Η πολιτική σκηνή στην Ελλάδα, όσο θα πλησιάζουμε προς τις εκλογές της άνοιξης του 2027, θα θυμίζει… αρένα. Κάθε φορά που η κυβέρνηση ανακοινώνει ένα στοχευμένο πακέτο στήριξης, μια λελογισμένη αύξηση στον κατώτατο μισθό ή μια φοροελάφρυνση που εδράζεται στα πραγματικά πλεονάσματα της οικονομίας, η αντιπολίτευση ανασύρει από το συρτάρι τη λέξη “ψίχουλα”
Αυτή η αυτόματη αντίδραση δεν είναι απλώς μια πολιτική διαφωνία, αλλά το σύμπτωμα μιας βαθύτερης παθογένειας που ταλανίζει το πολιτικό μας σύστημα. Συνιστά δε ένα μείγμα οικονομικού αναλφαβητισμού, κυνικού λαϊκισμού, πολιτικής φαυλότητας και παροιμιώδους ανευθυνότητας.
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Απέναντι σε αυτό το τοξικό σκηνικό, η στρατηγική του Κυριάκου Μητσοτάκη αναδεικνύεται όχι μόνο ως η μοναδική ορθολογική λύση, αλλά και ως μια πράξη πολιτικής ανωτερότητας που αρνείται να θυσιάσει το μέλλον των επόμενων γενεών στον βωμό των επόμενων δημοσκοπήσεων.
Το «λεξικό» του λαϊκισμού και τα… ψίχουλα
Η ευκολία με την οποία τα κόμματα της αντιπολίτευσης απορρίπτουν μέτρα δισεκατομμυρίων ευρώ ως ανεπαρκή, αποκαλύπτει μια πλήρη αποσύνδεση από τους κανόνες της πραγματικής οικονομίας.
Ο οικονομικός αναλφαβητισμός δεν έγκειται μόνο στην άγνοια των αριθμών, αλλά κυρίως στην άγνοια της ισορροπίας. Όταν η αντιπολίτευση ζητά οριζόντιες μειώσεις φόρων και ταυτόχρονα διπλασιασμό των δαπανών, ουσιαστικά εισηγείται την επιστροφή στις μέρες της δημοσιονομικής εκτροπής που οδήγησαν στα μνημόνια! Ο κυνισμός τους έγκειται στο γεγονός ότι γνωρίζουν πως αυτά που προτείνουν είναι ανέφικτα, όμως τα προσφέρουν ως “όπιο” στον λαό, μπας και τον… συγκινήσουν!
Η χρήση της λέξης “ψίχουλα” είναι η απόπειρα να απαξιωθεί η προσπάθεια του φορολογούμενου πολίτη, καθώς κάθε ευρώ που επιστρέφεται στην κοινωνία προέρχεται από την ανάπτυξη και τη χρηστή διαχείριση και όχι από «λεφτόδεντρα».
Οι άναρθρες κραυγές των κομμάτων και η ανωτερότητα του Μητσοτάκη
Σε αυτό το περιβάλλον των υψηλών τόνων, ο Πρωθυπουργός επιλέγει τον δρόμο της θεσμικότητας και της αλήθειας. Η ανωτερότητα του Κυριάκου Μητσοτάκη έγκειται στο γεγονός ότι δεν παρασύρεται στον κατήφορο των παροχολογιών. Ενώ θα μπορούσε, για λόγους πρόσκαιρης δημοτικότητας, να ανοίξει τους «κρουνούς» των παροχών, εντούτοις, δεν υποκύπτει στον λαϊκισμό των αντιπάλων του. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει αποδείξει ότι η πραγματική κοινωνική πολιτική δεν ασκείται με δανεικά, αλλά με τη δημιουργία πλούτου. Η μείωση της ανεργίας σε μονοψήφια νούμερα, η προσέλκυση ιστορικών επενδύσεων και η ανάκτηση της επενδυτικής βαθμίδας δεν είναι αφηρημένες έννοιες. Είναι το τείχος προστασίας της χώρας. Ο Πρωθυπουργός αντιμετωπίζει τους πολίτες ως… ενήλικες και όχι σαν… μωρά, εξηγώντας τα όρια της οικονομίας, σε αντίθεση με μια αντιπολίτευση που τους αντιμετωπίζει ως πελάτες μιας χρεοκοπημένης επιχείρησης… υποσχέσεων!
