Γιώργος Παπαδάκης: Βαρύ και ασυνήθιστα σιωπηλό ήταν το πρωινό της Δευτέρας στο στούντιο της εκπομπής Καλημέρα Ελλάδα. Ο αιφνίδιος θάνατος του Γιώργου Παπαδάκη δεν σήμανε απλώς το τέλος μιας μακράς δημοσιογραφικής πορείας, αλλά το κλείσιμο ενός κύκλου ζωής για μια ολόκληρη γενιά τηλεθεατών και συνεργατών.
Ρεπορτάζ: Κατερίνα Θεοχάρη
Για περισσότερα από τριάντα χρόνια, η φωνή του υπήρξε συνώνυμο του πρωινού ξυπνήματος, της επικαιρότητας, της ευθύνης απέναντι στην κοινωνία.
Η εκπομπή ξεκίνησε χωρίς μουσικές και περιττές λέξεις. Ένα σύντομο βίντεο με στιγμές από την πολυετή διαδρομή του στον ΑΝΤ1 γέμισε την οθόνη: πολιτικές συνεντεύξεις, κοινωνικές εκρήξεις, βλέμματα έντασης και στιγμές σιωπής που έλεγαν περισσότερα από χίλιες λέξεις. Ήταν φανερό πως τίποτα δεν μπορούσε να ειπωθεί όπως τις προηγούμενες ημέρες.
«Δεν έφυγε ένας προϊστάμενος – έφυγε συνοδοιπόρος»
Με εμφανή συγκίνηση πήρε τον λόγο η επί 34 χρόνια αρχισυντάκτρια της εκπομπής, Άννυ Ζιώγα. Τα λόγια της δεν είχαν χαρακτήρα τυπικού αποχαιρετισμού. Ήταν εξομολόγηση ζωής.
«Δεν έφυγε ένας απλός δημοσιογράφος. Έφυγε ένα κομμάτι της ζωής μου. Για μένα ο Γιώργος δεν ήταν μόνο προϊστάμενος, ήταν συνοδοιπόρος σε μια κοινή διαδρομή γεμάτη πρωινά, αποφάσεις, ευθύνη και αμφιβολίες», είπε, με τη φωνή της να σπάει.
Η Ζιώγα περιέγραψε έναν άνθρωπο απαιτητικό, αλλά βαθιά δίκαιο. Έναν δημοσιογράφο που δεν κρυβόταν πίσω από συνεργάτες, αλλά έμπαινε μπροστά και αναλάμβανε το κόστος. «Μας δίδαξε τι σημαίνει να στέκεσαι όρθιος, ακόμη κι όταν όλα γύρω καταρρέουν», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Το «σχολείο» του Καλημέρα Ελλάδα
Για όσους πέρασαν από την εκπομπή, ο Παπαδάκης δεν ήταν απλώς παρουσιαστής. Το Καλημέρα Ελλάδα λειτούργησε επί δεκαετίες ως σχολείο δημοσιογραφίας. Ένα εργαστήρι καθημερινής δοκιμασίας, όπου η είδηση έπρεπε να ειπωθεί με ακρίβεια, αλλά και με ανθρώπινο πρόσωπο. «Ήταν μια καθημερινή άσκηση αντοχής και αξιοπρέπειας», είπε η αρχισυντάκτρια, περιγράφοντας το κλίμα πίσω από τις κάμερες.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην περίοδο των μνημονίων, όταν η εκπομπή βρέθηκε στο επίκεντρο κοινωνικών εντάσεων. Θυμήθηκε τη συνέντευξη του Μίκη Θεοδωράκη που συγκλόνισε τη χώρα, αλλά και τη δύναμη που είχε ο λόγος του Παπαδάκη να κινητοποιεί, χωρίς ο ίδιος να συνειδητοποιεί πάντα το εύρος της επιρροής του.
Τα σχέδια που δεν πρόλαβαν να γίνουν
Ο Γιώργος Παπαδάκης, όπως ειπώθηκε, δεν είχε αποσυρθεί ψυχικά από την τηλεόραση. Είχε σχέδια, ιδέες, σκέψεις για την επόμενη ημέρα της ενημέρωσης. Ζούσε για την εκπομπή, ακόμη κι όταν το σώμα του έδειχνε σημάδια κόπωσης. «Είχε τόσα να κάνει ακόμη», είπε η Ζιώγα, αφήνοντας να εννοηθεί ότι ο χρόνος δεν του επέτρεψε να ολοκληρώσει όσα οραματιζόταν.
Η φωνή που δεν σβήνει
«Σωπαίνει μια φωνή που μας ξυπνούσε κάθε πρωί», ειπώθηκε στο στούντιο. Όμως τέτοιες φωνές δεν χάνονται. Παραμένουν στις μνήμες, στις κουβέντες, στις σιωπές που μοιράστηκαν όσοι συνεργάστηκαν μαζί του, αλλά και στα σπίτια εκατομμυρίων τηλεθεατών.
Ο Γιώργος Παπαδάκης δεν ήταν απλώς ένα τηλεοπτικό πρόσωπο. Υπήρξε σημείο αναφοράς για την ελληνική πρωινή ενημέρωση, ένας άνθρωπος που έβαλε τη σφραγίδα του σε μια ολόκληρη εποχή. Το αντίο που ειπώθηκε δεν ήταν τηλεοπτικό. Ήταν βαθιά ανθρώπινο. Και γι’ αυτό, ίσως, τόσο βαρύ.
