Το νέο αφήγημα περί “Δικαιοσύνης και Εντιμότητας” που “λανσάρει” ο πρόεδρος της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, Αλέξης Τσίπρα αποτελεί μια προκλητική απόπειρα ιστορικού αναθεωρητισμού
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Η πραγματικότητα της περιόδου 2015-2019 δεν παραγράφεται, έστω και αν στη χώρα μας ο αριθμός των… αμνημόνων εξακολουθεί να παραμένει σε πολύ υψηλά επίπεδα. Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το 2015 σημειώθηκε ένα κομβικής σημασίας γεγονός που σχηματοποίησε τις “δύο Ελλάδες”. Είχαμε το “Όχι” που έδειξε ότι οι 6 στους 10 πολίτες κινούνται σε ένα παράλληλο σύμπαν. Η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-Ανεξαρτήτων Ελλήνων άφησε πίσω της ένα βαρύ αποτύπωμα θεσμικής απαξίωσης, απροκάλυπτων παρεμβάσεων στη Δικαιοσύνη και πρωτοφανών σκανδάλων.
Το δόγμα της δήθεν “κάθαρσης” μετατράπηκε γρήγορα στο πιο καθεστωτικό σύστημα εξουσίας της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Η υπόθεση Novartis αποτέλεσε το αποκορύφωμα της εργαλειοποίησης των θεσμών. Με όχημα ανώνυμους ψευδομάρτυρες, η τότε κυβέρνηση επιχείρησε να εξοντώσει πολιτικά δέκα κορυφαία στελέχη της αντιπολίτευσης. Μεταξύ αυτών και ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος όμως σήμερα, ευθυγραμμίζεται με τον Τσίπρα, με τη λογική “να φύγει ο Μητσοτάκης”. Κι ας έλεγε τότε ο Μεσσήνιος ότι θα τον πάει μέχρι τέλους! Έτσι, για να φρεσκάρουμε λίγο τη μνήμη. Κλείνει η παρένθεση…
Η περίφημη δήλωση “είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως ελληνικού κράτους” προεξόφλησε δικαστικές αποφάσεις πριν καν ξεκινήσει η έρευνα. Η μετέπειτα κατάρρευση της υπόθεσης και η αρχειοθέτηση των φακέλων για το σύνολο των πολιτικών προσώπων απέδειξαν τον πραγματικό στόχο, που δεν ήταν άλλος από τη δημιουργία ενός βιομηχανικού δικαστικού διωγμού. Η ανάμειξη κορυφαίων στελέχων της τότε κυβέρνησης στη χειραγώγηση της δικαστικής εξουσίας τραυμάτισε ανεπανόρθωτα τη διάκριση των εξουσιών. Η δήθεν “εντιμότητα” θυσιάστηκε στον βωμό της εξόντωσης των πολιτικών αντιπάλων.
Από την άλλη πλευρά, είχαμε το φιάσκο των τηλεοπτικών αδειών και τα… βοσκοτόπια Καλογρίτσα! Η απόπειρα ελέγχου του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου μέσω του διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές άδειες αποκάλυψε το αληθινό πρόσωπο της… διαφάνειας του ΣΥΡΙΖΑ. Στόχος δεν ήταν η τάξη, αλλά η δημιουργία ενός ελεγχόμενου, φιλικού προς το Μαξίμου μιντιακού κατεστημένου. Η υπόθεση του εκλεκτού της κυβέρνησης, Χρήστου Καλογρίτσα, παραμένει εμβληματική.
Η αποδοχή εγγυητικών επιστολών που βασίζονταν σε δανεικά “βοσκοτόπια” αποτέλεσε παγκόσμια πρωτοτυπία πολιτικής ευνοιοκρατίας. Οι μετέπειτα δικαστικές αποκαλύψεις για “κόκκινα εκατομμύρια”, SMS-οδηγίες από το Μαξίμου και εικονικές συμβάσεις κατέρριψαν οριστικά τον μύθο των καθαρών χεριών. Ο διαγωνισμός κρίθηκε αντισυνταγματικός από το Συμβούλιο της Επικρατείας, σφραγίζοντας μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες της μεταπολίτευσης.
Πρώτη δύναμη στις… φυλακές ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα!
Στον τομέα της δικαιοσύνης και της δημόσιας ασφάλειας, η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εφάρμοσε μια ιδεοληπτική πολιτική με ολέθριες συνέπειες.
Ο νόμος που έφερε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποτέλεσε το όχημα για τη μαζική αποφυλάκιση χιλιάδων κρατουμένων, μεταξύ των οποίων και σκληρών βαρυποινιτών. Με το πρόσχημα της αποσυμφόρησης των σωφρονιστικών καταστημάτων, καταδικασμένοι για σοβαρότατα κακουργήματα, ληστείες και δολοφονίες επέστρεψαν στην κοινωνία. Πολλοί από αυτούς επαναδραστηριοποιήθηκαν άμεσα στο κοινό έγκλημα. Η ασφάλεια της χώρας υπονομεύτηκε συνειδητά, αποδεικνύοντας ότι το δόγμα της κυβέρνησης έθετε τις ιδεολογικές εμμονές πάνω από την προστασία της ανθρώπινης ζωής.
