Τον Απρίλιο του 2027 θα έχουμε τις εθνικές εκλογές, ώστε αν χρειαστούν επαναληπτικές αυτές να γίνουν τον Μάιο και να προκύψει το νέο κυβερνητικό σχήμα (πιθανότατα με επικεφαλής τον Μητσοτάκη), ώστε να είμαστε… ταμάμ, όταν η χώρα θα αναλάβει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης την 1η Ιουλίου
Οι πολιτικοί αναλυτές, εντός και εκτός Ελλάδος, βλέπουν ότι η εκλογική μάχη της επόμενης χρονιάς συνιστά κομβικό σημείο για την πολιτική σταθερότητα και την οικονομική πορεία έως το 2031. Η αντιμετώπιση της ακρίβειας θεωρείται το “κλειδί” των εξελίξεων.
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Οι 7 στους 10 πολίτες διαμαρτύρονται για το κόστος ζωής, αλλά η Κυβέρνηση ξέρει ότι αν φέρει αυτή την αναλογία στο 5 προς 10, τότε θα έχει κάνει ένα πολύ μεγάλο βήμα για να επιτύχει υψηλό ποσοστό στις εκλογές του 2027, αλλά σίγουρα αρκετά χαμηλότερο από το 41% του 2023. Μέχρι τότε, πολλοί αστάθμητοι παράγοντες μπορεί να παίξουν τον ρόλο τους, αλλά είναι και πολλά τα “ατού” που έχει η κυβέρνηση και μπορεί να αξιοποιήσει.
Η πλήρης απορρόφηση των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης (απομένουν 12,5 δισ. ευρώ έως το τέλος Αυγούστου) θα είναι μία πολύ καλή… διαφήμιση για το έργο της κυβέρνησης, ενισχύοντας τη δυναμική του ελληνικού success story.
Ωστόσο, τα μεγάλα στοιχήματα είναι οι μειώσεις φόρων, ιδίως για τους ελεύθερους επαγγελματίες και οι αυξήσεις των εισοδημάτων, μέσω βασικού μισθού αλλά και των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, οι οποίες επιστρέφουν μετά από 16 χρόνια “παγώματος”.
Εφόσον, οι πολίτες αντιληφθούν ότι τα εισοδήματα αυτά καλύπτουν τις απώλειες από την αυξητική πορεία των τιμών, τότε το κλίμα σαφώς και θα είναι υπέρ της κυβέρνησης. Όμως, τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά, καθώς αν γίνει… λάθος μέσα στο παραβάν, τότε μπορεί να μπλέξουμε σε περιπέτειες…
Κυβέρνηση συνεργασίας με πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη…
Οι επιτυχίες της ελληνικής οικονομίας κατά τα τελευταία 7 χρόνια, όσο και αν αυτό… ενοχλεί τα κόμματα της αντιπολίτευσης, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αμφισβήτησης της κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, ιδίως όταν υπάρχει ξεκάθαρη και ισχυρή στήριξη από τον διεθνή παράγοντα.
Η πολύ στενή σχέση του Μητσοτάκη με την Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν, τον Γερμανό Καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς και τον Γάλλο Πρόεδρο Εμμανουέλ Μακρόν, σε συνδυασμό με τους ισχυρότατους δεσμούς της Ελλάδας με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, αποτελούν πολύ… άσχημα νέα για την εγχώρια αντιπολίτευση, σταθερή επιδίωξη της οποίας είναι να φύγει η κυβέρνηση για να έρθουν διάφοροι απίθανοι τύποι, οι οποίοι το μόνο που έχουν να… προσφέρουν είναι το “ξήλωμα” του ελληνικού success story! Ωστόσο, η φθορά της κυβέρνησης είναι πολύ σημαντική και αναμφίβολα το μεγάλο στοίχημα είναι η διασφάλιση της πολιτικής σταθερότητας. Σήμερα αυτή δεν αμφισβητείται στο 100%.
Όμως, μετά από μια αναγκαστική κυβερνητική σύμπραξη δύο κομμάτων, δηλαδή Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ, δεν θα μιλάμε για το 100% της σημερινής πολιτικής σταθερότητας, αλλά από το ολότελα, καλή κι η Παναγιώταινα! Οι αγορές έχουν το κεφάλι τους ήσυχο με την Ελλάδα από το 2019, αλλά αν δεν είναι αυτοδύναμη κυβέρνηση η Νέα Δημοκρατία, αναμφίβολα, θα υπάρξει μια… ρωγμή στην εμπιστοσύνη που μας δείχνουν σήμερα. Προφανώς, αυτό θα δημιουργήσει κάποιο πρόβλημα στην εικόνα της χώρας, έστω και αν υπάρχει η προοπτική εξάντλησης της τετραετίας με τη συνεργασία τουλάχιστον δύο κομμάτων.
