Ο Τσάμπας πέθανε! Η Μαρία Αντουανέτα ζει…
Του Θανάση Κ.
Σύμφωνα με το μύθο, το 1789, όταν εξεγέρθηκαν οι Γάλλοι στο Παρίσι φωνάζοντας “ψωμί-ψωμί”,
η τότε Βασίλισσά τους, η Αυστριακή Μαρία Αντουανέτα
αναρωτήθηκε έκπληκτη, τι ζητάνε οι εξεγερμένοι.
— Ψωμί ζητάνε, Μεγαλειοτάτη, της απάντησαν οι αυλικοί.
Δεν έχουν να φάνε…
— Τι; δεν έχουν ψωμί; Και γιατί δεν τρώνε… παντεσπάνι;
(Το οποίο είναι πολύ ακριβότερο από το ψωμί και ήταν τότε εντελώς απρόσιτο για τους πάμφτωχούς που πεινούσαν στους δρόμους).
Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, η φράση αυτή δεν ειπώθηκε ποτέ έτσι! Αναφέρεται κατά λέξη στις “Εξομολογήσεις” του Ρουσώ, κείμενο που γράφηκε 20 χρόνια πριν τη Γαλλική Επανάσταση και αποδίδεται σε μια μη κατονομαζόμενη τότε “μεγάλη πριγκίπισσα”. Τον καιρό που το έγραφε αυτό ο Ρουσώ, η Μαρία Αντουανέτα ήταν μικρό παιδάκι και βρισκόταν στην Αυλή του πατέρα της, στην Βιέννη…
Αλλά έγινε απολύτως πιστευτή γιατί απέδιδε απολύτως αυτό που ο λαός της Γαλλίας είχε αντιληφθεί ως τραγική άγνοια της Αντουανέτας, για όσα συνέβαιναν γύρω της. Άγνοια που υποκρύπτει αδιαφορία και αλαζονεία…
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, οι πεινασμένοι Γάλλοι του Παρισιού,
που δεν είχαν να φάνε ψωμί, δεν έφαγαν ποτέ “παντεσπάνι”,
αλλά η ίδια η Μαρία Αντουανέτα έχασε, τέσσερα χρόνια αργότερα,
το όμορφο κεφαλάκι της,
που κατρακύλησε στα σκαλιά της γκιλοτίνας…
Εννιά μήνες πριν είχαν αποκεφαλίσει και τον σύζυγό της,
τον Βασιλιά Λουδοβίκο τον 16o…
Και τους δύο τους έφαγε, όχι το “παντεσπάνι”,
αλλά το χάσμα που είχε δημιουργηθεί:
ανάμεσα σε αυτά που ΔΕΝ αντιλαμβάνονταν οι ίδιοι,
αυτά που βίωνε ο λαός κι αυτά που είχε ανάγκη η κοινωνία τότε…
Κι έκτοτε η διαβόητη φράση με το παντεσπάνι
έγινε “αρχετυπική” για την εκάστοτε ελίτ,
που δεν καταλαβαίνει ούτε που βρίσκεται, ούτε που πηγαίνει,
ούτε τι βιώνει ο απλός κόσμος γύρω της…
* Μας θύμισε τη φράση αυτή ο τηλεοπτικός διάλογος γνωστής βουλευτού της ΝΔ με τον δημοσιογράφο Τάκη Χατζή πριν λίγες μέρες.
Τη ρώτησε ο δημοσιογράφος, πώς μπορούν να ζήσουν σήμερα εκπαιδευτικοί με μισθό 800 ευρώ, όταν μόνο για το νοίκι τους χρειάζονται 400 ευρώ – δηλαδή μισό μισθό;
Κι εκείνη απάντηση, θυμωμένη:
— Το τζάμπα πέθανε. Και έχει πεθάνει χρόνια τώρα. Το τζάμπα δεν υπάρχει. Και όλοι θέλαμε το τζάμπα. Ποιος θα το πληρώσει;»
Ο δημοσιογράφος με το που το άκουσε άρχισε να… σταυροκοπιέται!
