Όλοι γνωρίζουμε ότι στη διεθνή διπλωματία δεν γίνονται… φιλανθρωπίες, αλλά υπάρχει η ψυχρή λογική του συμφέροντος, η οποία ενίοτε σφυρηλατεί και πολύ ισχυρές φιλίες
Οι ισχυροί του πλανήτη δεν ψάχνουν απλώς συμμάχους, αλλά αναζητούν απεγνωσμένα “νησίδες” σταθερότητας σε έναν ωκεανό παγκόσμιας αβεβαιότητας.
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Οι διεθνείς συσχετισμοί δυνάμεων είναι δεδομένοι και στην περίπτωση της Ελλάδας, η Δύση επιθυμεί διακαώς μια νέα κυβερνητική θητεία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Δεν πρόκειται για ιδεολογική συμπάθεια, αλλά για στρατηγικό υπολογισμό.
Η επόμενη τετραετία αποτελεί ένα πολύ κρίσιμο ορόσημο της σύγχρονης ιστορίας. Μέσα σε αυτό το σκηνικό, ο Έλληνας Πρωθυπουργός αναδεικνύεται στον ιδανικό συνομιλητή για όλους. Στις Βρυξέλλες και στην Ουάσιγκτον, η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως το “μαύρο πρόβατο” ή ο “αδύναμος κρίκος” της Ευρώπης, αλλά ως μια “χρυσή επένδυση” υψηλής απόδοσης. Για τους εταίρους και συμμάχους της χώρας, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη αντιπροσωπεύει την απόλυτη γεωπολιτική προβλεψιμότητα. Το χαρακτηριστικό αυτό θεωρείται ανεκτίμητο με όρους γεωπολιτικής, ιδίως σε αυτές τις ταραγμένες εποχές, όπου κυριαρχεί η αβεβαιότητα.
Σε έναν κόσμο που συγκλονίζεται από πολέμους, ενεργειακά σοκ και πολιτική αστάθεια, η Αθήνα προσφέρει ένα πάρα πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό, που λείπει από πάρα πολλές χώρες: τη σταθερότητα. Οι ξένοι παράγοντες δεν επιθυμούν, ούτε μπορούν να ρισκάρουν καμία αλλαγή του status quo στην Ελλάδα. Αυτή η διεθνής “ψήφος εμπιστοσύνης” δεν μένει έξω από τα σύνορα. Αντίθετα, λειτουργεί ως καταλύτης που διαμορφώνει και καθοδηγεί τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις, πιέζοντας το πολιτικό σύστημα να ευθυγραμμιστεί με τις απαιτήσεις της παγκόσμιας σκακιέρας.
Το ευρωπαϊκό success story με την Ελλάδα σε πρώτο πλάνο
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η εικόνα της Ελλάδας έχει αλλάξει ριζικά και θεαματικά επί των ημερών της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Από το “μαύρο πρόβατο” της κρίσης χρέους, η χώρα παρουσιάζεται πλέον ως το απόλυτο μεταρρυθμιστικό παράδειγμα. Η πολιτική και οικονομική σταθερότητα αποτελούν πρότυπο για πολλές ευρωπαϊκές χώρες που δοκιμάζονται από τον πληθωρισμό και τη στασιμότητα. Οι Βρυξέλλες θεωρούν τον Μητσοτάκη έναν “masterclass” διαπραγματευτή. Η παρουσία του στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αποτελεί εχέγγυο δημοσιονομικής προσαρμογής, πειθαρχίας και αξιοπιστίας. Επιπλέον, αποτελεί τον εγγυητή για τον “Κάθετο Διάδρομο” που θα μεταφέρει φυσικό αέριο και πράσινη ενέργεια προς την Κεντρική Ευρώπη, μειώνοντας την εξάρτηση από τη Ρωσία.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και οι μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες βλέπουν την Ελλάδα ως το απόλυτο success story της Ευρωζώνης. Εκεί που άλλοτε υπήρχε ο φόβος του Grexit, σήμερα υπάρχει μια οικονομία που έχει ξεπεράσει και τις πλέον αισιόδοξες προσδοκίες. Η Ελλάδα αποσπά διθυραμβικές κριτικές, ενώ δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι αποτελούμε τα εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με αυστηρότητα, αποτρέποντας νέες μεταναστευτικές κρίσεις που θα μπορούσαν να κλονίσουν τις κυβερνήσεις της Κεντρικής Ευρώπης.
Για την Ευρωπαϊκή Ένωση, η πολιτική συνέχεια στην Ελλάδα είναι συνώνυμη με τη δημοσιονομική πειθαρχία και την ασφάλεια. Οποιαδήποτε ανατροπή θα σήμαινε αβεβαιότητα στις αγορές, ακριβώς τη στιγμή που η Ευρώπη χρειάζεται ισχυρούς, συνεργάσιμους και προβλέψιμους ηγέτες, οι οποίοι θα διακρίνονται για τον ρεαλισμό και την προσαρμοστικότητα τους.
