Σοφία Χρηστίδου: Πόσο χρειάζεται για μια ραγισμένη ψυχή μέχρι να έρθει η ώρα που θα γίνει θρύψαλα; Πόσες αθέατες κραυγές κουκουλώνει τούτος ο αιώνας της θυματοποίησης των βαρβάρων; Πως κατέληξαν τα σχολεία μας από εργαστήρια προκοπής να φτάσουν να γίνουν θάλαμοι βασανιστηρίων για καθηγητές;
Άναυδο έμεινε το πανελλήνιο από τον θάνατο της καθηγήτριας Αγγλικών Σοφίας Χρηστίδου, μιας ικανότατης εκπαιδευτικού που έπαθε εγκεφαλικό από τη στεναχώρια της και τελικά κατέληξε. Η αιτία ήταν ότι αυτή η ευαίσθητη ψυχή υπέφερε καθημερινά στην τάξη από μαθητές της που την βασάνιζαν με φρικτά «καψόνια» σε Λύκειο της Θεσσαλονίκης, όπως η ίδια είχε καταγράψει σε υπόμνημά της.
Ούρλιαζαν με κραυγές ζώων, της πετούσαν μπουκάλια νερού και κουτιά με σοκολατούχο γάλα, της έφραζαν την πόρτα με θρανία, μια μαθήτρια της έδειξε τα οπίσθια της, χτυπούσαν τα θρανία κάνοντας εκκωφαντικό θόρυβο, την κορόιδευαν και την έβριζαν. Ούτε οι προϊστάμενοι της άτυχης γυναίκας, ούτε οι αρμόδιες εκπαιδευτικές αρχές δεν έδωσαν σημασία στις εκκλήσεις της για την απάνθρωπη συμπεριφορά που αντιμετώπιζε. Σαν να μην έφτανε αυτό, την παρέπεμψαν και σε υγειονομική επιτροπή για «πνευματική ανικανότητα».
Σαν να της είπαν δηλαδή ότι δεν ήταν αρκετά ικανή για… θηριοδαμαστής ή ότι η ίδια «ευνοούσε» την κακοποίηση που δεχόταν! Απαρηγόρητη και αβοήθητη, η γυναίκα παγιδεύτηκε σε μια διελκυστίνδα μίσους (από κακοήθεις μαθητές) και αδιαφορίας (από τους ανωτέρους), μέχρι που το σχοινί έσπασε. Ας μην κάνουμε όμως ότι πέφτουμε από τα σύννεφα για τη φρίκη που γεννά η κοινωνία που φτιάξαμε. Τα όρια έχουν χαθεί εδώ και χρόνια από την ανατροφή πολλών παιδιών. Στη «ζούγκλα» που καταφέραμε, επικρατεί ο νόμος του ισχυρότερου και ήταν αναπόφευκτο να θρηνήσουμε τα πρώτα «θηράματα» της κακίας μας.
Λογικά αν αυτή η γυναίκα είχε κάνει έστω και μισή ενέργεια για να τιθασεύσει δεόντως αυτά τα θηρία, την επόμενη μέρα θα ήταν υπόλογη μπροστά σε μαινόμενους γονείς, για να μην υποθέσουμε ότι θα την έβγαζαν μέχρι και στις ειδήσεις ως «τύραννο».
Στα πλαίσια του ακραίου «δικαιωματισμού» φτιάξαμε γραμμές υποστήριξης και φέραμε ψυχολόγους και καμπάνιες και νομοσχέδια και ειδικά μαθήματα, μόνο για το bullying εναντίον μαθητών. Οι εκπαιδευτικοί όμως έμειναν απ’ έξω, σαν παρίες της αξιοπρέπειας. Για εκείνους έμεινε μόνο η στεγνή «αξιολόγηση» από το κράτος, με στόχο να συμπεριφέρονται ως άψυχα ρομποτάκια του υπουργείου. Για την ελευθερία της προσωπικότητάς τους, τίποτα. Για την ψυχική τους υγεία, τίποτα. Για τις αντοχές τους που εξαντλούνται, τίποτα.
Αν βασανίσεις ένα γατί θα σε κάνουν (δικαίως) βούκινο και θα πληρώσεις 30.000 ευρώ . Αν είσαι μαθητής και βασανίζεις καθημερινά έναν δάσκαλο για να βγάλεις τα απωθημένα που κουβαλάς από το σπίτι σου, το κράτος στο παρέχει ως δωρεάν «ψυχοθεραπεία». Ένας μαθητής εκτονώνει τα συμπλέγματα του, κι ένας καθηγητής ακρωτηριάζεται ψυχικά γιατί το σύστημα δεν δίνει δεκάρα για εκείνον. Οι ποινές από ανύπαρκτες έως βελούδινες, αχρηστεύονται από ένα καθεστώς φόβου μην θιχτεί η χούντα του δικαιωματισμού.