Η διαχείριση των σωμάτων ασφαλείας και ειδικά της Ελληνικής Αστυνομίας αποτέλεσε μνημείο απαξίωσης. Η ΕΛ.Α.Σ. επί ΣΥΡΙΖΑ υπέστη έναν πρωτοφανή ιδεολογικό ακρωτηριασμό. Η ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη αντιμετώπιζε τους αστυνομικούς όχι ως εγγυητές του νόμου, αλλά ως εν δυνάμει απειλή για το “κίνημα”. Από την άλλη πλευρά, δεν γίνεται να μην θυμηθούμε το άσυλο ανομίας στα Εξάρχεια. Η περιοχή παραδόθηκε πλήρως σε κουκουλοφόρους, εμπόρους ναρκωτικών και ποινικούς. Η αστυνομία έλαβε ρητές εντολές μη παρέμβασης, μετατρέποντας το κέντρο της Αθήνας σε γκέτο. Επιπλέον, μία από τις πιο αποτελεσματικές μονάδες κατά της εγκληματικότητας, η Ομάδα ΔΕΛΤΑ, διαλύθηκε για καθαρά ψηφοθηρικούς και ιδεολογικούς λόγους. Δημόσια και ιδιωτικά κτίρια τελούσαν υπό μόνιμη κατάληψη, με την αστυνομία σε ρόλο απλού θεατή, καθώς οι πολιτικές εντολές απαγόρευαν τις εκκενώσεις. Για όλα τα παραπάνω ο Τσίπρας ποτέ δεν έκανε αυτοκριτική και ποτέ δεν ζήτησε συγγνώμη. Το βαρύ παρελθόν στα ζητήματα νομιμότητας θα τον κυνηγάει όσα κόμματα και αν ιδρύσει…
Μνημείο ντροπής για τον Τσίπρα η τραγωδία στο Μάτι
Η απόλυτη κατάρρευση του κρατικού μηχανισμού αποτυπώθηκε στην εθνική τραγωδία του Ματιού.
Στελέχη της Πυροσβεστικής χρησιμοποιήθηκαν σε επικοινωνιακά σόου για τη συγκάλυψη των ευθυνών, ενώ η έλλειψη συντονισμού κόστισε 104 ζωές. Τα σώματα ασφαλείας εξαθλιώθηκαν υλικά και ηθικά. Οι επιχειρησιακοί αξιωματικοί παραμερίστηκαν για να τοποθετηθούν κομματικά εγκάθετοι, ενώ η επιχειρησιακή ικανότητα του σώματος ισοπεδώθηκε για να μην πληγεί το «αριστερό προφίλ» της κυβέρνησης. Η υποκρισία του… νέου αποδείχθηκε πιο παλιό από το παλιό
Το προπέτασμα καπνού για να “τσιμπήσουν” τα κορόιδα
Το δόγμα Τσίπρα για “Δικαιοσύνη και Εντιμότητα” δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα επικοινωνιακό προπέτασμα καπνού.
Πίσω από τις βαρύγδουπες δηλώσεις κρυβόταν η κυνική επιδίωξη κατάληψης των αρμών της εξουσίας. Η συνεργασία με τους Ανεξάρτητους Έλληνες, οι μεθοδεύσεις στην οικονομία με τα capital controls και το τρίτο μνημόνιο, καθώς και η διαχείριση του προσφυγικού με τις καταγγελίες για κακοδιαχείριση κονδυλίων, συμπληρώνουν το παζλ. Η ιστορία έχει ήδη καταγράψει την περίοδο 2015-2019 ως μια εποχή θεσμικού εκτροχιασμού. Κάθε φορά που ο Αλέξης Τσίπρας επικαλείται την “εντιμότητα”, η μνήμη των πολιτών επιστρέφει στη Novartis, τις άδειες-μαϊμού, τις αποφυλακίσεις εγκληματιών και την πλήρως διαλυμένη Ελληνική Αστυνομία. Το ηθικό πλεονέκτημα πέθανε στις δικαστικές αίθουσες και στους δρόμους της χώρας, ενώ το “πείραμα” με τους λαϊκιστές κόστισε στην οικονομία τουλάχιστον 200 δισ. ευρώ, σύμφωνα με δηλώσεις του τότε αρχιλογιστή του Euro Working Group, Τόμας Βίζερ, στο Φόρουμ των Δελφτών τον Μάρτιο του 2018.
Κατά τα… λοιπά, ο Τσίπρας φέρνει το νέο, επειδή άλλαξε ο… Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς! Δεν μπορεί να βρει ένα πεδίο όπου μπορεί να χτυπήσει τον Μητσοτάκη και ρίχνει την τελευταία… ζαριά. Επαναφέρει το ηθικό πλεονέκτημα, που αποτελεί το “καταφύγιο” ενός πολιτικού απατεώνα. Αυτός κάνει το μόνο πράγμα που γνωρίζει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον πολιτικό. Ωστόσο, καλό είναι να εξηγήσει κάποιος σε όσους τον ξαναπιστέψουν, ότι δεύτερη και τρίτη περίπτωση αποδοχής μιας απάτης δεν νοείται. Γιατί, πολύ απλά, αυτό ισοδυναμεί με συνενοχή στον ολισθηρό κατήφορο της οπισθοδρόμησης της χώρας.