Ωστόσο και σε αυτό το σενάριο πρέπει να διατυπώσουμε τις επιφυλάξεις μας, αν μπορούν για παράδειγμα, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ να συγκροτήσουν μια ισχυρή κυβερνητική πλειοψηφία. Το βασικό σενάριο που “παίζει” με βάση και τις… επιθυμίες του διεθνούς παράγοντα είναι η συνέχιση της θητείας του Μητσοτάκη με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ, ακόμη και αν ο Ανδρουλάκης δεν θέλει κάτι τέτοιο! Μένει να δούμε τι θα βγάλει η κάλπη, αλλά σίγουρα μετά τις εκλογές του 2027, η κατάσταση δεν θα είναι όπως στις δύο περιόδους 2019-2023 και 2023-2027. Η χώρα θα μπει σε περιπέτειες, αν δεν υπάρχει ισχυρή κυβερνητική πλειοψηφία από τη Νέα Δημοκρατία ή, εναλλακτικά, αν μια συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ αποδειχθεί εύθραυστη με βάση τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς…
Ο αγώνας επιβίωσης των κομμάτων της αντιπολίτευσης μέχρι… τελικής πτώσης!
Κάποτε ο συγχωρεμένος Κώστας Σημίτης είχε μιλήσει για τις “δύο Ελλάδες” και πολλοί έσπευσαν να τον… κακολογήσουν!
Μετά την… παράνοια της αντιμνημονιακής “τρέλας”, έχουμε περάσει πλέον στην παράνοια του… αντι-μητσοτακισμού. Η χώρα έχει κάνει άλματα τα τελευταία χρόνια, αλλά αυτό γίνεται αντιληπτό μόνο απ΄ όσους κατοικούν στην “πολυκατοικία” της κυβέρνησης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι όλα είναι… ειδυλλιακά! Στη… διπλανή “πολυκατοικία”, σε αυτήν του αντι-μητσοτακισμού, έχουν μαζευτεί πάρα πολλοί και πολύ… ενοχλητικοί γείτονες, στους οποίους φταίνε τα πάντα! Κάθε πρόβλημα τους ή κάθε… κουσούρι τους, μετατρέπεται σε λαϊκιστικό λόγο κατά της κυβέρνησης. Όλως τυχαίως, αυτή η “πολυκατοικία” δεν… ενοχλείται απ΄ όσους είναι… ενοχλητικοί για τα ελληνικά συμφέροντα.
Είναι με τον Πούτιν, δεν είναι και τόσο… απέναντι στον Ερντογάν ή εκφράζουν ακραίες θέσεις.
Σε αυτήν την “πολυκατοικία” ετοιμάζονται να κατοικήσουν και νέοι “ένοικοι”, καθώς φαίνεται ότι υπάρχουν… διαθέσιμα “διαμερίσματα”. Στον πρώτο όροφο θα βρεις παλαβούς και… παλαβές, στον δεύτερο “ψεκασμένους”, στον τρίτο… τσάμπα μάγκες, στον τέταρτο… σαλταρισμένους και στον τέταρτο έναν “ένοικο” που θέλει να είναι διαφορετικός, αλλά επειδή βρίσκεται σε μια τέτοια “πολυκατοικία”, δεν μπορεί να διαφοροποιηθεί και σημαντικά για να κάνει τη… διαφορά! Το πολιτικό σκηνικό χαρακτηρίζεται από έναν κατακερματισμένο χώρο της αντιπολίτευσης, με νέα κόμματα να αναδύονται και παραδοσιακές δυνάμεις να αναζητούν ρόλο. Μόνο που δεν υπάρχει πειστικό αφήγημα, το οποίο να έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, συμβατά με τη μεγάλη εικόνα της χώρας.
Η σημερινή αντιπολίτευση και δυστυχώς, η πλειονότητα των πολιτών βρίσκονται σε κατάσταση… παραληρήματος, αγνοώντας τα πραγματικά συμφέροντα της χώρας, είτε λόγω… στενοκεφαλιάς, είτε λόγω ελλείμματος μόρφωσης. Είναι απέναντι στην Ευρώπη, κλείνουν το μάτι στον Πούτιν, αγκαλιάζουν το περιθώριο. Κανείς εκ των κομμάτων δεν εμφανίζεται ως πραγματικός “παίκτης” που να μιλάει ξεκάθαρα υπέρ της Ευρώπης και δεν υπερασπίζεται όπως θα έπρεπε τις θέσεις και τα συμφέροντα της χώρας.
Αυτή τη δουλειά την κάνει μόνο ο Μητσοτάκης. Όλοι οι υπόλοιποι είναι για να… χαλάσουν τη δουλειά! Ο πρωθυπουργός σε πάρα πολλές περιπτώσεις έχει αποδείξει ότι έχει το άγγιγμα του… Μίδα. Όσοι τον βάζουν στο… μάτι, στο τέλος βγάζουν τα… μάτια τους! Είναι τυχερός που έχει απέναντι του όλο αυτό το προβληματικό σύστημα της αντιπολίτευσης, το οποίο, σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί εναλλακτική για τη διακυβέρνηση της χώρας. Όπως γράφαμε τις προηγούμενες ημέρες, η ίδρυση και άλλων κομμάτων ουσιαστικά θα φέρει αναστάτωση στην αντι-μητσοτακική “πολυκατοικία”.
