Με την επιλογή προσώπου για την Προεδρία της Δημοκρατίας δεν θα ασχοληθώ…
Απέφυγα να ασχοληθώ με τη φημολογία που οργίαζε στα ΜΜΕ επί πολλές βδομάδες – και που, τελικά, διαψεύστηκε παταγωδώς!
Όλοι οι «καλά πληροφορημένοι», αποδείχθηκαν… «μακριά νυχτωμένοι»!
Δεν θα σχολιάσω ούτε και τώρα…
Του Θανάση Κ.
Και πώς να σχολιάσω ένα πρόσωπο που ΔΕΝ γνωρίζω, για ένα αξίωμα – που αν και «ανώτατο» – έχει συμβολικό μόνο χαρακτήρα, απογυμνωμένο από κάθε εξουσία;
Μέχρι πρόσφατα, για την εκλογή σε αυτό το καθαρά τελετουργικό αξίωμα, έπεφταν κυβερνήσεις και προκαλούνταν πολιτικές ανατροπές που η χώρα τις πλήρωσε πανάκριβα…
Αυτό συνέβη και το 2009 (από το ΠΑΣΟΚ τότε) και το 2015 (από τον ΣΥΡΙΖΑ πλέον, που κληρονόμησε όλα τα ελαττώματα του παλαιού ΠΑΣΟΚ – και κανένα από τα «καλά» του…)
Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει σε καμία άλλη ώριμη κοινοβουλευτική δημοκρατία. Όπου οι κυβερνήσεις πέφτουν αν χαθεί η «δεδηλωμένη» ή μέλη της κυβέρνησης συμμετέχουν σε βαριά κι αλλεπάλληλα σκάνδαλα. Όχι για το ποιος θα… επιθεωρεί το τιμητικό άγημα μετά τις δοξολογίες στη Μητρόπολη…
Ευτυχώς αυτή η παράνοια σταμάτησε. Και με τη Συνταγματική αναθεώρηση ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί πλέον να εκλέγεται με απλή πλειοψηφία στη Βουλή. Μια παθογένεια των δημοκρατικών μας θεσμών ξεπεράστηκε…
Συνεχίζεται όμως το πυρετώδες ενδιαφέρον που καλλιεργούν τα media για το πρόσωπο που τελικά θα επιλεγεί – και θα εκλεγεί, αναπόφευκτα πλέον – σε ρόλο «τελετάρχη»!
Αυτή η παράνοια, που δεν έχει καμία σχέση πλέον με το Σύνταγμα και τους θεσμούς, αλλά με τη νοοτροπία όσων τα υπηρετούν, δεν λέει να σταματήσει…
Την ίδια στιγμή στο Αιγαίο οι καθημερινές προκλήσεις από την Τουρκία έχουν ξεπεράσει κάθε όριο, στα νησιά του Αιγαίου οι λαθρομεταναστευτικές ροές συνεχίζονταν αμείωτες, οι τοπικές κοινωνίες βράζουν, στη Λιβύη γίνεται χαμός – κι αυτό μας αφορά άμεσα πλέον – και το πιο σημαντικό:
Η Ελλάδα υποτίθεται με την επαίσχυντη Συμφωνία των Πρεσπών θα έκλεινε τα προς βορράν «μέτωπο» με το όνομα των Σκοπίων (που, όμως, ήταν αδρανές για πολλά χρόνια). Και θα «ενίσχυε» τις συμμαχίες της με τους Ευρωπαίους εταίρους μας για να αντιμετωπίσει καλύτερα την Τουρκία εξ ανατολών – κι αυτό ήταν το μόνο «επιχείρημα» που ακούστηκε τότε…
Αυτά μας έλεγαν πέρσι.
Και φέτος αποδείχθηκε πως την πατήσαμε και πάλι…
Γιατί όλοι εκείνοι που υποτίθεται ότι θα «έσπευδαν» να μας βοηθήσουν έναντι της Τουρκίας, αν κάναμε την μείζονα υποχώρηση έναντι των Σκοπίων, μας έγραψαν κανονικά, όταν κλιμακώθηκαν οι απειλές της Τουρκίας…
Αντίθετα, την Τουρκία που προκαλεί τους πάντες – και «αποδοκιμάζεται», υποτίθεται από τους πάντες και παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο όπου τη βολεύει – την Τουρκία λοιπόν, και τη σέβονται και την υπολογίζουν…
Μέσα σε όλα αυτά – που προκαλούν πλέον ή απειλούν να φέρουν αληθινή πολιτική και κοινωνική αναστάτωση μέσα στη χώρα – εμείς, εδώ, το χαβά μας:
Ποιος θα επιλεγεί και γιατί θα επιλεγεί και τι «σηματοδοτεί» η επιλογή στο ανώτατο αξίωμα του… «τελετάρχη»!
