Ο Γιώργος Μυλωνάκης παραχώρησε την πρώτη του συνέντευξη, μετά την πολύ σοβαρή περιπέτεια που πέρασε με την υγεία του
Ο υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ μίλησε στην εφημερίδα «Καθημερινή» και τη δημοσιογράφο Μαργαρίτα Πουρναρά, περιγράφοντας τις συγκλονιστικές στιγμές της κατάρρευσής του μέσα στο Μέγαρο Μαξίμου, το διάστημα που νοσηλεύτηκε σε κώμα, αλλά και τη νέα φιλοσοφία ζωής με την οποία προσεγγίζει πλέον την καθημερινότητά του.
Ανατρέχοντας στα πρώτα δραματικά λεπτά της ξαφνικής αδιαθεσίας του, ο κ. Μυλωνάκης περιέγραψε με ζωντάνια τις εικόνες που έχουν χαραχτεί στη μνήμη του πριν χάσει τις αισθήσεις του, αλλά και τη μετέπειτα μεταφορά του στο νοσοκομείο.
«Έχω εικόνα της κατάρρευσής μου. Την αναστάτωση του χώρου και των ανθρώπων. Τα κεφάλια πάνω από το δικό μου κεφάλι. Την αγωνία τους.
Να με βάζουν στο ασθενοφόρο, τον ήχο της σειρήνας. Ύστερα αρχίζω πια να έχω αναμνήσεις από τη στιγμή που σταδιακά ανέκτησα τις αισθήσεις μου μετά το κώμα»
Η επιστροφή του από μια τόσο κρίσιμη κατάσταση λειτούργησε ως καταλύτης για τον τρόπο που βλέπει πλέον τις προτεραιότητές του.
Όπως εξήγησε ο ίδιος, πλέον βρίσκεται σε μια διαδικασία επαναπροσδιορισμού της σχέσης με τον εαυτό του και τις αντοχές του, θεωρώντας το γεγονός ως ένα θεϊκό σημάδι.
«Τώρα είμαι στη φάση της επαναδιαπραγμάτευσης και επαναιεράρχησης με τον εαυτό μου για τα όρια που πρέπει να βάλω. Ο Θεός μού έκανε δώρο και μου έστειλε μια προειδοποίηση».
Κλείνοντας, ο υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ δεν δίστασε να αναφερθεί και στην εσωτερική αλλαγή που βίωσε όσον αφορά τη θρησκευτική του πίστη, υπογραμμίζοντας ότι η εμπειρία αυτή αναδιαμόρφωσε τις πεποιθήσεις του για την ύπαρξη μιας ανώτερης δύναμης στον κόσμο.
«Πίστευα, αλλά θρήσκος δεν ήμουν. Τώρα είμαι πεπεισμένος ότι υπάρχει μια ανώτερη δύναμη που έρχεται να ρυθμίσει και να αξιολογήσει καταστάσεις και συμπεριφορές. Και πιστεύω στο σωστό και στο λάθος».
Σε ανάρτησή του αναφέρει:
Στα 13 χρόνια της ενεργής μου παρουσίας στην πολιτική, στο πλευρό του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, δεν είχα δώσει ποτέ συνέντευξη.
Πίστευα πάντοτε ότι ο δημόσιος λόγος αποκτά πραγματική αξία όταν συνοδεύεται από έργο και ότι οι πολίτες πρέπει να μας κρίνουν πρωτίστως από τη συλλογική δουλειά μας και, κυρίως, από τα αποτελέσματά της.
Η πρόσφατη περιπέτεια με την υγεία μου, όμως, με έκανε να δω πολλά πράγματα διαφορετικά.
Για πρώτη φορά ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ δημόσια αυτή την εμπειρία, γιατί πιστεύω ότι τα μηνύματα της πίστης, της δύναμης και της ευγνωμοσύνης αξίζει να μοιράζονται.
Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με μια τέτοια δοκιμασία, αντιλαμβάνεσαι πως, πάνω από αξιώματα και τίτλους, αυτό που πραγματικά έχει σημασία είναι οι άνθρωποι που στέκονται δίπλα σου, η αγάπη που λαμβάνεις και η δύναμη να συνεχίζεις με ακόμη μεγαλύτερη ταπεινότητα και αποφασιστικότητα.
Αν αυτή η προσωπική μου κατάθεση δώσει έστω και λίγη ελπίδα ή δύναμη σε έναν άνθρωπο που περνά τη δική του δοκιμασία, τότε θεωρώ ότι άξιζε να κάνω αυτή την εξαίρεση.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, αυτό που πραγματικά μένει είναι να προσπαθούμε, κάθε μέρα, να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι.
Θέλω, τέλος, να ευχαριστήσω θερμά τη Μαργαρίτα Πουρνάρα για την ευαισθησία, τον σεβασμό και τη διακριτικότητα με την οποία προσέγγισε αυτή την τόσο προσωπική συζήτηση, καθώς και όλη την ομάδα της «Καθημερινής»