Η φράση αυτή προκάλεσε μεγάλο θόρυβο,
η αντιπολίτευση επιτέθηκε στην κυβέρνηση,
και η ίδια η βουλευτής διευκρίνισε αργότερα
ότι η δήλωσή της ήταν “κάκιστη”,
ότι δεν ήθελε να θίξει τους εκπαιδευτικούς,
κι ότι ήθελε απλώς, να χτυπήσει τις υπερβολές του “Λαϊκισμού”…
Δηλαδή την κακή συνήθεια της Αντιπολίτευσης,
που υπόσχεται τα πάντα “τσάμπα”,
χωρίς να λέει από που θα βρει τα λεφτά…
Κι εδώ τίθεται το κρίσιμο ερώτημα:
— Πού τελειώνει ο Λαϊκισμός, και πού αρχίζει η Αναλγησία;
* Ξέρουμε όλοι πολύ καλά, ότι ο Λαϊκισμός χαντάκωσε αυτή τη χώρα.
Όχι μόνο στην εποχή των μνημονίων. Και πριν. Και μετά…
Η εύκολη εκμετάλλευση χρόνιων κοινωνικών προβλημάτων,
για να υπονομεύσουν την εκάστοτε κυβέρνηση,
η διόγκωση πραγματικών προβλημάτων και η επίκληση ψευδών,
για να δημιουργηθούν δυσμενείς εντυπώσεις,
η προβολή παράλογων αιτημάτων, που οδηγούνε σε χειρότερα
η προβολή ψευδεπίγραφων “λύσεων” ή εμπρηστικών συνθημάτων,
που οδηγούν σε τρισχειρότερα…
Όλα αυτά είναι, πράγματι, κραυγαλέες εκδηλώσεις λαϊκισμού,
που τραυμάτισαν τη χώρα. Κι όχι μόνο μια φορά…
* Από την άλλη πλευρά, όμως, η επίκληση του Λαϊκισμού ΔΕΝ δικαιολογεί την πιο χοντροκομμένη Αναλγησία ή την πιο απροκάλυπτη Αλαζονεία,
από την πλευρά της – εκάστοτε – κυβέρνησης.
Δεν μπορείς να λες ότι δεν υπάρχει πρόβλημα, όταν μεγάλη μερίδα εργαζομένων – κυρίως νέων – πληρώνουν το μισό μισθό τους μόνο για το ενοίκιο, και δεν έχουν να ζήσουν.
Αυτό δεν είναι “λαϊκίστικη” προπαγάνδα. Είναι πραγματικότητα.
Ίσως η κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει κάτι γι’ αυτό άμεσα.
Ας πει τουλάχιστον, τι κάνει για να το λύσει, έστω και μεσοπρόθεσμα.
Όντως, δεν φταίει η κυβέρνηση για όλα τα στραβά.
Αλλά δεν μπορεί να κάνει πως δεν βλέπει τα στραβά,
ή να καταγγέλλει ως “λαϊκιστές” όσους επισημαίνουν τα στραβά.
— Γιατί ακρίβυναν ξαφνικά τα ενοίκια, σε μια χώρα όπου δεν αυξάνεται ο πληθυσμός;
— Τι αύξησε τόσο πολύ τη ζήτηση κατοικίας, σε μια χώρα που έχει δημογραφική καθίζηση;
— Πόσες ΜΚΟ διαθέτουν χρήματα για να νοικιάζουν σπίτια σε λαθρομετανάστες που μπήκαν παράνομα και παίρνουν άδειες παραμονής, ως μη όφειλαν, αυξάνοντας τη ζήτηση στέγης και πιέζοντας τα ενοίκια προς τα πάνω;
— Τι επίπτωση είχε η γενίκευση του RBNB ως εναλλακτική χρήση ακινήτων, μειώνοντας την προσφορά σπιτιών για ενοικίαση, αφού υπάρχει πιο προσοδοφόρα χρήση στέγης;
— Τι επίπτωση είχε η πολιτικής της golden visa στη ζήτηση ακινήτων και στις τιμές ενοικίων;
— Και πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί η δημογραφική καθίζηση (οι γεννήσεις μειώθηκαν στα μισά τα τελευταία δέκα χρόνια!), όταν ένα νεαρό ζευγάρι πρέπει να δίνει το μισό εισόδημά του σε νοίκι, μηνιαίους λογαριασμούς, “κοινόχρηστα”;
Πώς να κάνουν παιδί;
Όλα αυτά ΔΕΝ είναι “Λαϊκισμός”! Είναι πραγματικά προβλήματα,
που έχουν πραγματική αριθμητική αποτύπωση
και υπονομεύουν, όχι μόνο την ευημερία των ανθρώπων σήμερα,
αλλά και το μέλλον της χώρας αύριο…
Κι όταν από την άλλη πλευρά η κυβέρνηση υπερηφανεύεται ότι έβγαλε υπέρ-υπέρ-πλεόνασμα δισεκατομμυρίων, έ τότε, ΟΧΙ!
