Χθες, ήταν μια ιστορική μέρα για τη χώρα, καθώς υπογράφτηκε η συμφωνία του αμερικανικού κολοσσού Chevron με την Helleniq Energy για τις έρευνες υδρογονανθράκων σε Δυτική Ελλάδα και Κρήτη
Πλέον, η Ελλάδα δεν είναι μέρος του νέου ενεργειακού χάρτη που διαμορφώνεται στη Μεσόγειο, αλλά είναι το κέντρο των εξελίξεων. Δεν είναι κάποιος ενδιάμεσος ή τερματικός σταθμός, αλλά η αφετηρία θεαματικών αλλαγών στο γεωπολιτικό στάτους της περιοχής μας.
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Η συμφωνία αυτή αποδεικνύει ότι ΗΠΑ και Ευρώπη, μπροστά στα νέα γεωπολιτικά δεδομένα, δεν έχουν άλλη επιλογή, παρά μόνο τη συνολική στήριξη του σημερινού στάτους στην ελληνική πολιτική σκηνή με κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας και Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη!
Η Ελλάδα μετατρέπεται ταχέως σε ενεργειακή πύλη για την Ευρώπη. Με την υπογραφή της νέας συμφωνίας μεταξύ Helleniq Energy και Chevron, καθώς και την προώθηση των ηλεκτρικών διασυνδέσεων, η χώρα βοηθά την Ευρωπαϊκή Ένωση να απεξαρτηθεί από το ρωσικό φυσικό αέριο. Οι Βρυξέλλες βλέπουν στο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων του 2026 μια συνέχεια που διασφαλίζει την υλοποίηση αυτών των τεράστιων έργων, τα οποία είναι απαραίτητα για την ευρωπαϊκή ενεργειακή ασφάλεια. Η Ελλάδα αποτελεί πλέον τον μεγάλο “παίκτη” στην περιοχή και αυτό λέει πάρα πολλά προς τους… εχθρούς της, αλλά και προς τα κόμματα της εγχώριας αντιπολίτευσης!
Γιατί η Δύση “ψηφίζει” Μητσοτάκη!
Στο σημερινό ρευστό γεωπολιτικό τοπίο η Ελλάδα δεν αποτελεί πλέον το “μαύρο πρόβατο” της Ευρωζώνης, αλλά έναν κρίσιμο κόμβο σταθερότητας σε μια περιοχή που φλέγεται.
Η Ελλάδα αποτελεί τον μεγάλο εγγυητή των συμφερόντων της Δύσης στην περιοχή, κάτι που εκ των πραγμάτων αποκλείει σχεδόν όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης από τους σχεδιασμούς τους για την επόμενη μέρα των εκλογών του 2027. Είναι ξεκάθαρό μετά και τη συμφωνία του Ελληνικού Δημοσίου με τη Chevron ότι από την Ουάσιγκτον μέχρι τις Βρυξέλλες, υπάρχει μια σαφέστατη προτίμηση στην ανανέωση της θητείας του Κυριάκου Μητσοτάκη, κάτι που δεν τίθεται προς συζήτηση. Οι λόγοι πίσω από αυτή την… απαίτηση σταθερότητας δεν είναι συναισθηματικοί ούτε έχουν να κάνουν με το “πρόσωπο Μητσοτάκης”, αλλά βαθιά ρεαλιστικοί και στρατηγικοί.
Η σημερινή κυβέρνηση έχει αναβαθμίσει τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις σε ιστορικά υψηλά επίπεδα, ενώ η επικείμενη ανανέωση της Αμυντικής Συμφωνίας (MDCA) εντός του 2026 αποτελεί κομβικό σημείο για τον σχεδιασμό των ΗΠΑ στην περιοχή. Η Ουάσιγκτον βλέπει στο πρόσωπο του Έλληνα πρωθυπουργού έναν αξιόπιστο συνομιλητή που ευθυγραμμίζεται με τα συμφέροντα της Συμμαχίας, διασφαλίζοντας τη λειτουργία κρίσιμων υποδομών όπως η βάση της Σούδας και το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης. Σε μια εποχή που οι διατλαντικές σχέσεις δοκιμάζονται από τις νέες προτεραιότητες της διοίκησης Τραμπ, ο Μητσοτάκης επιδιώκει να διατηρήσει την Ελλάδα ως τη “γέφυρα” μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ.
