Εχθες, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έβγαλε την Ελλάδα από τη λίστα των χωρών “υπό επιτήρηση”, γεγονός που συνεπάγεται το τέλος μιας 16χρονης περιπέτειας, η οποία άλλαξε το στάτους της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας με καταλυτικό τρόπο
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Η χώρα μας βγαίνει από τη λίστα με τους “μετεξεταστέους” και μπαίνει σε αυτήν των κανονικών χωρών. Είναι μια απόφαση τεχνοκρατική και όχι πολιτική, καθώς στηρίζεται στις επιτυχίες της οικονομίας κατά τα τελευταία έξι χρόνια. Όμως, παράγει και πολιτικό αποτέλεσμα, καθώς ισοδυναμεί με ψήφο εμπιστοσύνης προς τον Μητσοτάκη για μια νέα πρωθυπουργική θητεία! Ποιος… ανόητος Ευρωπαίος θα ήθελε να μπλέξει πάλι η χώρα μας σε περιπέτειες με… Τσίπρες και λοιπούς τραγικούς; Το ερώτημα είναι ρητορικό, αλλά πρέπει και η Νέα Δημοκρατία να καταλάβει ότι πρέπει να τα δώσει όλα, ώστε να μην κινδυνεύσει η πολιτική σταθερότητα και κατ΄ επέκτασιν όλα όσα έχουν επιτευχθεί τα τελευταία χρόνια.
Πολιτικό “μπόνους” στον Μητσοτάκη
Η επίσημη έξοδος της Ελλάδας από τη λίστα των κρατών με “μακροοικονομικές ανισορροπίες” συνιστά το οριστικό τέλος της 16ετούς ευρωπαϊκής επιτήρησης και την απόλυτη πολιτική δικαίωση για τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Η ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σφραγίζει το κλείσιμο της πιο επώδυνης οικονομικής παρένθεσης στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Η εξέλιξη αυτή δεν αποτελεί απλώς μια τεχνοκρατική νίκη. Αντιθέτως, λειτουργεί ως ένα ακόμη πολιτικό “όπλο” στα χέρια του Πρωθυπουργού, ο οποίος σαφώς βγαίνει ενισχυμένος. Την ίδια στιγμή, στερεί από τους πολιτικούς του αντιπάλους κάθε ουσιαστικό αφήγημα καταστροφολογίας.
Για το Μέγαρο Μαξίμου, αυτή η απόφαση της Κομισιόν “εξαργυρώνεται” ως το απόλυτο πιστοποιητικό οικονομικής και διαχειριστικής επάρκειας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί πλέον να παρουσιάζεται στο εσωτερικό και το εξωτερικό ακροατήριο ως ο ηγέτης που “καθάρισε” το τοπίο και η χώρα μας έχει και πάλι “καθαρό πρόσωπο” στο διεθνές περιβάλλον. Είναι αυτός που έβγαλε τη χώρα από τον ευρωπαϊκό “πάγκο” των προβληματικών χωρών, επαναφέροντας στην πρώτη γραμμή, την πλήρη θεσμική και οικονομική κανονικότητα.
Ποιος θα το πίστευε αυτό…
Το μεγαλύτερο επικοινωνιακό πλεονέκτημα του Κυριάκου Μητσοτάκη κρύβεται στη χρονική συγκυρία.
Η Ελλάδα βγαίνει πανηγυρικά από την επιτήρηση τη στιγμή που 10 άλλα ισχυρά κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπαίνουν σε καθεστώς εποπτείας λόγω υπερβολικών ελλειμμάτων. Ποιος θα το πίστευε αυτό; Ιδίως, βλέποντας τα επεισόδια του ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ “Στο χιλιοστό”, σχετικά με τα… καμώματα της εγκληματικής συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Αυτή η εικόνα αντιστροφής των όρων, δηλαδή η Ελλάδα ως υπόδειγμα σταθερότητας με την αντιπολίτευση σε κρίση, προσφέρει στον Πρωθυπουργό το ακλόνητο επιχείρημα ότι η πολιτική των μεταρρυθμίσεων και της δημοσιονομικής πειθαρχίας απέδωσε, αποδίδει και θα συνεχίσει να αποδίδει απτά αποτελέσματα.
Η κυβέρνηση έχει πλέον τη δυνατότητα να απαντά σε κάθε κριτική χρησιμοποιώντας τα επίσημα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Το δημόσιο χρέος από το 154,2% του ΑΕΠ το 2024, θα υποχωρήσει φέτος στο 140,7%, ενώ οι προβλέψεις δείχνουν περαιτέρω πτώση στο 134,4% το 2027. Αν λάβουμε υπόψιν και τα ταμειακά διαθέσιμα των 35 δισ. ευρώ, τότε το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, ουσιαστικά αυτή τη στιγμή κινείται λίγο πάνω από το 120% του ΑΕΠ, έναντι 207% το 2020!!! Βέβαια, δεν έχουμε την απαίτηση να κατανοήσει το μεγαλύτερο τμήμα του εκλογικού σώματος τέτοια… σύνθετα ζητήματα!