ΔΕΝ είναι Λαϊκισμός, να υποστηρίζει κάποιος ότι η κυβέρνηση μπορεί,
αλλά δεν θέλει να κάνει κάτι. Γιατί έχει άλλες προτεραιότητες…
Δεν είναι άδικη κριτική αυτή.
Υπάρχει, λοιπόν, πράγματι, ο Λαϊκισμός, από την μια πλευρά, που διογκώνει πραγματικά προβλήματα για να πλήξει την εκάστοτε κυβέρνηση…
Αλλά υπάρχει και η αναλγησία της κυβέρνησης από την άλλη,
που δεν βλέπει τα προβλήματα
και στιγματίζει όσους τα θέτουν, ως “Λαϊκιστές”…
Λαϊκισμός της αντιπολίτευσης
και Αναλγησία της κυβέρνησης είναι δύο πλευρές της ίδιας Φαυλότητας.
Αλλά η κυβέρνηση αυτή,
πέρα από την αναλγησία πάσχει ΚΑΙ από Λαϊκισμό!
Έχει προσχωρήσει πλεισίστια ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΔΥΟ όψεις της φαυλότητας.
— Διότι η κυβέρνηση διακηρύσσει ότι εκπροσωπεί την “εναλλακτική λύση” της άθλιας διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ – και την ίδια στιγμή έχει προσχωρήσει σε όλες τις μείζονες επιλογές που σημάδεψαν τα πέντε χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ:
– και την επίλυση εθνικών προβλημάτων με μείζονες υποχωρήσεις (από τις “Πρέσπες για το Μακεδονικό”, στις “Πρέσπες του Αιγαίου”, όπου τώρα έχουμε μόνιμη διετή Νavtex της Τουρκίας)
— και την υπέρ-φορολόγηση μέσω υψηλού ΦΠΑ, που ο Σαμαράς είχε μειώσει δραστικά, ο ΣΥΡΙΖΑ επανέφερε και η Κυβέρνηση Μητσοτάκη συνέχισε
— και τα “υπέρ-πλεονάσματα”, που ο ΣΥΡΙΖΑ εγκαινίασε και η κυβέρνηση Μητσοτάκη διόγκωσε,
— και τη woke ατζέντα και τον “δικαιωματισμό”, που ο ΣΥΡΙΖΑ έφερε και ο κυβέρνηση Μητσοτάκη επέκτεινε και νομοθέτησε (μέχρι που μετά την εκλογή Τράμπ τα “μαζεύει” κάπως).
— και την προσχώρηση στη “πράσινη μετάβαση”, που η Κυβέρνηση Μητσοτάκη πήγε πολύ πιο μακριά από ό,τι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ,
— και την ανοχή στη λαθρομετανάστευση, που ο ΣΥΡΙΖΑ εγκαινίασε, και η κυβέρνηση Μητσοτάκη επαύξησε – παριστάνοντας μάλιστα, ότι… “διαφωνεί” και “αντιστέκεται”!
Όμως τα στοιχεία τη διαψεύδουν:
στα δυόμιση χρόνια Σαμαρά-Βενιζέλου δόθηκαν 2,5 χιλιάδες άδειες παραμονής σε αλλοδαπούς,
στα πέντε χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ δόθηκαν πάνω από 40 χιλιάδες άδειες παραμονής,
ενώ στα έξη χρόνια Μητσοτάκη δόθηκαν πάνω από 150 χιλιάδες άδειες παραμονής – πρόσφατα δόθηκαν αρκετές δεκάδες χιλιάδες ακόμα.
* Από κάθε άποψη, Μητσοτάκης και Τσίπρας, πορεύθηκαν στην ίδια γραμμή. Και ισχυρίζονται παρόμοια ψέματα:
— Ο Τσίπρας ότι “έσωσε” τη χώρα, από την κρίση την οποία ο ίδιος προκάλεσε με το κλείσιμο τραπεζών του 2015.