Η καταλυτική σχέση Ελλάδας-ΗΠΑ
Για τις ΗΠΑ, η Ελλάδα έχει εξελιχθεί στον πιο αξιόπιστο στρατιωτικό και στρατηγικό εταίρο στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η Ουάσιγκτον βλέπει στο πρόσωπο του Μητσοτάκη έναν ηγέτη που τηρεί τις δεσμεύσεις του χωρίς αστερίσκους και ιδεολογικές παλινωδίες, θωρακίζει την ανατολική πτέρυγα με την αναβάθμιση της Αλεξανδρούπολης σε κομβικό στρατιωτικό και ενεργειακό λιμάνι και προσελκύει αμερικανικούς τεχνολογικούς κολοσσούς, μετατρέποντας τη διμερή σχέση από αυστηρά στρατιωτική σε βαθιά οικονομική και επενδυτική.
Η νέα αμερικανική διοίκηση υπό τον Ντόναλντ Τραμπ έχει θέσει μια ξεκάθαρη και σκληρή προϋπόθεση στους συμμάχους. Όποιος θέλει την “ομπρέλα” ασφαλείας των ΗΠΑ, πρέπει να πληρώσει το μερίδιο που του αναλογεί. Η Ελλάδα είναι από τις ελάχιστες χώρες, που λόγω των σχέσεων με την Τουρκία, έχει επενδύσει στον αμυντικό τομέα εδώ και πολλές δεκαετίες, αποτελώντας οδηγό για όλους τους Ευρωπαίους, τώρα που ο κόσμος άλλαξε και έφερε στο προσκήνιο τη ρωσική απειλή.
Η σημερινή Ελλάδα δεν αποτελεί απλώς έναν συνεπή εταίρο, αλλά έναν πρωτοπόρο παίκτη στους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, συγκροτώντας ισχυρές συμμαχίες με το Ισραήλ και διευρύνοντας το πεδίο γεωπολιτικής δράσης σε χώρες όπως η Αίγυπτος. Η Αθήνα ξεπερνά σταθερά το όριο του ΝΑΤΟ για τις αμυντικές δαπάνες, κερδίζοντας τα εύσημα του Λευκού Οίκου, καθώς το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης έχει μετατραπεί σε κομβικό σημείο για την τροφοδοσία της ανατολικής πτέρυγας της Συμμαχίας παρακάμπτοντας τα Στενά του Βοσπόρου.
Επιπλέον, η Ουάσιγκτον βλέπει τις αμερικανικές επενδύσεις στην Ελλάδα (τεχνολογία, ενέργεια) ως μια σχέση “win-win”. Μια ξαφνική αλλαγή του status quo στην Αθήνα θα προκαλούσε νευρικότητα στις ΗΠΑ, οι οποίες δεν συζητούν καν το ενδεχόμενο απλών συζητήσεων με μια άλλη ηγεσία από άλλα κόμματα, τα οποία αδυνατούν να προσαρμοστούν στις σημερινές συνθήκες, ενώ έχουν επιδείξει συμπεριφορά που κινείται εκτός του συνεκτικού πλαισίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των ελληνο-αμερικανικών σχέσεων και του ΝΑΤΟ. Εν ολίγοις, Αμερικανοί και Ευρωπαίοι δεν είναι… ηλίθιοι για να ρισκάρουν μια κυβέρνηση που θα μπορούσε να εμφανίσει παλινωδίες ή ιδεολογικές αγκυλώσεις στην εξωτερική πολιτική.
Το πλέον κρίσιμο “οχυρό”
Με τη Μέση Ανατολή να βρίσκεται σε κατάσταση μόνιμης ανάφλεξης και τις εντάσεις στα Στενά του Ορμούζ να απειλούν το παγκόσμιο εμπόριο, το ΝΑΤΟ χρειάζεται ένα ακλόνητο οχυρό στην περιοχή.
Η Ελλάδα καλύπτει αυτό το κενό με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο. Η Συμμαχία εκτιμά την ενεργό διπλωματία της Αθήνας, η οποία ενισχύει την ασφάλεια χωρίς να προκαλεί αδικαιολόγητες κρίσεις. Οι στρατηγικές συμφωνίες της Ελλάδας αποδεικνύουν ότι η χώρα δεν είναι απλώς ένας καταναλωτής ασφάλειας, αλλά ένας ενεργός πάροχος στρατιωτικής ισχύος.