Η διαφορά μεταξύ παροχολογίας και υπεύθυνης οικονομικής στήριξης
Τα δεδομένα της οικονομίας, τα χαρακτηριστικά της συγκυρίας και οι κίνδυνοι που υπάρχουν για τη χώρα λόγω της διεθνούς αβεβαιότητας είναι ο άξονας πάνω στον οποίο δομείται το αφήγημα της κυβέρνησης.
Σε κάθε περίπτωση, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ποιο είναι το διακύβευμα. Η αντιπολίτευση προκρίνει το δόγμα “δώστα όλα σήμερα και αύριο θα δούμε τι θα γίνει”.
Όμως, ο Μητσοτάκης εφαρμόζει το μοντέλο “επενδύω στο αύριο, ξεπερνώντας το σήμερα”. Κάθε φορά που η κυβέρνηση αρνείται να ικανοποιήσει ένα παράλογο αίτημα που θα τίναζε στον αέρα τη δημοσιονομική σταθερότητα, δεν το κάνει από έλλειψη ενσυναίσθησης, αλλά από πλεόνασμα ευθύνης. Η ανωτερότητα αυτής της στάσης φαίνεται στο τελικό αποτέλεσμα, καθώς η Ελλάδα πλέον δεν είναι το “μαύρο πρόβατο” της Ευρώπης, αλλά ένας ενεργειακός και οικονομικός κόμβος. Οι πολίτες βλέπουν τις αυξήσεις στις συντάξεις μετά από μια δεκαετία και τις μειώσεις σε πάνω από 50 φόρους. Η ακρίβεια μπορεί να έχει περιορίσει σημαντικά την αγοραστική δύναμη, ωστόσο, οι εχέφρονες πολίτες είναι σε θέση να κατανοήσουν ότι η σημερινή κατάσταση σχετίζεται με τη διεθνή συγκυρία. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Μητσοτάκης πασχίζει για να μετατρέψει την Ελλάδα σε μια κανονική χώρα και όχι σε ένα απέραντο… γιουσουρούμ!
Υπεύθυνη πατριωτική στάση με «όπλο» τον οικονομικό ρεαλισμό
Στην εποχή των μεγάλων γεωπολιτικών αναταράξεων, ο λαϊκισμός είναι εθνικά επικίνδυνος, ιδίως αν λάβουμε υπόψιν ότι όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι απέναντι στις εθνικές θέσεις, οι οποίες ακολουθούν την ευρωπαϊκή, αμερικανική και νατοϊκή στάση.
Ο οικονομικός αναλφαβητισμός της αντιπολίτευσης δεν είναι απλώς ένα… λάθος στο κομπιουτεράκι, αλλά μια απειλή για τη συμπεριφορά του εκλογικού σώματος. Μια αδύναμη οικονομία οδηγεί σε μια αδύναμη χώρα, αλλά κάτι τέτοιο είναι… αδιανόητο για τους αντιπάλους της κυβέρνησης, οι οποίοι επιστρατεύουν τα “βαρέα όπλα” του λαϊκισμού και της αντεθνικής ατζέντας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει καταφέρει να συνδέσει την οικονομική πρόοδο με την εθνική αυτοπεποίθηση. Η ανωτερότητα του πηγάζει από την ικανότητα να βλέπει πέρα από τον ορίζοντα των επόμενων εκλογών.
Η επιμονή του Πρωθυπουργού και του υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, αλλά και προέδρου του Eurogroup, Κυριάκου Πιερρακάκη, στη δημοσιονομική πειθαρχία, επιτρέπει στην Ελλάδα να εξοπλίζεται, να θωρακίζει τα σύνορά της και να παρεμβαίνει στις διεθνείς εξελίξεις. Ο κυνικός λαϊκισμός των “ψίχουλων” που επικαλούνται τα κόμματα της αντιπολίτευσης, σταματά εκεί που ξεκινά η ευθύνη του ηγέτη να προστατεύσει το κράτος από τον εαυτό του.
