Η επιθυμία (σε σημείο… λύσσας) των κομμάτων της αντιπολίτευσης για “να φύγει ο Μητσοτάκης” έχει αρχίσει να κουράζει, ενώ την ίδια στιγμή, ο μοναδικός τρόπος για να διατηρούνται στην επικαιρότητα είναι οι τραγωδίες, τα κραυγαλέα ψέματα (fake news) και η καταστροφολογία
Με βάση τα σημερινά δεδομένα στην πολιτική σκηνή, κάποιοι έχουν βαλθεί να μετατρέψουν την Ελλάδα του success story σε αρένα.
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Την ώρα που πρέπει να λειτουργούμε με όρους στρατηγικής του μέλλοντος, κάποιοι έχουν επιλέξει να γίνουν τυμβωρύχοι. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης παραμένουν εγκλωβισμένα στην ιδεολογική τους ένδεια, η οποία προκαλεί πραγματικό ίλιγγο. Έχουν εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια άρθρωσης σοβαρού πολιτικού λόγου και καθημερινά ξεφτιλίζονται, πιστεύοντας ότι έτσι ικανοποιούν την πελατεία τους ή μπορούν να προσελκύσουν νέα.
Το μοτίβο αυτό είναι αποκρουστικό, καθώς αντί για προτάσεις προκαλεί μοιρολόγια και αντί για σχέδια “γεννά” κατάρες! Κάνουν πολιτική περπατώντας σε μια πασαρέλα, η οποία έχει συντρίμμια και φέρετρα. Ακόμη και ένα απλό δυστύχημα είναι μια ευκαιρία για άγριο τζογάρισμα στο “καζίνο του πόνου”! Εργατικά δυστυχήματα, πλημμύρες και άλλες ατυχίες ή δυστυχήματα είναι ένα λιθαράκι στην αντι-κανονικότητα. Άλλωστε, όλα αυτά τα κόμματα ξέρουν ότι σε συνθήκες κανονικότητας είναι τελειωμένα και καταδικασμένα να βιώσουν τη μίζερη μοναξιά τους. Με “όπλο” τα social media και μερικές χιλιάδες… μεθυσμένα “τρολ” θέλουν να “πουλήσουν” άφθονο… πόνο και φουλ κοινωνική ευαισθησία, χωρίς καμία απολύτως συστολή για το κακό που προκαλούν στη χώρα και στους πολίτες της…
Δεν έχουν να πουν απολύτως τίποτα…
Η υποβάθμιση του δημόσιου διαλόγου από τα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι ομολογία ιδεολογικού αδιεξόδου.
Τα πράγματα είναι απλά και ταυτόχρονα αποκαλυπτικά. Αντί για κοστολογημένες θέσεις παρουσιάζουν εκθέσεις ιδεών, ενώ πάρα πολλές φορές σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής νομίζεις ότι οι εκτός Ελλάδος εχθροί είναι… φίλοι μας! Κόμματα που μένουν προσκολλημένα σε συνθήματα περασμένων δεκαετιών, δεν έχουν καμία τύχη. Η σημερινή αντιπολίτευση δεν παράγει πολιτική, αλλά απλά κάνει πολύ θόρυβο. Τζογάρει στην καταστροφή επειδή η καταστροφή είναι το μόνο πεδίο όπου δεν χρειάζεται να παρουσιάσει κοστολογημένο πρόγραμμα.
Σήμερα, όλοι όσοι συνθέτουν το “κλαμπ των λαϊκιστών” μας συστήνονται ως “άνθρωποι του λαού”. Είναι ανίκανοι να προτείνουν μια βιώσιμη μεταρρύθμιση, οπότε το μόνο που τους απομένει είναι οι καταλήψεις, οι αφορισμοί, ο μηδενισμός και οι… κατάρες. Αντί να δώσουν σύγχρονο περιεχόμενο για ένα αναβαθμισμένο ΕΣΥ ή ένα ανταγωνιστικό εκπαιδευτικό σύστημα, αρέσκονται σε… πονεσιάρικες αναρτήσεις, που έχουν μπόλικη οργή και περίσσεια χυδαιότητας. Διεκδικούν την… αποκλειστικότητα στα… κροκοδείλια δάκρυα και τις… δακρύβρεχτες ανακοινώσεις που εκδίδουν, ενώ μας έχουν συνηθίσει σε επιλεκτικές ευαισθησίες. Γι αυτούς υπάρχουν οι νεκροί που γίνονται εργαλείο κατά της κυβέρνησης και οι… άλλοι νεκροί, οι οποίοι δεν τους ενδιαφέρουν!
Σύγχρονοι πολιτικοί… νεκροθάφτες!
Το αντι-μητσοτακικό μπλοκ εξελίσσεται σε ένα συνονθύλευμα περιθωριακών κομματικών σχηματισμών και πολιτικών τύπων, οι οποίοι δεν διστάζουν να μετατραπούν σε “νεκροθάφτες”!
Σε κάθε δυστύχημα δεν τους ενδιαφέρει ο νεκρός, αλλά η εργαλειοποίηση του για να καταγγελθεί η “νεοφιλελεύθερη λαίλαπα του Μητσοτάκη”. Σκεφτείτε μόνο, ότι εκπροσωπούν κόμματα, τα οποία, έχουν ξεχάσει τις τραγωδίες του Σάμινα, του Ματιού, της Μάνδρας και άλλων. Οι νεκροί επί Μητσοτάκη αποτελούν το χρήσιμο εργαλείο για την επιβίωση τους, αλλά η υπενθύμιση των νεκρών επί των ημερών τους, είναι… φθηνή προπαγάνδα!