Η επίτευξη σταθερών πλεονασμάτων συνδυάστηκε με μειώσεις ασφαλιστικών εισφορών και αυξήσεις μισθών στο Δημόσιο. Αυτό καταρρίπτει το αφήγημα ότι η ανάπτυξη βασίζεται στην κοινωνική αφαίμαξη, όπως ισχυρίζεται η αντιπολίτευση, η οποία βλέπει την ακρίβεια… μόνο ως ελληνικό φαινόμενο και όχι ως παγκόσμιο. Από την άλλη πλευρά, η πλήρης απελευθέρωση από το καθεστώς ανισορροπιών θωρακίζει την ελληνική οικονομία απέναντι στις διεθνείς κρίσεις, όπως ο πόλεμος στον Περσικό Κόλπο, ενώ μειώνει το κόστος δανεισμού για το κράτος και τις επιχειρήσεις. “Κερασάκι στην τούρτα” αποτελεί η ελευθερία κινήσεων που αποκτούν τα ξένα funds για να επενδύσουν περισσότερα κεφάλαια στην Ελλάδα “αγοράζοντας” το οικονομικό και γεωπολιτικό success story της τελευταίας εξαετίας.
O εγκλωβισμός των πολιτικών αντιπάλων της κυβέρνησης
Αν για την κυβέρνηση η έξοδος από την επιτήρηση είναι μια μέρα γιορτής και δικαίωσης, για την αντιπολίτευση είναι μια ημέρα στρατηγικής αμηχανίας και πολιτικού εγκλωβισμού.
Τα κόμματα της μειοψηφίας (ΕΛ.Α.Σ., ΠΑΣΟΚ και λοιποί… τεθλιμμένοι συγγενείς) βλέπουν τη βασική τους ρητορική να γκρεμίζεται από τις ίδιες τις Βρυξέλλες. Πρακτικά, η έξοδος της Ελλάδας από την επιτήρηση σημαίνει ότι εκεί που ο Μητσοτάκης λαμβάνει πολιτικό “μπόνους”, η αντιπολίτευση υφίσταται ένα πολιτικό σοκ! Το “πιστοποιητικό επιτυχίας” για τον Πρωθυπουργό συνεπάγεται πλήγμα στην πολιτική της καταστροφολογίας της αντιπολίτευσης. Η σύγκριση της “επιτυχημένης Ελλάδας” με τις 10 προβληματικές χώρες της Ε.Ε. που παρουσιάζουν δημοσιονομικά προβλήματα, ισοδυναμεί με πλήρη αποδόμηση του αφηγήματος της υποτέλειας από την πλευρά της αντιπολίτευσης. Επιπλέον, η ραγδαία πτώση του χρέους εκθέτει την αντιπολίτευση, η οποία αρνείται να δει κατάματα την πραγματικότητα που έχει αλλάξει τόσο ριζικά για τη χώρα τα τελευταία χρόνια.
Επί μήνες, η αντιπολίτευση επένδυε συστηματικά στο επιχείρημα ότι η ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας είναι “φούσκα” και δεν περνάει στην τσέπη των πολιτών, παραγνωρίζοντας σκόπιμα τις συνέπειες της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία αλλά και της πολεμικής αναταραχής στον Περσικό Κόλπο, στις τιμές αγαθών και υπηρεσιών. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης ισχυρίζονται ότι οι πολίτες ζουν σε μια εικονική πραγματικότητα και μάλιστα κάποιοι… ανεγκέφαλοι, δεν διστάζουν να μιλάνε για δημοσιονομικό γκρεμό! Μέχρι αυτό το σημείο έχουν φτάσει τα κόμματα της αντιπολίτευσης, να υποτιμούν τη νοημοσύνη -τουλάχιστον- των λογικών ανθρώπων αυτής της χώρας!
Τα καλά νέα από την Κομισιόν αφαιρούν βίαια αυτό το “χαρτί” από τα χέρια των… επίδοξων και κουτοφαντασμένων “πρωθυπουργών” που βρίσκονται απέναντι στον Μητσοτάκη. Δεν μπορούν πλέον να μιλούν για μια χώρα-παρία και δεν μπορούν να υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα βρίσκεται υπό τον διαρκή φόβο ενός νέου μνημονίου. Επιπλέον, τα προγράμματα τους πρέπει να κινούνται εντός ενός συγκεκριμένου και οριοθετημένου πλαισίου: πώς θα διατηρήσετε τη χώρα στην κανονικότητα, ενώ λέτε ότι έχετε τη “μαγική συνταγή” για να εξαλειφθούν ο πληθωρισμός, η στεγαστική κρίση, τα ελλείμματα στην υγεία και την παιδεία, χωρίς να μιλάτε για τον λογαριασμό; Ούτε πρόκειται ποτέ να πάρουμε απάντηση. Γι αυτό να είστε σίγουροι…
Ιδεολογικό… βραχυκύκλωμα!
