Η συζήτηση γύρω από την καταλληλότητα των πολιτικών αρχηγών για τη διακυβέρνηση της χώρας παραμένει κεντρικό ζήτημα στην ελληνική πολιτική σκηνή
Στο πλαίσιο αυτό, η κριτική προς το πρόσωπο του πρώην πρωθυπουργού, πρώην προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και νυν προέδρου της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, Αλέξη Τσίπρα, εστιάζει συχνά σε δομικά στοιχεία της πολιτικής του παρουσίας, τα οποία, σύμφωνα με τους επικριτές του, εμποδίζουν την οικοδόμηση σχέσεων εμπιστοσύνης με την κοινωνία και τους διεθνείς οικονομικούς παράγοντες.
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Το βασικότερο επιχείρημα όσων υποστηρίζουν ότι ο Αλέξης Τσίπρας δυσκολεύεται να εμπνεύσει εμπιστοσύνη για τη διακυβέρνηση της χώρας πηγάζει από τα γεγονότα του πρώτου εξαμήνου του 2015. Η περίοδος της σκληρής διαπραγμάτευσης, η οποία οδήγησε στο δημοψήφισμα και τελικά στην υπογραφή του τρίτου μνημονίου, χαρακτηρίζεται από τους πολιτικούς του αντιπάλους ως μια φάση έντονης κυβερνητικής αναποτελεσματικότητας και πολιτικής μεταστροφής (η λεγόμενη “κωλοτούμπα”).
Η μετάβαση από την αντιμνημονιακή ρητορική στην εφαρμογή ενός σκληρού προγράμματος λιτότητας δημιούργησε ένα μόνιμο έλλειμμα αξιοπιστίας. Για ένα σημαντικό τμήμα του εκλογικού σώματος, η στρατηγική εκείνης της περιόδου θεωρήθηκε δείγμα έλλειψης ρεαλισμού και πολιτικής προετοιμασίας, στοιχεία που έκτοτε συνδέθηκαν με το όνομά του, εμποδίζοντας την παρουσίασή του ως μιας σταθερής και προβλέψιμης εναλλακτικής λύσης για τη διοίκηση του κράτους.
Τεράστιο βαρίδι η καχυποψία των αγορών σε έναν απρόβλεπτο τυχοδιώκτη
Στο πεδίο της οικονομίας και της προσέλκυσης ξένων επενδύσεων, η κριτική εστιάζει στην ιδεολογική και πρακτική προσέγγιση του Αλέξη Τσίπρα απέναντι στην επιχειρηματικότητα.
Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργικής του θητείας η κυβέρνηση του υλοποίησε εμβληματικές ιδιωτικοποιήσεις (όπως του ΟΛΠ, του ΟΛΘ και των περιφερειακών αεροδρομίων), ωστόσο, οι επικριτές του σημειώνουν ότι αυτό έγινε υπό την πίεση των δανειστών και όχι βάσει ενός αυθεντικού αναπτυξιακού σχεδίου. Η επιχειρηματική κοινότητα και οι διεθνείς επενδυτές τείνουν να αναζητούν σταθερά φορολογικά περιβάλλοντα, φιλικές προς το επιχειρείν μεταρρυθμίσεις και σαφή προσανατολισμό στην ελεύθερη αγορά.
Η ρητορική του τότε ΣΥΡΙΖΑ, η οποία συχνά εμπεριείχε στοιχεία κρατισμού και καχυποψίας απέναντι στα μεγάλα επενδυτικά κεφάλαια, δημιούργησε ένα κλίμα ανασφάλειας. Η φορολογική επιβάρυνση της μεσαίας τάξης κατά την περίοδο 2015-2019 χρησιμοποιείται συχνά ως παράδειγμα πολιτικής που, αντί να τονώσει την οικονομική δραστηριότητα, λειτούργησε ανασταλτικά για την προσέλκυση σοβαρών παραγωγικών επενδύσεων.
Αδυναμία συγκρότησης ενός πειστικού ηγετικού αφηγήματος
Η έκφραση “δεν μπορεί να τραβήξει το κάρο” αντανακλά την αμφισβήτηση γύρω από τις ηγετικές του ικανότητες σε συνθήκες πέρα από την περίοδο της κοινωνικής διαμαρτυρίας.
Ο Αλέξης Τσίπρας αναδείχθηκε πολιτικά μέσα από το κύμα της δυσαρέσκειας των μνημονιακών χρόνων, υιοθετώντας ένα έντονα καταγγελτικό και χαρισματικό στυλ ηγεσίας. Ωστόσο, η μετάβαση από τον ρόλο του ηγέτη της διαμαρτυρίας στον ρόλο του υπεύθυνου διαχειριστή των εθνικών υποθέσεων αποδείχθηκε δύσκολη. Μετά την απομάκρυνσή του από την εξουσία το 2019, η παραμονή του στην αρχηγία της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν συνοδεύτηκε από μια ουσιαστική ανανέωση του πολιτικού του λόγου.
Η αδυναμία του να καρπωθεί πολιτικά τη φθορά της επόμενης κυβέρνησης και οι διαδοχικές εκλογικές ήττες του 2023 οδήγησαν πολλούς αναλυτές στο συμπέρασμα ότι το μοντέλο ηγεσίας του είχε εξαντλήσει τα όριά του και δεν μπορούσε πλέον να εμπνεύσει ευρύτερες κοινωνικές συμμαχίες ή να ηγηθεί μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής χώρας.
Η συνολική αποτίμηση της πολιτικής παρουσίας του Αλέξη Τσίπρα από τους επικριτές του καταλήγει στο ότι το πολιτικό του κεφάλαιο επιβαρύνθηκε καθοριστικά από τις επιλογές του παρελθόντος. Το έλλειμμα προβλεψιμότητας, η ιδεολογική απόσταση από τις ανάγκες των σύγχρονων αγορών και η δυσκολία διαμόρφωσης μιας θετικής, ρεαλιστικής πρότασης για το μέλλον αποτελούν τους βασικούς λόγους για τους οποίους η εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό του παραμένει σε χαμηλά επίπεδα
