Σε μια Ευρώπη που βρίσκεται αντιμέτωπη με κοινωνικές πιέσεις, αυξημένο κόστος ζωής και δύσκολες δημοσιονομικές αποφάσεις, το Μέγαρο Μαξίμου προβάλλει την πολιτική σταθερότητα ως βασικό επιχείρημα για την επόμενη ημέρα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχειρεί να εμφανίσει την Ελλάδα ως χώρα που μπορεί να διαχειρίζεται τις κρίσεις χωρίς να οδηγείται σε παρατεταμένη πολιτική αβεβαιότητα
Η σύγκριση με τη Γαλλία αποτελεί μέρος αυτής της επιχειρηματολογίας. Βέβαια επεισόδια είχαμε σε Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Αλβανία. Η Ελλάδα διαθέτει κυβέρνηση με κοινοβουλευτική πλειοψηφία, γεγονός που της εξασφαλίζει διαφορετικές πολιτικές συνθήκες από χώρες όπου οι κυβερνήσεις δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν σταθερή στήριξη.
Η ΝΔ είναι και κοινοβουλευτικά και κοινωνικά πρώτη δύναμη. Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει ότι η χώρα είναι απρόσβλητη από κοινωνικές αντιδράσεις. Η ακρίβεια και η καθημερινότητα εξακολουθούν να δοκιμάζουν τις αντοχές των πολιτών.
Η ΝΔ παραμένει πρώτη, αλλά οι πιέσεις δεν εξαφανίζονται
Το κυβερνητικό επιτελείο στηρίζεται και στις δημοσκοπικές επιδόσεις της Νέας Δημοκρατίας, η οποία εξακολουθεί να βρίσκεται στην πρώτη θέση. Σε όλες τις δημοσκοπήσεις η εκτίμηση της τελικής ψήφου κυμαίνεται γύρω από το 30%. Πότε πέφτει πότε ξεπερνάει το 31%.
Η πρωτιά αποτελεί πολιτικό πλεονέκτημα για το Μαξίμου, δεν ισοδυναμεί όμως από μόνη της με κοινωνική πλειοψηφία ή εξασφαλισμένη αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές. Το στοίχημα για την κυβέρνηση είναι να μετατρέψει την εικόνα σταθερότητας σε απτό αποτέλεσμα για τα νοικοκυριά και να περιορίσει τη δυσαρέσκεια που προκαλεί το κόστος ζωής.
Επίσης, σύμφωνα με τους αναλυτές, η αυτοδυναμία μπορεί να είναι εφικτή ακόμα και με 35% από την στιγμή που θα υπάρξουν πολλά κομμα εκτός βουλής, που μπορούν να φτάσουν και το 15%.
Ο Τσίπρας και η δυσκολία επιστροφής στο παλιό πολιτικό μοντέλο
Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η αντιπαράθεση με τον Αλέξη Τσίπρα. Η κυβέρνηση υπενθυμίζει συχνά την περίοδο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, επιχειρώντας να συνδέσει την πολιτική της αντιπάλου πλευράς με την αβεβαιότητα των χρόνων της κρίσης.
Όπου τα επεισόδια ήταν καθημερινά, όπου τα ΜΑΤ χτυπούσαν ηλικιωμένους όπου η βία ήταν στο πρόγραμμα της μνημονιακής Ελλάδας…
Το ερώτημα είναι κατά πόσο μπορεί να επανέλθει ένα μοντέλο πολιτικής κινητοποίησης που βασίζεται στη μαζική διαμαρτυρία και στη λογική της σύγκρουσης, όπως είχε εκφραστεί στις πλατείες την προηγούμενη δεκαετία.
Η σημερινή πολιτική συγκυρία είναι διαφορετική και η απήχηση του Τσίπρα στην κοινωνία δεν είναι μεγάλη. Δεν αρκεί η αναφορά στο παρελθόν για να διαμορφωθεί ένα νέο πλειοψηφικό ρεύμα.
Το τουρκολιβυκό μνημόνιο και η ευρωπαϊκή διάσταση
Σημαντικό πεδίο για την ελληνική διπλωματία αποτελεί και η έγκριση του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή της ανατολικής Λιβύης.
Η αντίδραση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν άμεση: σε κοινή δήλωση της 21ης Οκτωβρίου, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα και η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν υπογράμμισαν ότι η συμφωνία παραβιάζει κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων χωρών, δεν συνάδει με το Δίκαιο της Θάλασσας και είναι άκυρη.
Παράλληλα, επανέλαβαν τη στήριξη της ΕΕ προς την Ελλάδα και την Κύπρο. Η ευρωπαϊκή αυτή θέση αποτελεί μια κίνηση που ήθελε και πίεσε ο Μητσοτάκης για αυτήν και την κέρδισε
