Η επιστροφή στον λαϊκισμό μέσα και από την ίδρυση… ιδιωτικής χρήσεως κομμάτων που κάνουν θόρυβο σαν τους άδειους… τενεκέδες, εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους για τη χώρα. Η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα εξαιρετικά κρίσιμο σταυροδρόμι, σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία και περικλείει ολοένα μεγαλύτερο βαθμό αβεβαιότητας και ανασφάλειας
Η δεκαετία που διανύουμε, με ορίζοντα το ορόσημο του 2035, δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη εκλογική ή πολιτική περίοδο. Είναι η χρονική πύλη που θα καθορίσει αν η χώρα θα εδραιωθεί οριστικά στον σκληρό πυρήνα των αναπτυγμένων ευρωπαϊκών εθνών ή αν θα κυλήσει ξανά στο τέλμα της ανυποληψίας και της χρεοκοπίας.
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Η πολιτική σταθερότητα μέχρι το 2035 δεν είναι μια αφηρημένη πολιτική έννοια, αλλά ο απόλυτος παράγοντας που θα σφραγίσει τη μοίρα και το μέλλον τουλάχιστον των επόμενων τριών γενεών. Φαίνεται ότι δεν έχουμε διδαχθεί από τα λάθη του παρελθόντος που οδήγησαν στο δραματικό αδιέξοδο της χρεοκοπίας και των μνημονίων. Γι΄ αυτό και έχει ενισχυθεί η τάση να επαναλάβουμε τα ίδια λάθη και να βρεθούμε στο απόλυτο κενό. Το “διαζύγιο” με τη λογική και τον ρεαλισμό ισοδυναμεί με… φλερτ με την ανισορροπία και την ηλιθιότητα!
Η ανωριμότητα των εκλογέων και η απειλή εθνικής περιπέτειας
Σε ένα διεθνές περιβάλλον ακραίας γεωπολιτικής ρευστότητας και οικονομικών ανακατατάξεων, η πολυτέλεια του… πειραματισμού έχει εξαντληθεί. Η χώρα απαγορεύεται ρητά να μπλέξει στον λαβύρινθο της πολιτικής αστάθειας και οποιαδήποτε οπισθοχώρηση προς τη δίνη ανεύθυνων κομμάτων διαμαρτυρίας, που στερούνται τεχνοκρατικής επάρκειας, διεθνούς αξιοπιστίας και κυβερνητικής εμπειρίας, δεν θα είναι απλώς ένα πολιτικό λάθος, αλλά θα ισοδυναμεί με συνειδητή εθνική αυτοκτονία.
Η Ελλάδα από παρίας της Ευρώπης πρωταγωνιστεί και πρωτοπορεί στην οικονομία και σε πολλούς άλλους τομείς. Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος του διακυβεύματος, οφείλει να αναλογιστεί την τεράστια απόσταση που διανύσαμε από το 2019 μέχρι σήμερα.
Πού ήμασταν και πού βρισκόμαστε σήμερα
Η διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας παρέλαβε μια οικονομία καθηλωμένη από την υπερ-φορολόγηση, την επενδυτική ξηρασία και το στίγμα του “μαύρου πρόβατου” της Ευρωζώνης.
Μέσα σε λίγα χρόνια, με μεθοδικότητα, ρεαλισμό και σκληρή δουλειά, δημιουργήθηκε ένα μικρό, αλλά αυθεντικό οικονομικό success story, το οποίο αναγνωρίζεται πλέον από το σύνολο της διεθνούς κοινότητας και των οίκων αξιολόγησης. Μόνο ανόητοι δεν μπορούν να αντιληφθούν το μέγεθος της διαφοράς. Και επειδή αυτή η κατηγορία είναι πολυάριθμη γι αυτό και βλέπουμε κόμματα σαν της Καρυστιανού, του Τσίπρα, της Κωνσταντοπούλου, του Βελόπουλου και των… λοιπών, να “πουλάνε”… μαγκιά!
Τα νούμερα και τα απτά δεδομένα είναι αμείλικτα και δεν αφήνουν περιθώριο για αμφισβητήσεις. Η Ελλάδα έχει πετύχει τη μεγαλύτερη και ταχύτερη μείωση του δείκτη δημόσιου χρέους προς το ΑΕΠ σε ολόκληρο τον αναπτυγμένο κόσμο, αποδεικνύοντας ότι η δημοσιονομική σοβαρότητα συμβαδίζει με την ανάπτυξη. Επέστρεψε με συνέπεια στη δημιουργία υγιών πρωτογενών πλεονασμάτων, χωρίς να εξοντώσει τη μεσαία τάξη, αλλά μέσω της διεύρυνσης της φορολογικής βάσης και της καταπολέμησης της φοροδιαφυγής.
