Ερντογάν: «Η επιδείνωση της υγείας του Ερντογάν πυροδοτεί κούρσα εξουσίας στους κόλπους της οικογένειας και των πιστών οπαδών του στην Τουρκία» σχολιάζει το σάιτ Nordic Μonitor.
«Τα ολοένα και συχνότερα σαρδάμ του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, οι εμφανείς στιγμές σύγχυσης, τα κενά μνήμης, οι εκρήξεις θυμού και τα ορατά σημάδια κόπωσης έχουν ανανεώσει τα ερωτήματα σχετικά με την υγεία του 72χρονου ηγέτη και το κατά πόσον η επιδείνωση που σχετίζεται με την ηλικία, σε συνδυασμό με μια μακροχρόνια νευρολογική πάθηση, μπορεί να επηρεάζει την απόδοσή του στο αξίωμα» υποστηρίζεται στο δημοσίευμα.
«Οι ανησυχίες για την επιδείνωση της κατάστασής του έχουν επίσης εντείνει τον ανταγωνισμό μεταξύ ανταγωνιστικών κέντρων εξουσίας εντός του κυβερνώντος κατεστημένου, συμπεριλαμβανομένων μελών της οικογένειάς του, για το ποιος θα μπορούσε τελικά να διαδεχθεί τον μακροβιότερο ηγέτη της Τουρκίας σε περίπτωση που προβλήματα υγείας τον αναγκάσουν να αποχωρήσει από την πολιτική σκηνή».
Το ζήτημα είναι ιδιαίτερα σημαντικό στην Τουρκία, όπου τεράστιες εξουσίες έχουν συγκεντρωθεί στην προεδρία από το δημοψήφισμα του 2018.
Μια διαμάχη εντός της οικογένειας του Ερντογάν, τα μέλη της οποίας έχουν γνώση της επιδεινούμενης υγείας του, φέρεται να έχει ενταθεί τα τελευταία χρόνια, με αντίπαλες παρατάξεις να αναζητούν υποστήριξη από το AKP, τον στρατό, τις υπηρεσίες πληροφοριών και άλλα κέντρα εξουσίας στην κρατική γραφειοκρατία σημειώνεται.
Ανεξάρτητα αν οι πληροφορίες ευσταθούν, είναι προφανές ότι για το περιβάλλον του Τούρκου προέδρου ή (μοιραία κάποια στιγμή) διαδοχή του και το ενδεχόμενο απώλειας της εξουσίας αποτελεί υπαρξιακό ζήτημα, ζήτημα επιβίωσης. Άλλωστε το βιολογικό τέλος είναι αναπόφευκτο, ανεξάρτητα αν είσαι πανίσχυρος πρόεδρος ή ένας απλός πολίτης.
Ένα είναι βέβαιο: είτε ο Ερντογάν είναι «κατά φαντασίαν (των άλλων) ασθενής», και η κακή κατάσταση της υγείας του απλώς αποτελεί ευχολόγιο, είτε «όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά», τα μαχαίρια στην Τουρκία ακονίζονται ήδη.
Δείπνο με μηνύματα για τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις
Σε ιδιαίτερα συμβολικό κλίμα πραγματοποιήθηκε χθες το δείπνο που παρέθεσε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στο Μέγαρο Μαξίμου προς τιμήν της Κίμπερλι Γκιλφόιλ, με αφορμή τη συμπλήρωση 250 ετών από την Αμερικανική Ανεξαρτησία.
Η εκδήλωση είχε περισσότερο πολιτικό και διπλωματικό χαρακτήρα, καθώς αποτέλεσε μια ακόμη ευκαιρία να επιβεβαιωθεί η σημασία που αποδίδει η Αθήνα στις στρατηγικές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες, σε μια περίοδο κατά την οποία οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή και το ΝΑΤΟ βρίσκονται στο επίκεντρο.
Στο δείπνο συμμετείχαν υπουργοί της κυβέρνησης, εκπρόσωποι της αμερικανικής πρεσβείας, καθώς και στελέχη της επιχειρηματικής κοινότητας με ισχυρή παρουσία στις ελληνοαμερικανικές οικονομικές σχέσεις. Σύμφωνα με πληροφορίες, η συζήτηση κινήθηκε σε ανεπίσημο κλίμα, με έμφαση στους διαχρονικούς δεσμούς Ελλάδας και ΗΠΑ, αλλά και στις προοπτικές περαιτέρω εμβάθυνσης της συνεργασίας σε τομείς όπως η οικονομία, οι επενδύσεις και η άμυνα.
Στο κυβερνητικό επιτελείο σημειώνουν ότι η συγκυρία της εκδήλωσης δεν ήταν τυχαία, καθώς συμπίπτει με μια περίοδο αυξημένης κινητικότητας στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις και ενόψει σημαντικών εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή. Έτσι, πέρα από τον επετειακό της χαρακτήρα, η βραδιά λειτούργησε και ως υπενθύμιση της σταθερής στρατηγικής επιλογής της Αθήνας να επενδύει στη στενή συνεργασία με την Ουάσιγκτον.