Καταλυτική είναι η παρουσία μιας κυρίας που χωρίς να έχει στοιχειώδη γνώση βασικών λειτουργιών και μηχανισμών της οικονομίας και του κράτους, πιστεύει ότι αποτελεί απλά μια ωραία… κολόνια, που μπορεί να έχει πολύ καλές… πωλήσεις. Παρά ταύτα, η παρουσία της στον πολιτικό στίβο, εάν και εφόσον επιβεβαιωθεί στην πράξη, σίγουρα θα ενοχλήσει τους υπόλοιπους, που δεν αποτελούν το καινούριο, αλλά οφείλουν την επιβίωση τους στον αντι-μητσοτακικό λόγο.
Η δημιουργία κόμματος από μία κυρία που ήρθε στο προσκήνιο λόγω ενός τραγικού γεγονότος, θα τείνει να διαμορφώσει μια νέα πολιτική πραγματικότητα, που θα έχει πολλές και διαφορετικές παραμέτρους. Σε κάθε περίπτωση, βλέπουμε με κατανόηση την τάση της να υποδύεται τον κήνσορα και τον “εθνικό εισαγγελέα”, έχοντας προαποφασίσει ποιοι… φταίνε και τι πρέπει να… πάθουν. Το θέμα ξεφεύγει από τη ρητορική αυτή και βάζει στο παιχνίδι τους υπόλοιπους αντι-μητσοτακικούς πυρήνες, οι οποίοι αν μη τι άλλο πρέπει να είναι πολύ… τσιτωμένοι! Έκαναν αγώνα για να τη φέρουν και να τη συντηρήσουν στην επιφάνεια, προκειμένου να επωφεληθούν πολιτικά, αλλά, τώρα είναι υποχρεωμένοι να την… πολεμήσουν γιατί όχι μόνο δεν θα τους φέρει ψήφους, αλλά απειλεί να τους κάνει μεγάλη ζημιά!
Οι αρχηγοί των κομμάτων της αντιπολίτευσης έχουν πολλούς λόγους για να “φαγωθούν” μεταξύ τους, γιατί πολύ απλά πρέπει να επιβιώσουν μέσα σε μια πολιτική… αρένα. Όμως, έχουν να κερδίσουν περισσότερα αν αρχίσει ο ένας να πολεμάει τον άλλον, παρά πολεμώντας τον Μητσοτάκη. Όσο πολεμούν τον Μητσοτάκη, τόσο ο κεντρώος χώρος και κυρίως οι περισσότεροι αναποφάσιστοι ψηφοφόροι θα συνειδητοποιούν ότι έχουν να κάνουν με… παλαβούς, που μόνο χρήσιμοι για την πορεία της χώρας δεν μπορεί να είναι!
Η… φαγωμάρα στα κόμματα της αντιπολίτευσης θα ενταθεί όσο θα πλησιάζουμε προς τις εκλογές. Όλοι θα προσπαθήσουν να πλήξουν τους βασικούς αντιπάλους τους για να κρατηθούν… όρθιοι. Όσοι είναι έξυπνοι, θα συνειδητοποιήσουν ότι δεν έχουν κάποιο όφελος “χτυπώντας” τον Μητσοτάκη, αλλά μάλλον μπορούν να κερδίσουν περισσότερα αν τα βάλουν με κάποιον από τους άλλους “ενοίκους” της… περίεργης “πολυκατοικίας”! Η φαγωμάρα μεταξύ ανύπαρκτων πολιτικών υποκειμένων είναι προς το συμφέρον της χώρας, γιατί έτσι θα ξεχωρίσουμε τους δύο κόσμους που υπάρχουν σε αυτήν τη… ρημαδοχώρα!
Ο… ένας κόσμος, αυτός της προόδου, της σταθερής και αποτελεσματικής διακυβέρνησης είναι αυτός που βγάζει ασπροπρόσωπη τη χώρα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι είναι το μεγάλο στοίχημα για την επόμενη μέρα. Ο… άλλος κόσμος, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα… σηματωρό, ο οποίος προειδοποιεί τους επιβάτες του σκάφους ότι το πλήρωμα είναι… μεθυσμένο και αν και οι επιβάτες είναι στην ίδια κατάσταση, τότε θα πάθουμε μεγάλη ζημιά. Το κακό για όλους είναι ότι, όταν έρθει η ώρα να ξεμεθύσουν όλοι, τότε απλά διαπιστώνουν το μέγεθος της ζημιάς…
