς όπου η απόλυτη εξουσία ευρίσκεται εις τα χέρια του παντοδύναμου κυβερνώντος κόμματος, με επικεφαλής τον Μεγάλο αδελφό και με βασικά συνθήματα « ο πόλεμος είναι ειρήνη», «η ελευθερία είναι σκλαβιά», «η άγνοια είναι δύναμη»…
Το καθεστώς στηρίζεται στην πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας, την οποία οφείλουν να εμπεδώνουν καθημερινώς οι υπήκοοί του.
Η αστυνομία της σκέψεως είναι μία από τις τέσσερις βασικές υπηρεσίες του Κράτους (οι άλλες τρεις είναι το υπουργείο ειρήνης, το υπουργείο αληθείας και το υπουργείο αγάπης). Ο ρόλος της αστυνομίας της σκέψεως παρακολουθεί επισταμένως το πώς σκέπτονται πολίτες, ώστε να μην έχουν άλλη άποψη από την άποψη του Κράτους.