Η ρητορική τους είναι μια μόνιμη επίκληση στο συναίσθημα, μια προσπάθεια να διεγείρουν τα πιο ταπεινά ένστικτα του εκλογικού σώματος. Δεν έχουν τι να πουν. Ούτε για την αναβάθμιση της ελληνικής οικονομίας, ούτε για τις επενδύσεις, ούτε για τη μείωση της ανεργίας στα χαμηλότερα επίπεδα των τελευταίων 18 ετών. Σε όλα τα επίπεδα, ο Μητσοτάκης τους έχει πάρει το… εσώρουχο, οπότε, δεν έχουν άλλη επιλογή από τη χρήση του “πονόμετρου”!
Αυτή η τακτική δεν είναι μόνο ηθικά επιλήψιμη, αλλά και πολιτικά επικίνδυνη. Αφυδατώνει τον πολιτικό διάλογο και έτσι η δημοκρατία μετατρέπεται σε ένα φτηνό θέατρο σκιών. Βλέπουμε κάποιους από τα κόμματα της αντιπολίτευσης να λειτουργούν σαν αυτούς τους παίκτες του καζίνο που έχουν χάσει τα πάντα στη ρουλέτα και ποντάρουν τα… κέρματα τους στο… μαύρο! Πάντως, είναι αφελείς αν πιστεύουν ότι η οργή του κόσμου για μια απώλεια, μπορεί να μεταφραστεί σε ψήφους υπέρ τους.
Ακόμη και μέσα στη θλίψη, υπάρχει ένα σημαντικό τμήμα του εκλογικού σώματος, το οποίο έχει το αισθητήριο για να κρίνει τον ειλικρινή πόνο από τον πολιτικό καιροσκοπισμό. Το 2023, με το θέμα των Τεμπών να κυριαρχεί, η Νέα Δημοκρατία κατέγραψε ποσοστό 41%, καθώς πολλοί γύρισαν την πλάτη στον Τσίπρα και τους υπόλοιπους… νεκροθάφτες, οι οποίοι το είχαν… παραξεφτιλίσει!
“Τροχονόμοι” της δυστυχίας
Η αντιπολίτευση έχει μετατραπεί σε ένα συστηματικό αρνητή της πραγματικότητας, προβάλλοντας τη δική της μοναδική πραγματικότητα, η οποία έχει μόνο μαύρο χρώμα.
Τα παραδείγματα της υποκρισίας τους είναι πολλά. Αν η οικονομία πηγαίνει καλά και έχουμε κάνει ολόκληρο τον πλανήτη να μιλάει για το ελληνικό success story, τότε γι αυτούς, φταίνε οι αριθμοί. Αν η ανεργία έχει υποχωρήσει στο 7,5%, τότε φταίει η στατιστική. Αν δεν τους βγαίνει τίποτα απ΄ όλα αυτά, τότε πρέπει να “επιστρατευτούν” οι… νεκροί, τα… ξυλόλια και τα… μπαζώματα! Δυστυχώς, γι αυτούς, με αφορμή σιδηροδρομικά ή άλλα δυστυχήματα στο διεθνές περιβάλλον, ένα κρίσιμο ποσοστό του εκλογικού σώματος καταλαβαίνει το… δούλεμα που του ρίχνουν!
Τόσο η αξιωματική όσο και η μείζονα αντιπολίτευση έχουν μετατραπεί σε “τροχονόμους της δυστυχίας”, όταν η χώρα έχει ανάγκη από μια υπεύθυνη αντιπολίτευση, η οποία θα μιλάει με επιχειρήματα και αριθμούς και όχι με κραυγές και εκθέσεις ιδεών. Ο Μητσοτάκης ξεχωρίζει, γιατί έχει πείσει ένα ικανό τμήμα του εκλογικού σώματος, ότι φέρνει αποτελέσματα. Και δεν είναι μόνο τα αποτελέσματα, αλλά το γεγονός ότι χτίζει πάνω σε γερά θεμέλια και όχι πάνω σε… μνήματα.
Αντιθέτως, όλοι οι πολιτικοί του αντίπαλοι είναι καθισμένοι γύρω από ένα τραπέζι όπου πάνω του υπάρχει μια ρουλέτα, που δέχεται πονταρίσματα… πόνου! Περιμένουν το επόμενο κακό, το επόμενο λάθος, την επόμενη στραβή για να νιώσουν χρήσιμοι. Ο κόσμος έχει σιχαθεί τους “νεκροθάφτες” που εμφανίζονται μόνο στις κηδείες για να βγάλουν “σέλφι” με την οργή. Όταν η πολιτική τρέφεται από το αίμα, τότε είναι καταδικασμένη στη λήθη. Όσο συνεχίζουν να τζογάρουν στις τραγωδίες, το μόνο που καταφέρνουν είναι να επιβεβαιώνουν τη δική τους πολιτική… κηδεία. Διότι, στο τέλος της ημέρας, ο λαός μπορεί να συγχωρήσει την έλλειψη εμπειρίας, αλλά ποτέ δε θα συγχωρήσει την εμπορία του πόνου…
