Ζήσαμε ανάλογες εικόνες στην Ελλάδα. Πόνος, δάκρυα, απόγνωση. Όμως κάθε φορά είναι το ίδιο
Η σιδηροδρομική τραγωδία στην Ισπανία, με τους 68 νεκρούς – σύμφωνα με τον τελευταίο απολογισμό – ξύπνησε όλους εκείνους τους εφιάλτες που μπορεί να γεννήθηκαν στο μυαλό του κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου. Οι εικόνες από τη μεγάλη χώρα της Ιβηρικής, είναι τόσο ίδιες, που συνιστούν τραγική ειρωνεία. Τα συστήματα, ανθρώπινα λάθη, μία εφιαλτική συγκυρία που έβαλε πρόωρο τέρμα στη ζωή δεκάδων ανθρώπων και θα στιγματίσει τον υπόλοιπο βίο πολλών περισσότερων που έζησαν την κόλαση, αλλά είχαν την τύχη να βγουν ζωντανοί από εκεί.
Τα στοιχεία που βγαίνουν το φως της δημοσιότητας μόνο να εντείνουν την οργή, την απογοήτευση, την απόγνωση μπορούν. Και να γεννήσουν εκατοντάδες περισσότερα «γιατί;». Γιατί η τεχνολογία, γιατί το ανθρώπινο λάθος, γιατί δεν λειτούργησαν όλα όπως θα έπρεπε; Γιατί το ένα λάθος, ακολούθησε το άλλο; Γιατί κάποιος, κάτι, δεν κατάφερε να αποτρέψει αυτήν τη διαγραφόμενη τραγωδία;
Ηχητικά ντοκουμέντα, τα οποία παρουσίασε η El Pais, αποδεικνύουν τη σύγχυση και τα λάθη που έγιναν, για να συμβεί αυτή η τραγωδία.
Στις συνομιλίες, ακούγεται ο ελεγκτής κυκλοφορίας να δίνει πράσινο φως στις αμαξοστοιχίες, προκειμένου να συνεχίσουν με κανονικές ταχύτητες και όχι με ταχύτητες ασφαλείας, μετά το πρόβλημα που είχε παρουσίασε το σύστημα.
Διαγραφόμενη τραγωδία με την απόλυτη έννοια, καθώς για 17 ολόκληρα λεπτά, κανένας άνθρωπος, κανένα σύστημα, δεν εντόπισε, δεν είδε, δεν διαπίστωσε, αυτό που πήγαινε να συμβεί. Για 17 λεπτά, το τρένο που ανέπτυσσε τεράστιες ταχύτητες, είχε «χαθεί». Είχε ξεκινήσει τη θανατηφόρα πορεία του και για 17 -επαναλαμβάνουμε- ολόκληρα λεπτά, κανείς δεν αντιλήφθηκε ότι έτρεχε προς την κόλαση.
Για 17 λεπτά, κανείς στο κέντρο ελέγχου δεν είδε ότι το AVE, κατευθυνόταν με ταχύτητα μεγαλύτερη των 200 χιλιομέτρων, προς το άλλο τρένο, το οποίο ήταν σταματημένο. Για 17 λεπτά, το AVE είχε λάβει εντολή να συνεχίσει τη φρενήρη πορεία του προς τον θάνατο, αλλά κανένας δεν βρέθηκε να αντιληφθεί το λάθος. Πρώτα ένα λάθος του συστήματος, το οποίο σταμάτησε τα τρένα και μετά μία λάθος οδηγία… Ακόμη και αυτά τα δύο διαδοχικά λάθη, δεν είναι ικανά να δικαιολογήσουν αυτό που συνέβη και να απαντήσουν στο εξής θεμελιώδες ερώτημα: Γιατί για 17 ολόκληρα λεπτά, κανείς από το κέντρο ελέγχου, δεν είδε ότι κάτι δεν πάει καλά.
Το σύστημα, εκτός από τις τεχνολογίες, υποτίθεται ότι είναι κατοχυρωμένο σε επίπεδο ασφάλειας, μέσω ενός πλέγματος ανθρώπων, υπεύθυνων να διαπιστώσουν το «κακώς κείμενο» και να παρέμβουν ακριβώς για να σώσουν ζωές. Ο ελεγκτής κυκλοφορίας δεν είδε για 17 ολόκληρα λεπτά τίποτα. Οι προϊστάμενοι δεν είδαν για 17 λεπτά τίποτα.
Τα 17 λεπτά της διαδρομής προς την απόλυτη τραγωδία. Ο υπουργός Μεταφορών της Ισπανίας, Όσκαρ Πουέντε, έκανε λόγο για κάτι το «ανεξήγητο». Όμως αυτήν τη δήλωση περιμένει κανείς από τον αρμόδιο υπουργό; Πώς μπορεί να δικαιολογηθεί αυτό το κενό ασφαλείας των 17 λεπτών; Κάπιοι έχουν την ευθύνη, Τίποτα δεν είναι ανεξήγητο. Όπως και στην αντίστοιχη τραγωδία στην Ελλάδα, υπάρχουν υπεύθυνοι.
Υπεύθυνοι που θα πρέπει να απαντήσουν σε πολλά «γιατί». Ουσίας. Όπως «γιατί δόθηκε λάθος σήμα από το σύστημα και σταμάτησαν τα τρένα;», ή «γιατί ο αρμόδιος έδωσε εντολή στο τρένο να ξεκινήσει την πορεία του;», ή «γιατί αυτά τα 17 λεπτά, κανείς δεν διαπίστωσε το -τραγικό όπως αποδείχθηκε- λάθος;».
Το ένα τρένο μετέφερε 397 επιβάτες και το άλλο, που ήταν σταματημένο, μετέφερε 147 επιβάτες. Μέχρι τώρα, ο τραγικός απολογισμός δίνει 68 νεκρούς και 107 τραυματίες, πολλοί εκ των οποίων σοβαρά και κάποιοι σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση.
Όλες οι υπηρεσίες στην Ισπανία έχουν ενεργοποιηθεί, ώστε να συνδράμουν στην αντιμετώπιση της τραγωδίας. Όμως είναι η δεύτερη, στη χώρα της Ιβηρικής, μέσα σε μικρό διάστημα. Αυτή τη φορά τα αίτια φαίνεται να είναι διαφορετικά. Όμως το αποτέλεσμα είναι ανάλογο. Δεκάδες χαμένες ψυχές δίχως λόγο. Με πολλά «γιατί» να μένουν αναπάντητα.
Μετά -και- το σημερινό, η Ισπανία, ίσως να είναι μία διαφορετική χώρα την επόμενη ημέρα. Οι ευθύνες δεν είναι αόριστες. Είναι συγκεκριμένες. Και κάποια στιγμή, όσοι είναι εκείνοι που δεν έκαναν τη δουλειά τους, σε οποιοδήποτε πόστο, θα βρεθούν αντιμέτωποι με τις συνέπειες.
Η Ισπανία σήμερα είναι σε κατάσταση σοκ. Θα ακολουθήσει το πένθος και μετά η οργή. Σκηνές γνώριμες στη χώρα μας. Το ζητούμενο; Να μην συμβεί ποτέ ξανά, πουθενά στον πλανήτη. Όμως ποιος μπορεί να εγγυηθεί κάτι τέτοιο; Το μόνο που μπορεί να γίνει, είναι να θυμόμαστε, να δίνουμε τη μάχη και να απαιτούμε κάτι καλύτερο. Να απαιτούμε σεβασμό, δικαιοσύνη και ένα πιο ανθρώπινο παρόν και μέλλον για όλους