— Και ο Μητσοτάκης ότι “έσωσε” τη χώρα από τον Τσίπρα, εφαρμόζοντας αντίστοιχη πολιτική με εκείνη του προκατόχου του μετά το Μνημόνιο.
Όταν λέει ότι άλλαξε ρότα για τη χώρα, απλώς λέει ψέματα.
* Αλλά κι όταν λέει ότι αντιπροσωπεύει “τη σταθερότητα απέναντι στο χάος”, λέει επίσης ψέματα.
— Ποιά σταθερότητα, όταν έχει ήδη αποχωρήσει το ένα τρίτο του εκλογικού σώματος, από τον Μάϊο του 2023 (6,1 εκατομμύρια) ως τις ευρωεκλογές του Ιουνίου του 2024 (4,1 εκατομμύρια);
— Ποιά “σταθερότητα”, όταν ο ίδιος έχει ήδη χάσει πάνω από τους μισούς ψηφοφόρους της ΝΔ – από τις εκλογές του 2023 (2,4 εκατομμύρια) ως τις ευρωεκλογές του 2024 (1,13 εκατομμύρια!) και δεν επιστρέφουν ψηφοφόροι στην κυβερνώσα παράταξη – φεύγουν κι άλλοι!
— Όταν το εκλογικό σώμα έχει συρρικνωθεί (κι έτσι διατηρείται δημοσκοπικά η “πρόθεση ψήφου” για τη ΝΔ οριακά πάνω από το 20%, λόγω περεταίρω μείωσης του εκλογικού σώματος),
— όταν τα πρωτοφανή σκάνδαλα διαδέχονται το ένα το άλλο (υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ, “σπιτάκια ανακύκλωσης”),
— όταν η ίδια η Ευρωπαία Εισαγγελέας λέει ότι παντού αλλού υπάρχει διαφθορά, αλλά στην Ελλάδα έχουμε την “Κόπρο του Αυγεία,
— όταν οι εξεταστικές της Βουλής έχουν καταντήσει διασυρμός του Κοινοβουλίου, με τους “Χασάπηδες”, τους “Φραπέδες”, κι άλλα “μπουμπούκια” – πρώην Πασόκους, και νυν Μητσοτακικούς – να παρελαύνουν επιδεικνύοντας όζουσα φαυλότητα και δυσώδη διαφθορά,
— όταν δύο πρώην Πρωθυπουργοί της παράταξης στηλιτεύουν την πολιτική της, ο ένας ήδη διαγραμμένος κι ο άλλος δηλώνει μόνος του, ουσιαστικά διαγραμμένος κι αυτός…
— Ποια “σταθερότητα” εγγυώνται όσοι διώχνουν ψηφοφόρους,
προκαλούν το κοινό αίσθημα
και η κυβέρνηση δεν διαγράφει την βουλευτή της που φέρεται ως Μαρία Αντουανέτα,
αλλά διαγράφει και αποδοκιμάζει τους πρώην Πρωθυπουργούς που της υποδεικνύουν τα μοιραία σφάλματά της;
Ποιά “σταθερότητα”, όταν οι ίδιοι κυοφορούν το χάος με τις πράξεις τους, με τις παραλήψεις τους, με την αναλγησία τους και με την αλαζονεία τους;
Τουλάχιστον η φουκαριάρα η Μαρία Αντουανέτα απλώς δεν ήξερε τι συνέβαινε γύρω της – και το πλήρωσε…
Τούτοι δω είναι πιο ψυλλιασμένοι – και πιο πελαγωμένοι.
Χαμένοι κάπου ανάμεσα σε έπαρση και πανικό:
— Αν απλώς επιδεικνύουν έπαρση,
τότε μιλάμε για κυβέρνηση που έχει χάσει την επαφή με τον κοινωνία.
— Αν βγάζουν πανικό, τότε απλώς χάνουν τον έλεγχο.
Σε κάθε περίπτωση περιφρονούν μια κοινωνία που τους εγκαταλείπει.
Βρίσκονται σε Αποδρομή…
Και δεν είναι απλώς ότι πια “δεν πείθουν”…
Προκαλούν πια και Αποστροφή!
