Πρωτοχρονιά 2017
Στην Καρδίτσα, οι χειμώνες ήταν κρύοι και βροχεροί. Κλίμα ηπειρωτικό! Δεκαετία του εβδομήντα. Οι ξυλόσομπες είχαν ήδη αντικατασταθεί από τις σόμπες πετρελαίου. Είχαμε μια απλή στο καθιστικό και μια πολυτελή στο σαλόνι, αλλά αυτή η δεύτερη άναβε μόνο όταν δεχόμαστε κόσμο στις ονομαστικές εορτές και πανηγύρεις.
Η άλλη, η απλή, από πάνω είχε χώρο για να ψήνεις κάστανα, να βράζεις το τσάι, άντε και για ένα κατσαρολάκι. Τζάκι δεν υπήρχε καθότι το σπίτι ήταν αστικό και έπρεπε να ξορκιστεί κάθε υποψία χωριάτικης καταγωγής, γράφει το bostanistas.gr. Στο καθιστικό αυτό γιορτάζαμε κάθε χρόνο οι τέσσερις μας την Πρωτοχρονιά, η οικογένειά μας, γονείς και δύο παιδιά. Το κύριο φαγητό ήταν η βασιλόπιτα. Αυτή είναι που νοσταλγώ.
Γιατί η βασιλόπιτα ήταν όντως φαγητό. Αλμυρή, πότε τραχανόπιτα, πότε γαλατόπιτα, με φύλλο τραγανό και μέσα της οι τύχες της νέας χρονιάς. Γιατί εμείς (και φαντάζομαι όλοι στην περιοχή) δεν βάζαμε μόνο ένα ξερό φλουρί αλλά κάναμε σχεδόν αναδιανομή ολόκληρης της περιουσίας!
Όταν η μάνα μου ετοίμαζε την πίτα έβαζε κρυφά, για να μη δουν τα παιδιά πού ακριβώς, τα σύμβολα της τύχης του νέου χρόνου. Ένα νόμισμα (μέσα σε αλουμινόχαρτο) να συμβολίζει την οικονομική τύχη και ευμάρεια. Ένα κουκούτσι ελιάς να συμβολίζει το μαγαζί μας (μπακάλικο). Ένα χαρτάκι με γραμματάκια γραμμένα πάνω του να συμβολίζει τη σχολική επιτυχία. Ένα κεραμιδάκι να συμβολίζει το σπίτι μας και τέλος ένα κλαδάκι να συμβολίζει το κτήμα μας με τα οπωροφόρα δίπλα στο ποτάμι. Με αυτό τον τρόπο κατά την κοπή της βασιλόπιτας κανένας δεν ήταν χαμένος! Όλοι κάτι κέρδιζαν.
Βέβαια το περιπόθητο για μας τα παιδιά ήταν το νόμισμα (διαχρονικά μια εικοσάρα, ένα πενηνταράκι ή μια δραχμή), που συνοδευόταν και από ένα εικοσάρικο ή πενηντάρικο από το πατρικό πορτοφόλι. Όμως κανένας δεν έμενε παραπονεμένος αφού κάτι από τα υπόλοιπα θα έπεφτε στο κομμάτι του. Όσο και αν ο Χριστός και το σπίτι διεκδικούσαν το μερίδιό τους, καθώς ήταν τα πρώτα δυο κομμάτια που κοβόντουσαν και όλοι οι υπόλοιποι βρίσκαμε κάτι στο κομμάτι μας.
[irp posts=”95646″ name=”Πίτα Καισαρείας”]
Όλη αυτή τη δεκαετία της αθωότητας, από τη χούντα στη μεταπολίτευση, από τα σχολικά θρανία στο πανεπιστήμιο, τα κέρδισα όλα στο κομμάτι μου! Άλλες φορές το σπίτι ή το μαγαζί, άλλες τα λεφτά ή τα γράμματα ή το κτήμα και ξανά από την αρχή. Σήμερα στην Τσαγκαράδα, μια βροχερή ημέρα, νοσταλγώ την τραχανόπιτα, αλλά μάλλον στην πραγματικότητα νοσταλγώ την αίσθηση του να είσαι παιδί και να έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου.
Εύχομαι σε όλους καλή και δημιουργική η νέα χρονιά.
Η συνταγή της τραχανόπιτας, είναι:
Υλικά
χωριάτικο φύλλο
τραχανάς ξινός
τυρί φέτα
γάλα
αλατοπίπερο
ελαιόλαδο