Το μέλλον της Ελλάδας κόντρα στο παρόν των λαϊκιστών
Ο Μητσοτάκης, στην τελική ευθεία προς τις εκλογές θα καταστήσει πιο ισχυρό το δίλημμα μεταξύ επιστροφής στις εποχές των ανέξοδων υποσχέσεων που οδηγούν στο γκρεμό ή της συνέχιση μιας πορείας σταθερότητας και ανάπτυξης;
Η κριτική περί “ψίχουλων” θα συνεχιστεί, διότι η αντιπολίτευση δεν διαθέτει άλλο αφήγημα. Στερείται ρεαλιστικών και ποσοτικοποημένων προτάσεων, στερείται οράματος και κυρίως, αδυνατεί να κατανοήσει πώς λειτουργεί ο σύγχρονος κόσμος. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, με την ανωτερότητα του ορθού λόγου και την προσήλωση στο αποτέλεσμα, συνεχίζει να παράγει έργο, εν μέσω δυσκολιών, αλλά και “φάλτσων”.
Η ιστορία θα καταγράψει ότι σε μια κρίσιμη καμπή, η χώρα είχε έναν Πρωθυπουργό που προτίμησε να είναι ωφέλιμος παρά αρεστός στους “εμπόρους της οργής”. Και αυτό, στην τελική ανάλυση, είναι η μεγαλύτερη νίκη κατά του λαϊκισμού, αρκεί να επιβεβαιωθεί και στην κάλπη. Αν κάτι τέτοιο δεν επιτευχθεί, τότε οι πολίτες πρέπει να είναι έτοιμοι να πληρώσουν το τίμημα του λαϊκισμού, του “εμπορίου οργής” και του ερασιτεχνισμού που συμπυκνώνεται στην έννοια “αντι-Μητσοτακικό μπλοκ”!
Στο τέλος της… ημέρας, οι πολίτες πρέπει να είναι υποψιασμένοι με αυτά που τους “ποτίζουν” οι αντίπαλοι του Μητσοτάκη για μείωση ΦΠΑ, ακατάσχετες αυξήσεις μισθών και άλλα τέτοια… αντιπολιτευτικά! Αυτό που πρέπει να έχουν στο μυαλό τους για να εξηγήσουν τον λαϊκισμό και την ανευθυνότητα των αντιπολιτευόμενων κομμάτων είναι ότι ότι ο Μητσοτάκης και η Νέα Δημοκρατία είναι οι πρώτοι που έχουν συμφέρον να μας γεμίσουν τις τσέπες με δισεκατομμύρια ευρώ! Ωστόσο, μια τέτοια επιλογή θα οδηγούσε τη χώρα σε νέες οικονομικές περιπέτειες, με το κόστος να πληρώνεται αδρά από τους αδύναμους της κοινωνίας.
Οι Ανδρουλάκης, Τσίπρας, Φάμελλος, Βελόπουλος, Κουτσούμπας, Κωνσταντοπούλου, Νατσιός και λοιποί… ανεύθυνοι, πρέπει να αντιληφθούν ότι δεν χρειάζεται να πλειοδοτούν για να φανούν αρεστοί. Κάτι τέτοιο τους καθιστά “γυμνούς” από πλευράς οράματος και αφηγήματος, τα οποία πρέπει να είναι δομημένα σε στέρεες και ρεαλιστικές βάσεις. Πρέπει να ξέρουν ότι υπάρχει μια κρίσιμη μάζα του εκλογικού σώματος που δεν “τσιμπάει” σε υποσχέσεις, οι οποίες κατά το πρόσφατο παρελθόν οδήγησαν τη χώρα στον γκρεμό. Για μαζευτείτε κύριοι και κυρίες του λαϊκισμού, γιατί τα κορόιδα έχουν μειωθεί και δεν σας ακούνε…