Από την άλλη πλευρά, η διατήρηση των “ήρεμων υδάτων” στο Αιγαίο αποτελεί κορυφαία προτεραιότητα για τη διεθνή κοινότητα και για τον λόγο αυτό οι ξένες δυνάμεις εκτιμούν τη μεθοδική προσέγγιση του Μητσοτάκη στον ελληνοτουρκικό διάλογο, η οποία βασίζεται στον σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου. Η ικανότητα της Αθήνας να διατηρεί ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με την Άγκυρα χωρίς να υποχωρεί σε κυριαρχικά δικαιώματα, θεωρείται εγγύηση ότι η νοτιοανατολική πτέρυγα του NATO δεν θα διολισθήσει σε μια νέα κρίση που θα αποπροσανατόλιζε τη Συμμαχία από το βασικό μέτωπο της Ουκρανίας, αλλά και αυτό της Μέσης Ανατολής.
Όπου και να… ψάξει κάποιος με βάση αυτές τις εξελίξεις, θα δει ότι υπάρχει σε περίοπτη θέση η Ελλάδα και αυτό σημαίνει ότι η παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στην πρωθυπουργία για τρίτη σερί θητεία, αποτελεί κορυφαίο στοίχημα για τα στρατηγικά συμφέροντα της Δύσης στην περιοχή. Τα συμφέροντα αυτά ταυτίζονται σχεδόν στο σύνολο τους με τα ελληνικά, κάτι που δείχνει πόσο σπουδαίο ρόλο αποκτούμε στην ευρύτερη γειτονιά μας. Και εδώ τα πράγματα δεν είναι γενικά και αόριστα, αλλά έχουν… όνομα και ονοματεπώνυμο! Δηλαδή, Νέα Δημοκρατία και Κυριάκος Μητσοτάκης…
Η μεγάλη “προίκα” του ελληνικού success story
Τα εξαιρετικά αποτελέσματα στην οικονομία αλλά και η πρόσφατη εκλογή του Έλληνα Υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Κυριάκου Πιερρακάκη, στη θέση του επικεφαλής του συμβουλίου των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης, αποτελούν τις πιο μεγάλες αποδείξεις για το πώς αξιολογούν την πορεία μας οι ξένες αγορές και τι σημαίνει αυτό για τα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία βρίσκονται σε άλλη… διάσταση!
Για τους διεθνείς επενδυτές και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ταυτίζεται με τη δημοσιονομική πειθαρχία και την επιστροφή στην επενδυτική βαθμίδα. Μαζί με τα προαναφερόμενα, είναι λογικό να δημιουργείται και μια εικόνα αβεβαιότητας στους ξένους κύκλους, λόγω του ενδεχομένου να προκύψει πολιτική αστάθεια. Άρα, είναι προφανές ότι ο διεθνής παράγοντας βλέπει την ανανέωση της θητείας Μητσοτάκη ως μονόδρομο για τη διασφάλιση των οικονομικών κεκτημένων.
Επιπλέον, δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας η παρουσία της Ελλάδας ως μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για τη διετία 2025-2026. Είναι μία ακόμη απόδειξη για τη μεγάλη διπλωματική βαρύτητα που έχουμε αποκτήσει ως χώρα, με ό,τι συνεπάγεται κάτι τέτοιο για τις “μετοχές” της. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Μητσοτάκης προβάλλει μια Ελλάδα που δεν είναι απλώς θεατής, αλλά ενεργός παίκτης στις διεθνείς κρίσεις, όπως στο Ουκρανικό και στο Μεσανατολικό, καθώς υποστηρίζουμε σταθερά την ανάγκη για ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία και ενότητα.
Εθνικό στοίχημα στις εκλογές η ήττα της αντιπολίτευσης
Οι διαπιστώσεις για το νέο ρόλο της Ελλάδας δεν χρήζουν περαιτέρω ανάλυσης σε σχέση με τους εταίρους και συμμάχους μας, αλλά αφορούν αποκλειστικά τους Έλληνες ψηφοφόρους.