Δεν μου φταίει ούτε η κα. Σακαλλαροπούλου που τελικά επελέγη, ούτε ο κ. Μητσοτάκης που την επέλεξε…
Ούτε καν οι λόγοι που επικαλέστηκε για την επιλογή της (ότι είναι γυναίκα, ότι είναι «αυτοδημιούργητη», ότι εκπροσωπεί τη «διακομματική συναίνεση»…)
Με ενοχλεί σφόδρα όλη αυτή η «παρέλκυση» όλων των υπολοίπων, διαμορφωτών γνώμης, σχολιαστών κλπ, από τα αληθινά φλέγοντα.
Και η επιμονή τους να ασχολούνται πυρετωδώς – ενίοτε και… Κατινίστικα – με τα ανθυπο-τριτέβοντα…
Των οικειών ημών εμπιπραμένων ημείς… πανηγυρίζουμε!
ΥΓ.1 Καλή επιτυχία στην κα. Σακελλαροπούλου στα νέα της καθήκοντα. Εκφράζει βέβαια μιαν «ορθοπολιτική ατζέντα», με την οποία το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας ΔΕΝ «συναινεί»!
Να είναι καλά η γυναίκα και να θυμάται ότι τώρα πλέον δεν θα εκπροσωπεί –τον εαυτό της! Θα εκπροσωπεί – έστω και συμβολικά – όλους τους Έλληνες, που διαφωνούν με τις ορθοπολιτικές εμμονές…
ΥΓ.2 Το ότι είναι γυναίκα ΔΕΝ είναι «επιχείρημα», ούτε υπέρ ούτε κατά για οποιοδήποτε αξίωμα.
Μη γίνω τώρα «κακός» και υπενθυμίσω ότι και η κα. Ζωή Κωνσταντοπούλου που εκλέχθηκε Πρόεδρος της Βουλής ένα φεγγάρι, γυναίκα είναι, αλλά δεν τη …νοσταλγούμε!
Και τη κα Ρένα Δούρου που εξελέγη Περιφερειάρχης Αττικής (στη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας) επίσης γυναίκα είναι, αλλά επίσης δεν μας… «λείπει» τρομερά!
Και η κα. Βασιλική Θάνου υπηρέτησε ως Πρόεδρος του Αρείου Πάγου και κάποια στιγμή διετέλεσε πρώτη και μόνη μέχρι σήμερα Πρωθυπουργός της χώρας, έστω και «υπηρεσιακή». Όμως οι φεμινίστριες – περιέργως – αποφεύγουν να τη μνημονεύουν (οι υπόλοιποι, απλώς προσπαθούν να την ξεχάσουν).
Τελικά θα αναγκαστώ να συμφωνήσω με τη Ντόρα Μπακογιάννη που ανέφερε πριν λίγες μέρες – σε ανύποπτο χρόνο – πως όλο αυτό το «επιχείρημα» περί επιλογής γυναίκας είναι, τελικά, υποτιμητικό για τις γυναίκες. Επιλέγουμε πρόσωπα επειδή τα θεωρούμε ικανά και κατάλληλα, όχι λόγω του φύλου τους…
ΥΓ.3 Παρεμπιπτόντως, αν μπορούσα να ψηφίζω στη Βρετανία στη δεκαετία του 1980, θα στήριζα φανατικά τη Μάργκαρετ Θάτσερ, όχι τους αντιπάλους της τότε (Μάϊκλ Φούτ, Ντένις Χίλι κλπ.) Θα στήριζα μια γυναίκα, επειδή ήταν κλάσεις ανώτερη από τους άλλους. Όχι γιατί ήταν γυναίκα…
ΥΓ.4 Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εξελέγη Πρόεδρος με ισχνή πλειοψηφία. Δεν ήταν ιδιαίτερα «συναινετική» η εκλογή του. Αλλά ήταν μακράν η καλύτερη…
Τελικά πώς τα φέρνει καμιά φορά η μοίρα;
Ο Καραμανλής που βγήκε χωρίς «συναίνεση» – ήταν ο μόνος που έγινε Εθνάρχης! Και τον σέβονται σήμερα όλες οι παρατάξεις – και η μεγάλη πλειοψηφία του Ελληνικού λαού…
Καθόλου «συναινετικός» δεν υπήρξε στην εποχή του ούτε ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Αναγκάστηκε να διχάσει το ελληνικό κράτος, τον αφόρισαν, του έκαναν δύο δολοφονικές απόπειρες, στην εποχή του μισήθηκε όσο κανείς άλλος…
Αλλά υπήρξε ο μεγάλος αναμορφωτής της χώρας τελικά.
Και σήμερα εκτιμάται απ’ όλους…
Τελικά αυτό με τη «συναίνεση», μήπως να το κοιτάξουμε λίγο;
