Ως σύννομη και σύμφωνη με τον κανονισμό της Βουλής περιγράφουν κυβερνητικές πηγές τη διαδικασία που ακολουθήθηκε στη Βουλή κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ
Όπως σημειώνουν, σύμφωνα με το άρθρο 67 του Συντάγματος, η Βουλή δεν μπορεί να αποφασίσει χωρίς την απόλυτη πλειοψηφία των παρόντων μελών, η οποία ωστόσο δεν μπορεί να είναι μικρότερη από το ένα τέταρτο του συνόλου των βουλευτών. Αυτό σημαίνει ότι απαιτείται η παρουσία τουλάχιστον 75 βουλευτών. Δεδομένου ότι δεν προβλέπεται άλλη σχετική διάταξη περί απαρτίας, η απαιτούμενη απαρτία για τη λήψη απόφασης είναι 75 βουλευτές, χωρίς καμία εξαίρεση στο Σύνταγμα.
Αναφορικά με την αναγκαία πλειοψηφία για τη λήψη απόφασης, οι ίδιες πηγές επισημαίνουν πως υπάρχουν εξαιρέσεις στον κανόνα του άρθρου 67. Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί το άρθρο 86 παρ. 3, που απαιτεί την απόλυτη πλειοψηφία του συνόλου των βουλευτών (151 ψήφοι) για τη σύσταση ειδικής επιτροπής προκαταρκτικής εξέτασης. Αυτή η ειδική πλειοψηφία αφορά όχι τον αριθμό παρόντων βουλευτών, αλλά το ποσοστό θετικών ψήφων. Τυχόν αντίθετη ερμηνεία συγχέει τον αριθμό παρόντων με την απαιτούμενη πλειοψηφία, καταλήγοντας σε ερμηνευτικά σφάλματα, όπως η αξίωση για παρουσία 200 βουλευτών σε περιπτώσεις αυξημένης πλειοψηφίας.
Σχετικά με τη διαπίστωση της απαρτίας και την αρμοδιότητα διεξαγωγής της ψηφοφορίας, οι κυβερνητικές πηγές επικαλούνται το άρθρο 69 παρ. 4 του Κανονισμού της Βουλής, σύμφωνα με το οποίο υπεύθυνος είναι ο Προεδρεύων. Κατά συνέπεια, αφού το ζήτημα έχει κριθεί, δεν εκκρεμεί πρόταση προς ψηφοφορία.
Αναφορά γίνεται και στη χρήση επιστολικής ψήφου, όπου κατά την κυβερνητική πληροφόρηση, η Νέα Δημοκρατία κάνει χρήση της σε μικρότερο βαθμό από άλλα κόμματα.
Συγκεκριμένα, σε 57 ονομαστικές ψηφοφορίες της τρέχουσας περιόδου, το ποσοστό επιστολικής ψήφου των βουλευτών της ΝΔ ήταν 22%, έναντι 42% του ΠΑΣΟΚ, 47% του ΣΥΡΙΖΑ, 34% της Ελληνικής Λύσης, 55% της Νέας Αριστεράς, 27% της Νίκης, 16% του ΚΚΕ και 13% της Πλεύσης Ελευθερίας. Κατά τις ίδιες πηγές, κάθε κριτική οφείλει να λαμβάνει υπόψη τα πραγματικά αυτά δεδομένα.
Τέλος, υπογραμμίζουν ότι η αναφορά σε «κρίση εσωτερικής εμπιστοσύνης» που μετατρέπεται σε «κρίση νομιμοποίησης» δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα της σύγχρονης ελληνικής δημοκρατίας