Επιπλέον, από τα εφιαλτικά ποσοστά του παρελθόντος, η ανεργία συμπιέστηκε σε μονοψήφια νούμερα, αγγίζοντας χαμηλά επίπεδα που είχαμε να δούμε σχεδόν δύο δεκαετίες. Την ίδια στιγμή, το Χρηματιστήριο Αθηνών μετατράπηκε από επενδυτικό νεκροταφείο σε μαγνήτη διεθνών κεφαλαίων, καταγράφοντας υψηλά ετών και αποτυπώνοντας την εμπιστοσύνη των ξένων θεσμικών επενδυτών στις προοπτικές των ελληνικών επιχειρήσεων. Η συμμετοχή κορυφαίων επενδυτικών σχημάτων του κόσμου στην πρόσφατη αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της ΔΕΗ, αποδεικνύει γιατί οι ξένοι «ψωνίζουν Ελλάδα» και ταυτόχρονα μάλλον στέλνουν το μήνυμα ότι δεν πρόκειται να αφήσουν τη χώρα να είναι… φτερό στον άνεμο με πολιτικά “παρατράγουδα” τύπου Τσίπρα, Καρυστιανού, Κωνσταντοπούλου, Βελόπουλου και λοιπών τυχοδιωκτών!
Επίσης, η κατακόρυφη άνοδος των τιμών και των επενδύσεων στο real estate επανάφερε την αξία στην περιουσία των Ελλήνων, αναζωογονώντας ολόκληρη την κτηματαγορά και την οικοδομή.
Το μεγάλο στοίχημα του ρεαλισμού κόντρα στις ιδεοληψίες
Το μεγάλο στοίχημα για τη χώρα είναι η νίκη του ρεαλισμού έναντι των ιδεοληψιών, των ανόητων θεωριών και των ψεύτικων υποσχέσεων. Το success story των τελευταίων ετών δεν επιτεύχθηκε σε ένα προστατευμένο και ανέφελο περιβάλλον. Αντίθετα, “χτίστηκε” μέσα στις πιο σκληρές και διαδοχικές παγκόσμιες κρίσεις του αιώνα. Η υβριδική απειλή στον Έβρο το 2020, η πρωτοφανής πανδημία του Covid-19, η παγκόσμια ενεργειακή κρίση και ο πληθωριστικός τυφώνας που πυροδότησε ο πόλεμος στην Ουκρανία, αποτέλεσαν ακραία crash tests για το ελληνικό κράτος.
Ας αναλογιστούμε με απόλυτη ειλικρίνεια, τι θα είχε συμβεί αν σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές στο τιμόνι της χώρας βρίσκονταν δυνάμεις εγκλωβισμένες σε ιδεολογικές αγκυλώσεις, λαϊκίστικα αφηγήματα και ρητορικές μίσους; Η απάντηση είναι προφανής και τρομακτική.
Η χώρα θα είχε πέσει απευθείας στον γκρεμό. Αντί για τη θωράκιση των συνόρων, θα είχαμε ανοιχτά πεδία· αντί για την ψηφιακή επανάσταση του Gov.gr και τη στήριξη των επιχειρήσεων με δισεκατομμύρια ευρώ κατά την πανδημία, θα είχαμε την πλήρη κατάρρευση της αγοράς· αντί για τις ιστορικές αμυντικές συμφωνίες και την αγορά των Rafale, των Belharra και των F-35, θα είχαμε τη διεθνή απομόνωση και τις περιπέτειες με την Τουρκία.
Η ηγετική μορφή του Μητσοτάκη, πρόβλημα για τους… ανύπαρκτους αντιπάλους του!
Η σοβαρότητα, η ψυχραιμία και τα γρήγορα αντανακλαστικά του Κυριάκου Μητσοτάκη μετέτρεψαν τις απειλές σε ευκαιρίες εκσυγχρονισμού, κόντρα στον κίνδυνο να μπλέξουμε λόγω της απόλυτης ανικανότητας αυτών που τον κατηγορούν.
Απέναντι σε αυτή τη θωρακισμένη και αναπτυξιακή Ελλάδα, επιχειρεί σήμερα να ορθωθεί ένα ετερόκλητο μέτωπο δυνάμεων που τρέφεται αποκλειστικά από την άρνηση και την τυφλή διαμαρτυρία. Κόμματα και… προσωπικότητες που εμφανίζονται ως «τιμητές των πάντων», στερούνται παντελώς της παραμικρής κυβερνητικής εμπειρίας ή τεχνοκρατικής επάρκειας.
Είναι παντελώς άχρηστοι και ανίκανοι να διαχειριστούν ακόμη και τις βασικές λειτουργίες ενός σύγχρονου κράτους, πόσο μάλλον τις πολυπλοκότητες των ευρωπαϊκών ταμείων και των διεθνών διπλωματικών ισορροπιών.