Οι επικριτές της κυβέρνησης καλούνται τώρα να αντιμετωπίσουν ένα σκληρό δίλημμα, μετά την ακύρωση του αφηγήματος από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Προφανώς, αν αμφισβητήσουν την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, κινδυνεύουν να ταυτιστούν με τον αντιευρωπαϊσμό, τη στείρα άρνηση και τον λαϊκισμό των παλαιότερων δεκαετιών. Αν πάλι την αποδεχτούν, αναγνωρίζουν εμμέσως ότι η οικονομική διαχείριση της Νέας Δημοκρατίας υπήρξε επιτυχής. Αυτή η κατάσταση τους αναγκάζει να περιορίσουν την κριτική τους μόνο στο πεδίο της ακρίβειας και της καθημερινότητας. Ωστόσο, ακόμα και εκεί, η κυβέρνηση έχει πλέον το δημοσιονομικό περιθώριο να προχωρήσει σε νέες παροχές και ελαφρύνσεις, εκμεταλλευόμενη την ελευθερία κινήσεων που της δίνει η έξοδος από την εποπτεία.
Από την άλλη πλευρά, η Αριστερά έχασε το παραδοσιακό της σύνθημα περί “οικονομικής υποτέλειας και εκβιασμών από τους δανειστές της”. Όταν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αφαιρεί την Ελλάδα από τη λίστα των “μακροοικονομικών ανισορροπιών”, αυτό σημαίνει ότι η χώρα ανακτά την εθνική της κυριαρχία στη χάραξη οικονομικής πολιτικής, χωρίς αυτό να σημαίνει επιστροφή στις εγκληματικές πολιτικές της σπατάλης του παρελθόντος, καθώς οι αγορές σε τέτοια θέματα είναι… αμείλικτες! Το επιχείρημα ότι ο Μητσοτάκης “εκτελεί εντολές ξένων εις βάρος του λαού” μετατρέπεται σε ένα πολιτικό πυροτέχνημα κενό περιεχομένου.
Η 3η Ιουνίου 2026 καταγράφεται ως ένας σημαντικός σταθμός για τη χώρα. Αφήνουμε πίσω μια επώδυνη παρένθεση 16 ετών, κατά την οποία το μέλλον της στην Ευρώπη βρέθηκε στον αέρα, επί της “επάρατης” διακυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου. Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, η εξέλιξη αυτή αποτελεί το πιο ισχυρό διαβατήριο για τη διατήρηση της πολιτικής του κυριαρχίας. Του επιτρέπει να εκπέμπει ένα καθαρό μήνυμα σταθερότητας, μεταρρυθμίσεων και προοπτικής. Αν μη τι άλλο μπορεί να εμπνεύσει σιγουριά και εμπιστοσύνη σε ένα μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, έστω και αν αυτό εξακολουθεί να είναι μειοψηφικό, καθώς ακόμη η χώρα… βασανίζεται από το 61% του “Όχι” στο γελοίο δημοψήφισμα Τσίπρα το 2015.
Το μήνυμα των Βρυξελλών για τους πολιτικούς αντιπάλους του Τσίπρα είναι καίριο και δεν σηκώνει αμφισβήτηση: μετά τον Μητσοτάκη υπάρχει το χάος! Τόσο απλά είναι τα πράγματα. Αν τα κόμματα της αντιπολίτευσης θέλουν να διεκδικήσουν τη διακυβέρνηση της χώρας, τότε πρέπει να αποδείξουν προς τους θεσμούς και τις αγορές, με ποιο… διαφορετικό πρόγραμμα θα γεμίσουν τις τσέπες των πολιτών με λεφτά, χωρίς η χώρα να ξαναβρεθεί σε καθεστώς επιτήρησης!
Ο Τσίπρας, ο Ανδρουλάκης, η Καρυστιανού, ο Βελόπουλος, ο Κουτσούμπας, η Κωνσταντοπούλου, ο Σαμαράς και οι… λοιποί, πρέπει να καταλάβουν ότι η εύκολη ρητορική δεν “πουλάει” πλέον. Ειδικά ο Τσίπρας και ο Ανδρουλάκης οφείλουν να καταθέσουν μια σοβαρή, κοστολογημένη και ρεαλιστική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, αν φαντάζονται τον εαυτό τους πρωθυπουργό αντί του Μητσοτάκη. Για την Καρυστιανού και τον Σαμαρά δεν χρειάζεται να ζητήσουμε το ίδιο, γιατί είναι προφανές ότι έχουν… πρόβλημα!
Συμπερασματικά, όλοι πρέπει να καταλάβουν ότι η εποχή που η Ελλάδα βρισκόταν στο εδώλιο του κατηγορουμένου τελείωσε και μάλιστα με σφραγίδα Μητσοτάκη! Μαζί της, ίσως τελειώσουν η πολιτική καριέρα και τα… όνειρα θερινής νυκτός όσων επενδύουν στην αποτυχία της χώρας. Πλέον, όσοι ζητούν την πτώση του Μητσοτάκη και την ανατροπή των πολιτικών ισορροπιών, επαναφέροντας τη χώρα σε ένα περιβάλλον αυξημένης αβεβαιότητας, αποτελούν εθνικό κίνδυνο και εν τέλει μειοδότες. Εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα δεν υπάρχει το περιθώριο για “comme il faut” προσεγγίσεις και… καρδούλες! Τελεία και παύλα…