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης θέλουν να φύγει ο Μητσοτάκης, αλλά με τον τρόπο που επιδιώκουν κάτι τέτοιο είναι σαν να τον “προμοτάρουν”! Με βάση τα σημερινά δεδομένα, μπορεί η Νέα Δημοκρατία να μην κατακτήσει την αυτοδυναμία, ωστόσο, στην περίπτωση που καταγραφεί ως πρώτο κόμμα και με διαφορά από το δεύτερο, δεν γίνεται να μην είναι πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης σε μια κυβέρνηση συνεργασίας! Μια τέτοια κυβέρνηση μπορεί να συγκροτηθεί μόνο με το ΠΑΣΟΚ, ενώ όλοι οι υπόλοιποι είναι εκτός εθνικής γραμμής.
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, σε πάρα πολλές περιπτώσεις δίνουν την εντύπωση ότι αποτελούν συστηματικούς υπονομευτές των εθνικών συμφερόντων. Είναι απέναντι στην κοινή γραμμή για την Ουκρανία, καθώς κλείνουν το… μάτι στη Ρωσία, ενώ ιδίως τα κόμματα της εγχώριας Αριστεράς ακολουθούν μία μάλλον… περίεργη τακτική σε σχέση με τα ελληνοτουρκικά. Σαν κάτι να τους… αναγκάζει να είναι απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση. Αλλά και στο ζήτημα της στρατηγικής σχέσης με το Ισραήλ, η στάση τους παραπέμπει σε “αυτοφωράκηδες” της Τουρκίας! Αυτά τα βλέπουν οι ψύχραιμοι ψηφοφόροι και μάλλον ξέρουν τι θα πράξουν όταν έρθει η ώρα της κάλπης…
Η απαίτηση των ξένων δυνάμεων για πολιτική συνέχεια στην Ελλάδα δεν πηγάζει από μια προτίμηση σε πρόσωπα, αλλά από την ανάγκη για έναν προβλέψιμο και ισχυρό εταίρο στην πιο εύφλεκτη γωνιά της Ευρώπης. Αν ο Ανδρουλάκης, ο Τσίπρας, η Κωνσταντοπούλου και ο Βελόπουλος σοβαρεύονταν ίσως τους έβλεπαν με διαφορετικό μάτι οι εταίροι και σύμμαχοι μας. Ωστόσο, δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο καθώς δεν μπορούν να έχουν εμπιστοσύνη σε κόμματα και πρόσωπα, τα οποία, νομίζουν ότι ασκούν αντιπολίτευση με την ατάκα “να φύγει ο Μητσοτάκης”, αλλά επί της ουσίας μας δείχνουν τον δρόμο και τους κινδύνους που θα αντιμετωπίσει η χώρα, αν φύγει ο Μητσοτάκης!
Ο Έλληνας πρωθυπουργός έχει καταφέρει να μετατρέψει την Ελλάδα σε έναν πυλώνα σταθερότητας, γεγονός που καθιστά την επανεκλογή του το 2026 ζήτημα ευρύτερης γεωπολιτικής ασφάλειας. Δηλαδή, με πρώτο κόμμα τη Νέα Δημοκρατία, αλλά χωρίς αυτοδυναμία, είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι η Δύση δεν θα αφήσει στην τύχη της ένα από τα μεγαλύτερα γεωπολιτικά stories του πλανήτη. Γιατί η Ελλάδα, αποτελεί πλέον ένα story παγκόσμιου βεληνεκούς, συνδυάζοντας οικονομική άνθιση, γεωπολιτική βαρύτητα και ενεργειακή ασφάλεια. Όσοι πιστεύουν ότι όλα αυτά που αποτελούν ζωτικής σημασίας συμφέροντα για τη Δύση, θα αφεθούν στην… τύχη τους στις εκλογές του 2027, ας το ξανασκεφτούν καλύτερα! Για τους ξένους, αλλά και για το συμφέρον της χώρας, οι εκλογές του 2027 πρέπει να έχουν έναν και μοναδικό ηττημένο: το σύνολο της αντιπολίτευσης!