Η πολιτική τους πρόταση εξαντλείται σε εύκολα συνθήματα, συναισθηματική εκμετάλλευση των προβλημάτων και θεωρίες συνωμοσίας. Το να εμπιστευτεί κανείς το τιμόνι της χώρας σε τέτοια σχήματα, επειδή αισθάνεται… δικαιολογημένη κόπωση ή θυμό για επιμέρους αστοχίες, ισοδυναμεί με το να παραδώσει ένα υπερσύγχρονο αεροσκάφος σε κάποιον που δεν έχει ανοίξει ποτέ βιβλίο αεροπλοΐας! Η πτώση θα είναι ακαριαία και μοιραία.
Το ελληνικό success story δεν είναι ένα τυχαίος αυτοματισμός, αλλά αποτέλεσμα μιας επίπονης προσπάθειας που μπορεί να γκρεμιστεί μέσα σε λίγες εβδομάδες ανευθυνότητας. Η πορεία της χώρας όχι μόνο έως το 2031, αλλά έως το 2035, θα καθορίσει το μέλλον των επόμενων γενεών. Ο λόγος είναι πολύ απλός και έχει να κάνει με τη σταθερότητα, η οποία έφερε τα αποτελέσματα που προαναφέρθηκαν από το 2019 έως και σήμερα.
Το έτος 2035 δεν συνιστά κάποιο ιστορικό ορόσημο, αλλά ένα έτος, όπου δεν επιτρέπονται η αστάθεια, το λάθος και η περιπέτεια! Μέχρι τότε, η Ελλάδα πρέπει να έχει ολοκληρώσει τη μεγάλη θεσμική και παραγωγική της μετάβαση. Πρόκειται για το διάστημα κατά το οποίο θα εισρεύσουν τα τελευταία μεγάλα ευρωπαϊκά κονδύλια, για να γίνουμε μια πλήρως οργανωμένη ευρωπαϊκή χώρα. Αν χάσουμε το ισχυρό “χαρτί” της πολιτικής σταθερότητας και εισέλθουμε σε έναν φαύλο κύκλο υπηρεσιακών κυβερνήσεων, αδυναμίας λήψης αποφάσεων και συγκρουσιακών συνεργασιών, οι επενδυτές θα αποχωρήσουν αυθημερόν. Το κόστος δανεισμού θα εκτιναχθεί, η επενδυτική βαθμίδα θα χαθεί και οι πόροι που προορίζονται για τον εκσυγχρονισμό της πατρίδας μας θα μείνουν ανεκμετάλλευτοι.
Οι συνέπειες μιας τέτοιας καθήλωσης δεν θα αφορούν μόνο το σήμερα. Θα υποθηκεύσουν τη ζωή των παιδιών μας και των παιδιών των παιδιών τους. Οι επόμενες τρεις γενιές θα καταδικαστούν να ζήσουν σε μια χώρα-ουραγό της Ευρώπης, στερημένη από καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας, σύγχρονες υποδομές και διεθνές κύρος. Θα είναι η γενιά που θα πληρώσει το τίμημα της αφέλειας και του θυμού της σημερινής κοινωνίας.
Η ευθύνη απέναντι στην Ιστορία θα είναι μεγάλη το 2027, αλλά και το 2031. Η τοξικότητα των μνημονιακών χρόνων και τα ψέματα κάποιων επίδοξων “σωτήρων”, φαίνεται ότι έχει ξεχαστεί. Είμαστε έτοιμοι για νέες χοντρές… ανοησίες! Η Ελλάδα δεν έχει άλλα περιθώρια για χαμένες ευκαιρίες και δεν υπάρχει άλλοθι για αυταπάτες και διάφορες τέτοιες… μπούρδες! Το μάθημα της προηγούμενης δεκαετίας ήταν σκληρό, επώδυνο και πλήρως διδακτικό.
Η διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη απέδειξε ότι με σοβαρότητα, σταθερότητα και ρεαλισμό, η πατρίδα μπορεί να μεγαλουργήσει και να κοιτάξει στα μάτια τους ισχυρούς του πλανήτη. Το να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να παρασυρθούν από τις σειρήνες του ανεύθυνου λαϊκισμού και των κομμάτων διαμαρτυρίας, αποτελεί πράξη απόλυτης εθνικής ανευθυνότητας.
Η πολιτική σταθερότητα μέχρι το 2035 είναι το συμβόλαιο της Ελλάδας με το μέλλον. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή συνιστά… αυτοκτονία. Στην κάλπη δεν κρίνονται οι στιγμιαίες δυσαρέσκειες, αλλά η ίδια η επιβίωση και η προοπτική του έθνους. Και σε αυτή τη μάχη, η σοβαρότητα είναι ο μόνος δρόμος, απέναντι στη γελοιότητα της κάθε τυχάρπαστης περσόνας και του κάθε κυνικού τυχοδιώκτη…
