Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι παίζει με τις λέξεις στο συγκεκριμένο, γιατί λέει ότι δεν έγραψε για «εισβολείς» αλλά για «εισβολές». Ή ότι ήδη έχει πει σε δύο διαδοχικές τοποθετήσεις της (αμβλώσεις, Χίος) ότι κάποιοι διαστρεβλώνουν τα λεγόμενα της. Η ίδια απαντά στους «κάποιους» πως ό,τι και να κάνουν δεν θα μείνει βουβή και προχωρά στη δημιουργία του κόμματος της.
Σε ανάρτησή της, η κυρία Καρυστιανού ανέφερε ότι αναφερόταν σε εισβολή «πράξη οργανωμένη από διακινητές» και όχι σε ανθρώπους. Ως εκ τούτου, κατήγγειλε σκόπιμη αλλοίωση των λέξεών της, για να της αποδώσουν την απάνθρωπη θέση για «δίκαιο θάνατο» μεταναστών
«Η λέξη εισβολή μετατράπηκε σε… εισβολείς», τόνισε, αφήνοντας αιχμές για τη συγκυρία. «Μετά την έναρξη της διαδικασίας συγκρότησης του Κινήματός μας, ο,τιδήποτε λέω δολίως παρερμηνεύεται με τη γνωστή μέθοδο της διαστρέβλωσης λέξεων», σημείωσε.
«Αν σκοπός είναι να μείνω βουβή, δεν θα το πετύχουν», διαμήνυσε, ενώ απέρριψε κάθε υπαινιγμό περί απανθρωπιάς. «Παραμένω η παιδίατρος που τιμώ τον όρκο μου και δεν θα μπορούσα ΠΟΤΕ να ταχθώ δήθεν υπέρ του θανάτου και μάλιστα παιδιών, στη θεραπεία των οποίων έχω αφιερώσει τη ζωή μου!» έγραψε, σημειώνοντας ότι οι άνθρωποι που χάθηκαν «είναι ζωές που κόπηκαν απότομα, όπως κόπηκαν και οι ζωές των θυμάτων στα Τέμπη».
Στην ανάρτησή της, η κυρία Καρυστιανού επέρριψε ευθύνες σε διεθνές και εγχώριο επίπεδο για τη μετατροπή της Ελλάδας σε «επί πληρωμή αποθήκη ψυχών». Στο ίδιο πλαίσιο, καταγγέλλει υποκριτική ευαισθησία από πολιτικές και οικονομικές ελίτ που, όπως υποστηρίζει, αδιαφορούν για την ανθρώπινη ασφάλεια.
«Το κράτος δεν πράττει όσα μπορεί για να αποτρέψει τις παράνομες εισβολές»
Λίγες μέρες πριν, η Μαρία Καρυστιανού σε ανάρητσή της αναφέρθηκε στο τραγικό περιστατικό στη Χίο που στοίχισε τη ζωή σε 15 μετανάστες, κάνοντας λόγο για ένα κράτος που «δεν διαθέτει όσα πρέπει και δεν πράττει όσα μπορεί για την αποτροπή των παράνομων εισβολών και του ευτελισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας».
Συγκεκριμένα στην ανάρτισή της είχε γράψει:
«Χίος, Φεβρουάριος 2026
Πόνος βαθύς για τους ανθρώπους που χάθηκαν, αλλά και επίκριση και αποδοκιμασία για ένα κράτος που δεν διαθέτει όσα πρέπει και δεν πράττει όσα μπορεί για την αποτροπή των παράνομων εισβολών και του ευτελισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Δεν χωρεί αμφιβολία, οι νόμοι πρέπει να τηρούνται. Σημαντική η διαφύλαξη των δικαιωμάτων της χώρας. Επίσης όμως σημαντική και αδιαπραγμάτευτη η ανθρώπινη ζωή, για την προστασία της οποίας οφείλουμε να εξαντλήσουμε όλα τα μέσα διαφύλαξής της και να μπορούμε να αποδείξουμε ότι το πράξαμε. Το οφείλουμε σε κάθε άνθρωπο. Γιατί αυτό αρμόζει στην ανθρώπινη ζωή: ο μέγιστος σεβασμός, η μέγιστη προστασία»
