ΓΑΛΑΤΣΙ: Στο tilegrafimanews.gr κατέφθασαν εκατοντάδες μηνύματα οργής και αγανάκτησης μετά τις εικόνες που έκαναν τον γύρο των κοινωνικών δικτύων: μουσική στη διαπασών, φωτορυθμικά, χορός και «πανηγυρική» ατμόσφαιρα στα σκαλιά ιερού ναού στο Γαλάτσι.
Ρεπορτάζ: Παντελής Χαριτάκης
Όχι σε κάποιον ουδέτερο δημόσιο χώρο, όχι σε πλατεία ή πεζόδρομο, αλλά μπροστά στην είσοδο του Ιερού Ναού Αγίου Ανδρέα Γαλατσίου, σε έναν χώρο που για τους πιστούς δεν είναι απλώς κτίσμα, αλλά τόπος ιερός.
Το γεγονός αυτό δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως μια «παρεξήγηση» ή ως μια άτυχη επιλογή σημείου. Πρόκειται για ένα βαθύ πολιτισμικό και θεσμικό πρόβλημα, που αποκαλύπτει κάτι πιο ανησυχητικό: την εξοικείωση με την ασέβεια και τη μετατροπή του ιερού σε απλό σκηνικό.
Όταν η διασκέδαση καταπίνει τα όρια
Η εκδήλωση παρουσιάστηκε ως street party, με στόχο –όπως αναφέρθηκε– την «ανάδειξη της γειτονιάς». Όμως στην πράξη, η διασκέδαση μεταφέρθηκε λίγα μέτρα πιο πάνω, ακριβώς μπροστά στον ναό. Εκεί στήθηκε κονσόλα DJ, εκεί συγκεντρώθηκε πλήθος, εκεί καταγράφηκαν εικόνες που δύσκολα συνάδουν με τον σεβασμό στον χώρο λατρείας.
Το ερώτημα δεν είναι αν επιτρέπεται η μουσική ή η νεανική έκφραση. Το ερώτημα είναι πού. Και κυρίως: ποιος αποφάσισε ότι τα σκαλιά ενός ναού είναι κατάλληλος χώρος για rave ατμόσφαιρα.
Η εμπλοκή του Δήμου Αθηναίων στη διοργάνωση καθιστά το ζήτημα ακόμη πιο σοβαρό. Διότι όταν ένας θεσμικός φορέας νομιμοποιεί τέτοιες εικόνες, τότε η ευθύνη παύει να είναι ατομική και γίνεται θεσμική.
Τα μηνύματα που δεν μπορούν να αγνοηθούν
Στο tilegrafimanews.gr, πολίτες από όλη την Ελλάδα έστειλαν μηνύματα που αποτυπώνουν το κοινωνικό σοκ.
«Δεν είμαστε κατά της μουσικής, αλλά όχι μπροστά στον ναό», γράφει συνταξιούχος από την Αττική.
«Εκεί βάφτισα το παιδί μου και τώρα βλέπω rave», σημειώνει μητέρα δύο παιδιών.
Άλλος αναγνώστης διερωτάται: «Αν αυτό γινόταν σε άλλο θρησκευτικό χώρο, θα περνούσε έτσι;».
Οι αντιδράσεις δεν προέρχονται από ακραίους ή περιθωριακούς. Προέρχονται από ανθρώπους που ζητούν το αυτονόητο: σεβασμό.
Η Εκκλησία μπροστά σε έναν δύσκολο καθρέφτη
Το πιο ενοχλητικό στοιχείο της υπόθεσης δεν είναι μόνο το γεγονός, αλλά η αίσθηση ότι όλα αυτά συνέβησαν χωρίς άμεση αντίδραση. Και εδώ γεννάται ένα κρίσιμο ερώτημα: τι ρόλο παίζει η ανοχή;
Όταν τέτοιες εικόνες δεν αντιμετωπίζονται άμεσα, δημιουργείται η εντύπωση ότι ο ιερός χώρος είναι διαπραγματεύσιμος. Ότι μπορεί, ανάλογα με τις περιστάσεις, να μετατραπεί σε «σκηνικό», σε «event location», σε φόντο για social media.
Η Αρχιεπισκοπή Αθηνών καλείται, αργά ή γρήγορα, να τοποθετηθεί. Όχι με γενικόλογες διατυπώσεις, αλλά με σαφή λόγο: ποια είναι τα όρια; Ποιος τα ορίζει; Και ποιος παρεμβαίνει όταν παραβιάζονται;
Από την ανοχή στη συνενοχή
Στην κοινωνία του 2025, η μεγαλύτερη απειλή για το ιερό δεν είναι η ανοιχτή εχθρότητα, αλλά η σταδιακή εξοικείωση με την ασέβεια. Όταν κάτι επαναλαμβάνεται χωρίς συνέπειες, παύει να σοκάρει. Και όταν παύει να σοκάρει, παύει να θεωρείται πρόβλημα.
Αν σήμερα γίνεται rave στα σκαλιά του ναού, αύριο τι; Πολιτικές εκδηλώσεις; Εμπορικά events; Χορηγούμενες «δράσεις» με φόντο την εκκλησία; Το ερώτημα δεν είναι υπερβολικό – είναι απολύτως ρεαλιστικό.
Η Εκκλησία της Ελλάδος δεν μπορεί να παρακολουθεί αυτή την ολίσθηση σιωπηλή. Γιατί η σιωπή, σε τέτοιες περιπτώσεις, εκλαμβάνεται ως ανοχή. Και η ανοχή, ως αποδοχή.
Ένα ζήτημα που αφορά όλη την κοινωνία
Δεν πρόκειται για σύγκρουση Εκκλησίας και νεολαίας, ούτε για μάχη «παλαιού» και «νέου». Πρόκειται για στοιχειώδη κοινωνική συμφωνία: ότι κάποιοι χώροι έχουν ιδιαίτερο βάρος και συμβολισμό. Ότι δεν είναι όλα ίδια και δεν χωρούν όλα παντού.
Ο σεβασμός στον ιερό χώρο δεν είναι θρησκευτικός φανατισμός. Είναι πολιτισμικό όριο. Και τα όρια, όταν καταργούνται, δεν φέρνουν ελευθερία – φέρνουν σύγχυση.
Οι ευθύνες είναι παρούσες και απαιτούν απαντήσεις
Το περιστατικό στο Γαλάτσι δεν πρέπει να κλείσει με μια απλή επικοινωνιακή διαχείριση. Χρειάζονται απαντήσεις: ποιος αποφάσισε, ποιος ενέκρινε, ποιος δεν παρενέβη. Και κυρίως, τι θα γίνει για να μην επαναληφθεί.
Γιατί αν ο οίκος του Θεού μετατρέπεται σε σκηνικό χωρίς αντίδραση, τότε το πρόβλημα δεν είναι το rave. Είναι η κοινωνία που έπαψε να διακρίνει το όριο.
