Η σκιά του Αλέξη Τσίπρα πλανάται και πάλι πάνω από την πολιτική σκηνή, όχι με καθαρή πρόταση ή συγκροτημένη στρατηγική, αλλά με ένα θολό αφήγημα περί «νέου πολιτικού υποκειμένου». Μετά την ταπεινωτική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ και την προσωπική του αποχώρηση από την ηγεσία, ο πρώην πρωθυπουργός επιστρέφει μέσω παραθύρων και διαρροών, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο δημιουργίας νέου κόμματος – χωρίς όμως να αναλαμβάνει καμία ευθύνη ή να δίνει σαφές στίγμα
Πρόκειται για μια προσφιλή τακτική του: να πατάει σε δύο βάρκες –της παρουσίας και της απουσίας, της ευθύνης και της αποποίησης. Το πολιτικό του στίγμα, αντί να εκφράζει νέα πνοή, αναδίδει αμηχανία και προσωπική ματαιοδοξία, ενώ η παρατεταμένη σιωπή του απέναντι στην πλήρη κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ επί Κασσελάκη μαρτυρά έναν υπολογισμό: να επανέλθει ως «σωτήρας» επί των ερειπίων που ο ίδιος συνέβαλε να χτιστούν.
Δημοσκοπικά ευρήματα: στήριξη από τους «δικούς του», απόρριψη από όλους τους άλλους
Η τελευταία δημοσκόπηση της Opinion Poll δείχνει ένα 22% πιθανής στήριξης σε νέο κόμμα Τσίπρα. Όμως το ποσοστό αυτό είναι απατηλό: πρόκειται σχεδόν αποκλειστικά για ψηφοφόρους του παλιού ΣΥΡΙΖΑ και περιθωριακές μετακινήσεις από κόμματα της Κεντροαριστεράς. Το 87,8% των σημερινών ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει «θετικό» σε νέο κόμμα Τσίπρα – κάτι που περισσότερο επιβεβαιώνει τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ παρά την ύπαρξη μιας νέας πολιτικής δυναμικής.
Η μεγάλη εικόνα είναι σαφέστερη: το 75% των πολιτών απορρίπτει καθαρά το σενάριο Τσίπρα. Ακόμη και στο ΠΑΣΟΚ, που βρίσκεται σε στασιμότητα, μόλις 20% βλέπει θετικά μια τέτοια πρωτοβουλία. Στους κεντρώους, το ποσοστό είναι μόλις 21%, αποκαλύπτοντας ότι το rebranding του πρώην πρωθυπουργού δεν πείθει κανέναν εκτός του στενού αριστερού ακροατηρίου του.
Πλήγμα στην αντιπολίτευση
Η επανεμφάνιση Τσίπρα λειτουργεί καταλυτικά – αλλά όχι για την ανατροπή του πολιτικού σκηνικού. Αντιθέτως, αποτελεί απειλή μόνο για την ήδη διαλυμένη αντιπολίτευση. Ο ΣΥΡΙΖΑ οδεύει προς πλήρη αποσάθρωση, η Πλεύση Ελευθερίας κινδυνεύει με φυγόκεντρες δυνάμεις, και το ΠΑΣΟΚ αποσταθεροποιείται εσωτερικά από την απειλή μιας νέας «φιγούρας-μαγνήτη».
Ο Αλέξης Τσίπρας, αντί να χτίσει μια ενωτική πρόταση, φαίνεται να επιλέγει τον γνωστό δρόμο του αρχηγικού εγχειρήματος, που αποβλέπει σε προσωποπαγή έλεγχο και όχι σε πολιτική ανανέωση.
Από την ιστορία στην επανάληψη
Ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται ανίκανος να αποδεχθεί ότι η πολιτική του εποχή τελείωσε μαζί με την πτώση του ΣΥΡΙΖΑ. Αντί να συμβάλει ως έμπειρος πρώην ηγέτης σε μια νέα, συλλογική προοδευτική πρόταση, επιλέγει την επιστροφή με όρους παλαιοκομματισμού και προσωπικής αποκατάστασης. Κι αν κάτι προκύψει από αυτήν την προσπάθεια, δεν θα είναι αναγέννηση της Αριστεράς, αλλά η οριστική της περιθωριοποίηση