Οι «προσωρινές» χρεώσεις που δεν φεύγουν ποτέ
Οι έκτακτες χρεώσεις έχουν έναν περίεργο χαρακτήρα. Έρχονται με την ταχύτητα της εφορίας όταν πρόκειται να πληρώσεις, αλλά όταν είναι να… φύγουν κάνουν πως δεν ακούν.
Η Japan Airlines αποφάσισε να διατηρήσει τις υψηλές χρεώσεις καυσίμων στα εισιτήρια, παρότι η τιμή τους (των καυσίμων) έχει ήδη πάρει την κατηφόρα. Η εξήγηση είναι τεχνική, οι υπολογισμοί σύνθετοι, όμως το αποτέλεσμα είναι απλό: ο επιβάτης συνεχίζει να πληρώνει σαν να πετάει το αεροπλάνο με πανάκριβο καύσιμο.
Όποιος ζει στην Ελλάδα, προφανώς και δεν εκπλήσσεται. Τα τελευταία χρόνια έχουμε μάθει ότι οι αυξήσεις περνούν αμέσως στο ταμείο, ενώ οι μειώσεις μοιάζουν να χάνονται κάπου ανάμεσα στην εφοδιαστική αλυσίδα, το λειτουργικό κόστος και τις «συνθήκες της αγοράς». Από το ρεύμα και τα καύσιμα μέχρι τα ακτοπλοϊκά, τον καφέ ή το καλάθι του σούπερ μάρκετ, οι τιμές έχουν μια αξιοσημείωτη ικανότητα να θυμούνται μόνο τον δρόμο προς τα πάνω.
Η περίπτωση της Japan Airlines απλώς επιβεβαιώνει ότι η λογική αυτή δεν γνωρίζει σύνορα. Οι έκτακτες χρεώσεις εμφανίζονται αστραπιαία όταν αυξάνεται το κόστος, αλλά αποκτούν αξιοζήλευτη αντοχή όταν οι συνθήκες ομαλοποιούνται.
Το ίδιο έργο το έχουμε δει παντού. Στις μεταφορές, στην ενέργεια, στις υπηρεσίες, ακόμη και στο καλάθι του σούπερ μάρκετ. Οι ανατιμήσεις περνούν με συνοπτικές διαδικασίες. Οι μειώσεις χρειάζονται… επιτροπές, μελέτες και υπομονή.
Τελικά, ίσως η πιο σταθερή τιμή στην αγορά να είναι αυτή των «προσωρινών» μέτρων.
Το κόλπο γκρόσο της OpenAI
Υπάρχουν προτάσεις που δεν φτιάχνονται μόνο για το μέλλον της τεχνολογίας, αλλά και για το παρόν της.
Σε αυτό το πλαίσιο, η OpenAI φέρεται να εξετάζει το ενδεχόμενο να δοθεί στο αμερικανικό δημόσιο ένα ποσοστό περίπου 5% της εταιρείας, με στόχο να αμβλυνθούν οι πολιτικές και κοινωνικές αντιδράσεις που συνοδεύουν την εκρηκτική της ανάπτυξη. Η λογική πίσω από αυτό το σενάριο είναι απλή: αν η τεχνητή νοημοσύνη προκαλεί ανησυχία για υπερσυγκέντρωση ισχύος και κερδών, τότε η λύση είναι το κράτος να εμφανιστεί ως συμμέτοχος. Όχι απλώς ρυθμιστής. Συνιδιοκτήτης.
Στην πράξη, πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα αντιστροφή. Αντί να περιοριστεί η ισχύς των μεγάλων παικτών της AI, επιχειρείται να «εξουδετερωθεί» πολιτικά η κριτική μέσα από τη συμμετοχή του ίδιου του κράτους στο μετοχικό τους σχήμα.
Πρόκειται για μια ιδέα που είναι αρκετά οικεία σε παγκόσμιο επίπεδο. Σε πολλές περιπτώσεις όπου μια αγορά παράγει έντονες κοινωνικές αντιδράσεις, είτε λόγω τιμών, είτε λόγω υπερκερδών, είτε λόγω ανισοτήτων, ακούγεται η ιδέα ότι το κράτος πρέπει να «μπει μέσα» για να δείξει ότι ελέγχει την κατάσταση. Άλλοτε ως ρυθμιστής, άλλοτε ως μέτοχος, άλλοτε απλώς ως εγγυητής ισορροπιών.
Μόνο που εδώ η κλίμακα αλλάζει. Δεν μιλάμε για μια αγορά. Μιλάμε για την υποδομή πάνω στην οποία θα χτιστεί η επόμενη οικονομική εποχή.
Και εκεί η συμμετοχή του κράτους δεν μοιάζει μόνο με οικονομική επιλογή. Μοιάζει και με πολιτική ασπίδα απέναντι στην κριτική: αν είσαι μέσα στο μετοχικό κεφάλαιο, η πίεση για περιορισμό της ισχύος γίνεται πιο δύσκολο να διατυπωθεί καθαρά.
Ίσως τελικά η πιο ενδιαφέρουσα πτυχή να μην είναι το 5%. Αλλά το τι αγοράζει αυτό το 5%. Και μιλάμε για επιρροή, συναίνεση ή απλώς ησυχία