Χάθηκε εντελώς η ισορροπία και από το αυταρχικό σύστημα εκπαίδευσης που «έσβησε» τη δεκαετία του 90, περάσαμε στο άλλο άκρο και στον τραμπουκισμό των εκπαιδευτικών από μαθητές, γονείς και το κράτος. Βήμα – βήμα, χρόνο με το χρόνο φτάσαμε στην ηθική εξαθλίωση. Από το σπάσιμο των ταμπού στην εποχή του «Ρόδα, τσάντα και κοπάνα», φτάσαμε σήμερα πολλά σχολεία να γίνονται πραγματικά κολαστήρια.
Ολόκληρες γενιές παιδιών γεννήθηκαν αδέσποτες από αξίες και το πρώτο κύμα αυτού του κοινωνικού τσουνάμι «σκάει» πελώριο στα σχολεία, αφού έχει νταντευτεί η ορμή του από ανεύθυνους γονείς. Αν τύχει και η τάξη έχει πολλά προβληματικά παιδιά, επιβιώνει μόνο ο εκπαιδευτικός που γίνεται ψυχρός επαγγελματίας, όποιος κρατά ισορροπία τρόμου με την «αγέλη» ή όποιος καταφέρνει να «το ρίχνει στην τρελή». Οι πιο ευαίσθητοι βιώνουν ένα μαρτύριο, γυρνούν από τη δουλειά καταρρακωμένοι, καταφεύγουν σε ψυχοφάρμακα και εγκλωβίζονται σε ένα τέλμα που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.
Διέλυσαν την αξία του δασκάλου
Σε μια κατάσταση όπου καταρρέουν όλες οι ηθικές αξίες, απομένει μόνο το κοινωνικό αβαντάζ της επιβολής και μάλιστα γίνεται επαγγελματικό ζητούμενο για το βιογραφικό σου. Αν επιβάλλεσαι όλα καλά, αν σου επιβάλλονται, καλά ξεμπερδέματα στη ζούγκλα.
Και έπειτα έχουμε την πληροφορία που «καταπίνει» τους μεσολαβητές της. Σε μια εποχή που η πληροφορία θεοποιείται ως εξουσιαστικό αγαθό και αποσυνδέεται από το όφελος που φέρει, ο εκπαιδευτικός αντιμετωπίζεται σαν ένας παραμελημένος κομιστής πληροφορίας που αύριο – μεθαύριο κάποιοι ίσως τον αντικαταστήσουν και με τεχνητή νοημοσύνη.
Σε αυτή τη στυγνή συνθήκη ημι- χρησιμότητας του εκπαιδευτικού στα σημερινά βιομηχανοποιημένα σχολεία, στραγγαλίζεται η προσωπικότητα του, όσο απαξιώνεται η ανθρώπινη αλληλεπίδραση μεταξύ διδάσκοντος και διδασκόμενου. Ακυρώνεται η ύψιστη προσφορά του λειτουργικού εκπαιδευτικού. Η πατρική και η μητρική χροιά του δασκάλου, έχει γίνει χαμένο μουσειακό είδος γιατί αποκόπηκαν όλοι οι ποιοτικοί δεσμοί μεταξύ έδρας και θρανίου.
Και τα σχολεία θερίζουν τους καρπούς της υποκουλτούρας που σπερνόταν τόσα χρόνια. Κατάλυση των κοινωνικών ρόλων, ναρκισσισμός, ασέβεια, αναλφαβητισμός, πρόωρη σεξουαλικοποίηση, βία και εύκολο χρήμα. Τι και αν τα κινητά απαγορεύονται στην τάξη; Εφόσον φυτευτούν οι ψηφιακές νουθεσίες στους νεανικούς εγκεφάλους, ο ξενιστής παρακάμπτει όλες τις απαγορεύσεις.
Και από την άλλη έχουμε πολλούς γονείς που η βαθμολογία του παιδιού τους, τους ενδιαφέρει περισσότερο από το αν το «βλαστάρι» τους γίνεται ένας άξεστος κρετίνος που καταστρέφει ζωές. Σε μια κοινωνία του «φαίνεσθαι», η εντιμότητα και η ανθρωπιά πεθαίνουν αθέατες.
Μια εκπαιδευτικός πέθανε από το μαράζι της γιατί ο οδοστρωτήρας του ατομικισμού πέρασε πάνω από την αξιοπρέπειά της. Ας μην παριστάνουμε τους έκπληκτους. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της σήψης στην οικογένεια, το σχολείο και την κρατική διοίκηση. Όσο αντιμετωπίζουμε την απόγνωση ως μεμονωμένο γεγονός, τόσο τα αυξανόμενα γεγονότα θα μας θυμίζουν την αιματηρή αποτυχία μας.
Ελευθέριος Ανδρώνης – sportime.gr
