Γαλλία: Την παραίτηση του υπέβαλε τη Δευτέρα ο νέος πρωθυπουργός της Γαλλίας, Σεμπαστιάν Λεκορνί, στον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν.
Ο Σεμπαστιάν Λεκορνί παρέμεινε στο αξίωμα για λιγότερο από έναν μήνα. Η παραίτηση του κ. Λεκορνί ήρθε λίγες ώρες αφότου διόρισε το υπουργικό του συμβούλιο – και αφού οι πολιτικοί του αντίπαλοι απείλησαν να ανατρέψουν την κυβέρνησή του, επιδεινώνοντας δραματικά την πολιτική κρίση της χώρας.
Είναι η τελευταία εξέλιξη-σοκ σε μια σειρά γεγονότων που υποδηλώνουν ότι η Γαλλία, το δεύτερο μεγαλύτερο κράτος μέλος της ΕΕ, γίνεται ολοένα και πιο ακυβέρνητο, γράφει σε δημοσίευμά του ο Guardian. Τι συνέβη όμως, γιατί – και τι μπορεί να ακολουθήσει.
Τι συνέβη;
Ο Λεκορνί, ο οποίος διορίστηκε πριν από 27 ημέρες, υπέβαλε την παραίτησή του και της κυβέρνησής του τη Δευτέρα, μόλις 12 ώρες αφότου ανακοινώθηκαν τα βασικά μέλη του υπουργικού συμβουλίου του. Έγινε ο πρωθυπουργός με τη μικρότερη διάρκεια ζωής στη σύγχρονη γαλλική ιστορία.
Ο 39χρονος πρώην υπουργός Άμυνας, στενός σύμμαχος του Εμανουέλ Μακρόν, ήταν ο πέμπτος πρωθυπουργός της Γαλλίας από την επανεκλογή του προέδρου το 2022 και ο τρίτος από τότε που ο Μακρόν διέλυσε το κοινοβούλιο και προκήρυξε πρόωρες βουλευτικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν το περασμένο καλοκαίρι.
Ο Λεκορνί κατηγόρησε την κομματική-πολιτική αδιαλλαξία, λέγοντας ότι ήταν «έτοιμος για συμβιβασμό, αλλά κάθε κόμμα ήθελε το άλλο πολιτικό κόμμα να υιοθετήσει ολόκληρο το πρόγραμμά του». «Δεν θα χρειαζόταν πολλά για να λειτουργήσει», αλλά «κομματικές συμπεριφορές» και «ορισμένα εγώ» στάθηκαν εμπόδιο, είπε ο ίδιος.
Η αποχώρησή του προκάλεσε αναστάτωση στις αγορές, με τον χρηματιστηριακό δείκτη CAC 40 να υποχωρεί κατά 2% και το ευρώ κατά 0,7%. Ο δείκτης χρέους προς το ΑΕΠ της Γαλλίας είναι ο τρίτος υψηλότερος στην ΕΕ μετά την Ελλάδα και την Ιταλία, σχεδόν διπλάσιος από το 60% που επιτρέπεται από τους κανόνες της ΕΕ – όπως και το προβλεπόμενο έλλειμμα του προϋπολογισμού, σχεδόν 6%.
Γιατί συνέβη αυτό;
Οι ρίζες της κρίσης βρίσκονται στις πρόωρες γενικές εκλογές του 2024, οι οποίες οδήγησαν σε ένα κοινοβούλιο με ισότιμη κατανομή, χωρισμένο σε τρία λίγο-πολύ ισότιμα μπλοκ: την αριστερά, την ακροδεξιά και την κεντροδεξιά συμμαχία του Μακρόν, χωρίς καμία ομάδα να πλησιάζει σε σαφή πλειοψηφία.
Η οικονομική κρίση της Γαλλίας προστίθεται σε αυτή την αστάθεια, όπως και οι προεδρικές εκλογές που είναι προγραμματισμένες για το 2027. Ο Μακρόν δεν μπορεί να θέσει ξανά υποψηφιότητα, και με κάθε κόμμα να επιθυμεί να διαπραγματευτεί τη θέση του πριν από την ψηφοφορία, η εύρεση κοινού εδάφους στο κοινοβούλιο έχει γίνει ακόμη πιο δύσκολη.