Το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να επιτρέψει ρωγμές στη νοτιοανατολική πτέρυγα. Η γεωπολιτική πίστη της Ελλάδας στη Δύση θεωρείται δεδομένη και μη διαπραγματεύσιμη. Αυτό πρέπει να το γνωρίζουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου και να σταματήσουν να πουλάνε… φύκια για μεταξωτές κορδέλες ή… καθρεφτάκια στους ιθαγενείς! Οι σύμμαχοι μας λόγω της ρωσικής απειλής ξέρουν ότι η Ελλάδα είναι το οχυρό πρώτης γραμμής, το οποίο πρέπει να είναι οργανωμένο και ασφαλές. Εδώ δεν υπάρχει το περιθώριο για παιχνίδια, κάτι που πρέπει να το γνωρίζουν πάνω απ΄ όλα, τα πολιτικά κόμματα της χώρας και οι αρχηγοί τους…
Πώς η διεθνής “ψήφος” εμπιστοσύνης διαμορφώνει την εσωτερική πολιτική σκηνή
Η ισχυρή διεθνής στήριξη προς την Ελλάδα δεν είναι μια θεωρητική έννοια, αλλά έχει άμεσο και καταλυτικό αντίκτυπο στις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις.
Το γεγονός ότι οι ξένοι δεν δέχονται αλλαγή του status quo λειτουργεί ως ένας αόρατος αλλά πανίσχυρος ρυθμιστής του εγχώριου πολιτικού σκηνικού: Το βασικό κυβερνητικό επιχείρημα μετατρέπεται από εσωτερικό σε καθαρά εθνικό και διεθνές. Το δίλημμα που τίθεται στους ψηφοφόρους δεν είναι απλώς “ποιο κόμμα προτιμάτε”, αλλά “αν θα διακινδυνεύσει η χώρα τη διεθνή αξιοπιστία της, την οποία έχει παγιώσει επί Μητσοτάκη μέσα σε μια κρίσιμη συγκυρία”.
Η ανάγκη για ευθυγράμμιση με τα ευρωατλαντικά δεδομένα δεν αφήνει εκτός παιχνιδιού τα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία, όσο και να μην τους… αρέσει, οφείλουν να λάβουν υπόψιν τι σημαίνει η Ελλάδα για τον υπόλοιπο κόσμο και πώς μέσα σε αυτό τον κόσμο έχουμε ισχυροποιήσει τη θέση μας και τα συμφέροντα μας. Δεν μπορούν να αγνοούν τι σημαίνει η Ελλάδα για την Ευρώπη και τις ΗΠΑ και κυρίως πρέπει να αντιληφθούν ότι καμία βοήθεια και καμία στήριξη δεν θα έρθει από χώρες εκτός δυτικού πλαισίου.
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αν θέλουν να εμφανιστούν ως δυνάμει κυβερνητικές επιλογές, πρέπει να δώσουν διαπιστευτήρια στις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον, εγκαταλείποντας τις εύκολες λαϊκιστικές υποσχέσεις του παρελθόντος. Αυτό όμως, δεν προκύπτει από πουθενά και αν προκύπτει έστω και ως… υποψία, έχει πάρα πολλά ερωτηματικά. Η διεθνής εμπιστοσύνη μεταφράζεται σε διατήρηση της επενδυτικής βαθμίδας και συνεχή εισροή κεφαλαίων. Αυτό δίνει στην κυβέρνηση το δημοσιονομικό περιθώριο να εφαρμόζει την κοινωνική της πολιτική ενισχύοντας το προφίλ της στο εσωτερικό.
Η Ελλάδα έχει καταφέρει να συνδέσει τα εθνικά της συμφέροντα με τα μεγάλα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Η χώρα εμπνέει ασφάλεια, σταθερότητα και οικονομική ανάπτυξη. Αν αυτό δεν το καταλαβαίνουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης, τόσο το χειρότερο γι αυτά. Αν δεν το καταλαβαίνουν και οι ψηφοφόροι, κακό του κεφαλιού τους!
Οι ξένοι σύμμαχοι έχουν διαμηνύσει με κάθε τρόπο ότι η πολιτική συνέχεια στην Αθήνα δεν είναι μια απλή εσωτερική υπόθεση, αλλά μια ζωτική γεωπολιτική αναγκαιότητα για ολόκληρη τη Δύση. Αυτή η διεθνής πραγματικότητα αποτελεί το πιο ισχυρό χαρτί στο εγχώριο πολιτικό σκηνικό, καθιστώντας την αλλαγή του status quo ένα σενάριο που κανένα μεγάλο κέντρο εξουσίας δεν θέλει να δει να πραγματοποιείται. Να το πούμε πιο απλά, ώστε να γίνει και πιο αντιληπτό από τον τελευταίο… αδαή: στην κάλπη ψηφίζει ο λαός, αλλά αυτή τη στιγμή, η Ευρώπη, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ ψηφίζουν δαγκωτό” Κυριάκο Μητσοτάκη για τρίτη πρωθυπουργική θητεία. Η συνέχεια σε μερικούς μήνες…
