του Γιώργου Καλλινίκου
Χθες ήταν μια τραγική (μια ακόμη) ημέρα γι’ αυτό τον δύσμοιρο τόπο.
Στον ιερό ναό της του Θεού Σοφίας η αιματοβαμμένη και δακρύβρεκτη κυπριακή γη δέχτηκε στην πονεμένη αγκαλιά της μια ολόκληρη οικογένεια. Ανάμεσα στα έξι μέλη της ίδιας οικογένειας, που βρίσκονταν επί 41 χρόνια στη λίστα των αγνοούμενων, και ένα βρέφος έξι μόλις μηνών.
Η κορυφαία αποτύπωση του δράματος αυτού του νησιού. Ένα βλήμα έστειλε πρόωρα την αγγελική του ψυχή στον παράδεισο. Δεν είχε προλάβει ούτε καν να αφαιρέσει την πιπίλα. Δεν είχε καν προλάβει να μάθει να προφέρει το όνομα του. Η κόλαση του πολέμου είναι ανελέητη. Δεν ξεχωρίζει ηλικίες. Διψά μόνο για αίμα. Σπέρνει φρίκη, πόνο, οδύνη. Αμέτρητοι άγγελοι φτερούγιζαν χθες πάνω από τον ναό. Μαζεύτηκαν κι αυτοί για να συνοδεύσουν, επισήμως –τι ειρωνεία- στον δικό τους κόσμο, όπου δεν υπάρχουν μίση, εγκλήματα και σφαίρες, το εξάμηνο αγγελούδι. Έκλαιγαν, όμως, κι αυτοί. Όχι μόνο για τον μικρό Ανδρέα. Αυτόν, άλλωστε, έχει 41 χρόνια που τον προϋπάντησαν στην πύλη του αιώνιου τόπου γαλήνης και ευτυχίας. Τα δάκρυα τους κυλούσαν περισσότερο γιατί συνειδητοποίησαν ότι σ’ αυτό τον τόπο υπάρχουν ακόμη ριζωμένα τα πάθη. Αυτά που έσπειραν τότε τον όλεθρο και δεν δίστασαν ούτε μπροστά στα πιο αθώα ματάκια τα οποία γεμάτα απορία και τρόμο αντίκριζαν τη λαίλαπα του πολέμου.
Αύριο, οι δύο σημερινοί πρωταγωνιστές του συνεχιζόμενου δράματος της διαίρεσης του λιλιπούτιου νησιού θα συναντηθούν εκ νέου. Αυτήν τη φορά με λιγότερα χαμόγελα. Λιγότερες αγκαλιές. Λιγότερους θεατρινισμούς. Τα αρχικά επικοινωνιακά σκέρτσα διαδέχτηκε η οικτρή πραγματικότητα. Μέχρι χθες συζητούσαν λίστες συγκλίσεων. Τώρα αρχίζουν να συζητούν λίστες αποκλίσεων. Η χθεσινή συναισθηματική φόρτιση από τον πόνο που ξύπνησε η κηδεία του μικρού Ανδρέα και των πέντε μελών της οικογένειάς του, θα μπορούσε –δικαίως- να επηρεάσει και το μυαλό. Θα μπορούσε ο ψυχικός πόνος να κυριαρχούσε της λογικής. Το αποτέλεσμα, όμως, θα ήταν καταστροφικό.
Σήμερα, λοιπόν, με πόνο στην ψυχή αλλά καθαρότητα στο μυαλό, στρεφόμαστε στον Μουσταφά Ακιντζί. Όχι για να τον αποδομήσουμε, όπως κάποιοι ενδεχομένως να κάνουν. Για να τον καλέσουμε να αποφασίσει αν προτιμά να συνεχίσει ως ένας ακόμη απλός διαχειριστής των θέσεων της τουρκικής πλευράς ή αν θέλει να γίνει πραγματικός ηγέτης. Με όλο το βάρος που έχει το περιεχόμενο του όρου αυτού. Με ειλικρίνεια τού υπενθυμίζουμε ότι η πλειοψηφία του κόσμου δέχτηκε με ικανοποίηση την εκλογή του και την απαλλαγή από τον κάθε Έρογλου. Όσοι, όμως, κοιτάνε την ουσία και όχι τις επικοινωνιακές κινήσεις, δεν παρασύρθηκαν ούτε από τις βόλτες στη Λήδρας ούτε από τα θέατρα. Ανέμεναν τις θέσεις στο τραπέζι των συνομιλιών. Δεν ανέμεναν να μιλά ως Ε/κ. Ανέμεναν, όμως, να μιλά ως Κύπριος. Αυτό θα ήταν αρκετό. Το μοναδικό όραμα που δικαιούται κάθε Κύπριος να έχει είναι μια λύση που θα ενώνει πραγματικά τον τόπο και θα του επιτρέπει να ζει με όλες τις αρχές, τις αξίες και τα δικαιώματα που ισχύουν σε κάθε ευρωπαϊκό κράτος. Το κοινό όραμα που διακήρυττες ότι έχεις με τον Αναστασιάδη έχει ήδη γίνει χλωμό.
Γνώριζαν ότι υπάρχει και η Τουρκία και ότι αυτή κινεί τα νήματα. Γι’ αυτό και δεν παρασύρθηκαν από τις πρώιμες αγκαλιές. Άκου, Μουσταφά, αυτός ο τόπος δεν σηκώνει άλλα ψέματα. Αυτός ο λαός έχει κουραστεί. Αν όντως έχεις κοινό όραμα με εμάς, δείξε το στην πράξη. Απαιτείται να κοντραριστείς με την Άγκυρα. Απαιτείται να θυμηθείς τον Μαντέλα και να αποφασίσεις αν θα ακολουθήσεις τον δρόμο αυτής της εμβληματικής προσωπικότητας, που ήταν η οδός της σύγκρουσης έναντι οποιουδήποτε κόστους. Εάν, απλώς, βολεύεσαι με την εξουσία που απέκτησες και αν το όραμά σου φτάνει μόνο μέχρι τη μεταφορά των γνωστών θέσεων της Τουρκίας, τότε πες το ξεκάθαρα.
Δεν έχουμε άλλο χρόνο να χάνουμε με κοροϊδίες. Και μην αναρωτηθείς εάν και εμείς είμαστε έτοιμοι να κάνουμε το ίδιο. Την οδό της σύγκρουσης εμείς την ακολουθούμε εδώ και 41 χρόνια. Κάθε φορά που κηδεύουμε ένα μικρό Ανδρέα… Συγκρουόμαστε με τη συνείδηση μας, με τα ουρλιαχτά της καρδιάς μας, με τον πόνο της ψυχής μας. Επιλέγουμε να πιαστούμε από τη φωνή της σύνεσης και της λογικής, όσο και αν αυτές μας κάνουν να ερυθριάζουμε μπροστά στην ταπείνωση. Η απάντηση βρίσκεται στην ετοιμότητα να αποδεκτούμε μια άδικη λύση, που θα κατοχυρώνει, ωστόσο, όσα το ευρωπαϊκό κεκτημένο περιλαμβάνει. Αυτό είναι το μόνο όραμα. Μια νέα αρχή σε ένα πραγματικά ευρωπαϊκό κράτος!