Ο Λεκορνί αντιμετώπισε το δύσκολο έργο της ψήφισης ενός προϋπολογισμού λιτότητας σε ένα διχασμένο κοινοβούλιο με στόχο τον περιορισμό του αυξανόμενου ελλείμματος του προϋπολογισμού – το οποίο ήταν και αυτό πού «έριξε» τους δύο προκατόχους του, τον Φρανσουά Μπαϊρού και τον Μισέλ Μπαρνιέ, οι οποίοι απομακρύνθηκαν λόγω του σχεδίου.
Η άμεση αφορμή για την παραίτησή του φαίνεται να ήταν η αντίδραση των κεντροδεξιών Les Républicains (LR) στο νέο υπουργικό συμβούλιο. Το κόμμα δήλωσε ότι η σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητη σύνθεση δεν αντανακλούσε τη «βαθιά ρήξη» με την πολιτική του παρελθόντος που είχε υποσχεθεί ο Λεκορνί.
Ωστόσο, η ανακοίνωση των κύριων θέσεων στο υπουργικό συμβούλιο την Κυριακή το βράδυ προκάλεσε έντονη κριτική από όλο το πολιτικό φάσμα, με συμμάχους και αντιπάλους να το καταγγέλλουν είτε ως πολύ δεξιό είτε ως όχι αρκετά δεξιό, και να απειλούν να ανατρέψουν τη νέα κυβέρνηση.
Η επιστροφή του Μπρουνό Λεμέρ, υπουργού Οικονομίας του Μακρόν επί επτά χρόνια, στη νέα κυβέρνηση ως υπουργού Άμυνας εξόργισε ιδιαίτερα τους πολιτικούς από τα περισσότερα κόμματα.
Τι μπορεί να συμβεί τώρα;
Το ακροδεξιό γαλλικό κόμμα Εθνικός Συναγερμός (RN) της Μαρίν Λεπέν κάλεσε τον Μακρόν να διαλύσει το κοινοβούλιο και να διεξαγάγει νέες εκλογές, ενώ η ριζοσπαστική αριστερά, το κόμμα Ανυπότακτη Γαλλία (LFI) επανέλαβε τις μακροχρόνιες εκκλήσεις προς τον ίδιο τον πρόεδρο να παραιτηθεί.
Ο Μακρόν έχει τρεις κύριες επιλογές, όλες επικίνδυνες και καμία πολύ ελκυστική. Πρώτον, θα μπορούσε να διορίσει νέο πρωθυπουργό. Μια προσωπικότητα από το δικό του στρατόπεδο φαίνεται τώρα απίθανη, ενώ ακόμη και ένας μετριοπαθής αριστερός θα αμφισβητούσε την κερδισμένη με κόπο μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος.
Από την άλλη πλευρά, ο διορισμός ενός δεξιού θα εξοργίσει το αριστερό μπλοκ. Δεδομένης της πιεστικής ανάγκης να επιτευχθεί μια ελάχιστη συναίνεση για να ψηφιστεί τουλάχιστον ένας προϋπολογισμός για το τρέχον έτος, ορισμένοι αναλυτές έχουν προτείνει ότι μπορεί να προσπαθήσει να στραφεί σε έναν μη κομματικό πολιτικό τεχνοκράτη.
Δεύτερον, θα μπορούσε να διαλύσει την εθνοσυνέλευση και να προκηρύξει νέες βουλευτικές εκλογές, μια κίνηση που έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι διστάζει να κάνει και την οποία οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι πιθανότατα θα οδηγούσε σε ένα άλλο διχασμένο κοινοβούλιο – ή ενδεχομένως οδηγήσει το ακροδεξιό κόμμα της Μαρίν Λεπέν στην εξουσία.
Η τελική του επιλογή θα ήταν να παραιτηθεί, αλλά και πάλι, έχει επανειλημμένα αποκλείσει το ενδεχόμενο να αποσυρθεί πριν από τις προεδρικές εκλογές του 2027 – μια ψηφοφορία που θεωρείται ιστορικό σταυροδρόμι στη γαλλική πολιτική, με τη Λεπέν να τη διαισθάνεται την καλύτερη από ποτέ ευκαιρία της να αναλάβει την εξουσία
