Το… παραμύθι του Τσίπρα με τον τίτλο “Ιθάκη” βγαίνει στον… αέρα και είναι σίγουρο ότι θα αποτελέσει μια πολύτιμη πηγή… ψυχαγωγίας και… διδασκαλίας για τους πολίτες και την πολιτική καθημερινότητα. Η επανεμφάνιση Τσίπρα κρίνεται ως εξαιρετικής πολιτικής σημασίας, καθώς το συγκεκριμένο πολιτικό ον αποτέλεσε επί της ουσίας και το ισχυρό μέτρο σύγκρισης με τον Μητσοτάκη, οδηγώντας το 2019 και το 2023 στα γνωστά πολιτικά αποτελέσματα
Του Λουκά Γεωργιάδη
Ο Τσίπρας βολεύει αφάνταστα τους σχεδιασμούς Μητσοτάκη, ο οποίος πρέπει να του ανάψει… λαμπάδα για τις προσπάθειες που καταβάλει ώστε η χώρα να έχει πολιτική σταθερότητα! Οι δημοσκοπήσεις στέλνουν ξεκάθαρα μηνύματα για τους… ανύπαρκτους πολιτικούς αντιπάλους του Μητσοτάκη. Ο Τσίπρας μπορεί να οδηγήσει σε κάποιο “συμμάζεμα” στον χώρο της Αριστεράς, κάτι που θα είναι υπέρ των σχεδιασμών του Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας.
Από την άλλη πλευρά, ο Ανδρουλάκης είναι σταθερά κατώτερος των περιστάσεων και… δεν τραβάει. Συνεπώς, η μεγάλη απόσταση που χωρίζει τον Ανδρουλάκη και τον Τσίπρα από τον Μητσοτάκη, θα οδηγήσει μοιραία σε μια κόντρα μεταξύ των δύο πρώτων.
Το μειονέκτημα του Ανδρουλάκη είναι ότι ο κόσμος τον αναγνωρίζει ως… τυχαίο και σε κάθε περίπτωση, ανεπαρκή αρχηγό του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, καθώς το ΠΑΣΟΚ κατέχει τη θεσμική αυτή θέση, από καθαρή τύχη και λόγω «καραμπόλας»! Από την άλλη πλευρά, η αναφορά και μόνο στο όνομα “ΣΥΡΙΖΑ” είναι αρκετή για να δημιουργήσει… κάκιστους συνειρμούς, καθώς είναι ταυτισμένο με τον Τσίπρα. Ακόμη και αν ο ΣΥΡΙΖΑ κατεβάσει ρολά και συνεργαστεί με το κόμμα(;) του Τσίπρα, η τοξικότητα θα παραμείνει.
Οι διεθνείς εξελίξεις, το ελληνικό success story, οι ενεργειακές συμφωνίας της Ελλάδας και τα πολύ σημαντικά περιθώρια παροχών, συνιστούν για την κυβέρνηση και τον Μητσοτάκη, ένα «οπλοστάσιο» μεγάλου… βεληνεκούς, σε αντίθεση με την αντιπολίτευση, η οποία, δεν διαθέτει αφήγημα, αξιόπιστο σχέδιο και πειστικότητα. Άρα, ο Ανδρουλάκης και ο Τσίπρας δεν έχουν άλλη «επιλογή» από το να επιδοθούν σε έναν άκρατο ανταγωνισμό λαϊκισμού, προκειμένου να επικρατήσει ο ένας ή άλλος και να πάρει τη «σφραγίδα» του αντιπάλου… δέους του Μητσοτάκη. Αποτελεί μονόδρομο το… αλληλοφάγωμα τους, γιατί μέσα από αυτό θα αναδειχθεί ο λιγότερο αδύναμος, που στο μέλλον, ίσως έχει ελπίδες για να γίνει Πρωθυπουργός.
Ο Τσίπρας στο βιβλίο του αγνοεί τη λέξη “αυτοκριτική” και αυτό αποτελεί βάρος. Ο άνθρωπος που θα έπρεπε να έχει εξαφανιστεί από… προσώπου γης, ως άμεσα υπεύθυνος των εγκληματικών ενεργειών που έγιναν την περίοδο 2015-2019 στην οικονομία, την κρατική διοίκηση και τη δικαιοσύνη, έχει το θράσος να ζητάει… συγχωροχάρτι από τους πολίτες! Προφανώς, πιστεύει -όχι άδικα- ότι στη σύγκριση με τον Ανδρουλάκη έχει σαφώς πιο θετικά στοιχεία και χαρακτηριστικά. Αν ο Μητσοτάκης νιώθει ευτυχής από την παρουσία Τσίπρα και Ανδρουλάκη, μάλλον το ίδιο ισχύει και για τον Τσίπρα σε σχέση με τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ.
Μια πιθανή συνεργασία του ΠΑΣΟΚ με ένα… έκτρωμα Τσίπρα-ΣΥΡΙΖΑ, θα απομακρύνει πολύ κόσμο, ο οποίος δύσκολα θα αγνοήσει όσα συνέβησαν το 2015. Από την άλλη, μια αυτόνομη πορεία ενός σχήματος Τσίπρα-ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ, μοιραία θα οδηγήσει σε «μαχαιρώματα», τα οποία προφανώς θα είναι υπέρ του Μητσοτάκη.
Αυτό που πρέπει να κρατήσουμε είναι ότι είτε συμπορευτούν ο Τσίπρας με τον Ανδρουλάκη, είτε αρχίσουν να… αλληλοεξοντώνονται, αυτό θα λειτουργήσει υπέρ του Μητσοτάκη. Μια νέα πρωτιά στις Εκλογές του 2027, θα τον φέρει σε θέση οδηγού, έστω και αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας.
Οι διεθνείς εξελίξεις δεν προσφέρονται για πειράματα, ιδίως σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, η οποία αποτελεί πλέον κρίσιμο «παίκτη» στη γεωπολιτική σκακιέρα. Το τελευταίο είναι προφανές ότι αφορά αποκλειστικά τους πολίτες, οι οποίοι με την ψήφο τους, οφείλουν να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους…
