Ερντογάν – Μητσοτάκης: Με έντονο διπλωματικό ενδιαφέρον και σαφή μηνύματα εκατέρωθεν, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν προανήγγειλε συνάντηση κορυφής ανάμεσα στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τον Κυριάκο Μητσοτάκη εντός Φεβρουαρίου, θέτοντας στο επίκεντρο «μόνιμη λύση» για το Αιγαίο και την υφαλοκρηπίδα.
Ρεπορτάζ: Παντελής Χαριτάκης
Από τον πρόλογο ακόμη, η συζήτηση τοποθετείται στο πλαίσιο της θεσμικής διπλωματίας, με αναφορές στο Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας και το Υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας, που καλούνται να μεταφράσουν τις δηλώσεις σε πράξεις.
Τι είπε ο Φιντάν και πώς διαβάζεται
Ο κ. Φιντάν μίλησε για «προτεραιότητα στο Αιγαίο», υπογραμμίζοντας ότι η μετάβαση από διερευνητικές επαφές σε ουσιαστικές συνομιλίες προϋποθέτει συγκεκριμένες λύσεις στα κρίσιμα: χωρικά ύδατα και υφαλοκρηπίδα. Η ρητορική του αποφεύγει τους υψηλούς τόνους, όμως αφήνει αιχμές για τις «εσωτερικές πολιτικές ισορροπίες» στην Ελλάδα. Στην Αθήνα, το μήνυμα διαβάζεται ως πρόσκληση αλλά και ως δοκιμασία: μπορεί μια κυβέρνηση με ισχυρή εντολή να αναλάβει πολιτικό κόστος για μια συμφωνία-πλαίσιο;
🚨 Dışişleri Bakanı Hakan Fidan:
“Ege başta olmak üzere meselelerin çözümünü hedefliyoruz.
Tabii bu; karasuları, kıta sahanlığı gibi temel başlıklarda da somut bir çözüme ulaşmayı gerektiriyor. Bizim bu konuda duruşumuz net. Sayın Cumhurbaşkanımızın uzun soluklu liderliğine… pic.twitter.com/w2lNUPJM6A
— SavunmaTR (@SavunmaTR) January 15, 2026
Το νομικό πλαίσιο: κόκκινες γραμμές και διεθνές δίκαιο
Στην ελληνική επιχειρηματολογία, σταθερός άξονας παραμένει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), το οποίο η Ελλάδα επικαλείται για την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών. Η Τουρκία, που δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση, προτείνει διμερείς ρυθμίσεις «ειδικών περιστάσεων». Η σύγκλιση εδώ είναι δύσκολη, γι’ αυτό και επανέρχεται συχνά το ενδεχόμενο προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης—μόνο όμως εφόσον υπάρξει συνυποσχετικό με σαφές αντικείμενο.
Χρονοδιάγραμμα και πολιτική συγκυρία
Ο Φεβρουάριος προβάλλει ως «παράθυρο ευκαιρίας». Η Αθήνα αξιολογεί τη συγκυρία εντός ΕΕ, ενώ η Άγκυρα επιδιώκει εικόνα σταθερότητας και προβλεψιμότητας στην Ανατολική Μεσόγειο. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο παρακολουθεί στενά, καθώς κάθε ελληνοτουρκική πρόοδος επηρεάζει την ευρωπαϊκή ατζέντα ασφάλειας και ενέργειας.
Οι πραγματικές δυσκολίες
Παρά τη μετριοπαθή ρητορική, τα αγκάθια παραμένουν. Τα χωρικά ύδατα συνδέονται με το εύρος άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων, ενώ η υφαλοκρηπίδα με την εκμετάλλευση πόρων. Η Ελλάδα επιμένει ότι η μόνη διαφορά προς επίλυση είναι η οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ· η Τουρκία επιδιώκει ευρύτερη ατζέντα. Εδώ δοκιμάζεται η έννοια της «μόνιμης λύσης»: συνολική συμφωνία ή σταδιακά βήματα;
Δίαυλοι επικοινωνίας και μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης
Στο παρασκήνιο, λειτουργούν τεχνικές ομάδες και δίαυλοι που κρατούν ανοιχτή την επικοινωνία. Η εμπειρία δείχνει ότι τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης μειώνουν τον κίνδυνο επεισοδίων, αλλά δεν αρκούν για νομικές ρυθμίσεις. Η πολιτική βούληση πρέπει να μετουσιωθεί σε εντολές προς τις διαπραγματευτικές ομάδες—και εκεί κρίνονται όλα.
Ερμηνεία των δηλώσεων: πρόσκληση ή πίεση;
Η αναφορά Φιντάν στις «εσωτερικές ισορροπίες» μπορεί να ιδωθεί ως έμμεση πίεση για ταχεία πρόοδο. Από ελληνικής πλευράς, η ανάγνωση είναι προσεκτική: καμία δέσμευση χωρίς σαφές πλαίσιο και χωρίς σεβασμό στο διεθνές δίκαιο. Η συνάντηση κορυφής, αν γίνει, θα δείξει αν υπάρχει κοινός παρονομαστής.
Τι διακυβεύεται
Μια επιτυχής διαδικασία θα σταθεροποιούσε το Αιγαίο και θα αναβάθμιζε τον ρόλο και των δύο χωρών στην περιοχή. Μια αποτυχία, αντίθετα, θα ανατροφοδοτούσε την καχυποψία. Το στοίχημα είναι αν οι ηγεσίες μπορούν να υπερβούν την τακτική και να επενδύσουν σε στρατηγική λύση.
Οι δηλώσεις Φιντάν ανοίγουν τον δρόμο, αλλά δεν εγγυώνται αποτέλεσμα. Η συνάντηση Ερντογάν–Μητσοτάκη, εφόσον επιβεβαιωθεί, θα αποτελέσει κρίσιμο τεστ αξιοπιστίας. Με θεσμικά εργαλεία, νομική σαφήνεια και πολιτικό θάρρος, η «μόνιμη λύση» μπορεί να πάψει να είναι σύνθημα και να γίνει διαδικασία. Χωρίς αυτά, ο Φεβρουάριος θα καταγραφεί ως ακόμη ένας σταθμός προσδοκιών.
