Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα και οι… παρόλες περί παραγωγής, εντιμότητας, διαφάνειας και δικαιοσύνης από την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, αποτελούν ήδη… ανέκδοτο και δικαιολογούν την εκδοχή ότι η φάρσα επαναλαμβάνεται ως… κωμωδία!
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Αναμφίβολα, ζούμε σε μια συναρπαστική εποχή, όπου η πολιτική δεν διεξάγεται πλέον στα… μαρμαρένια αμφιθέατρα ή στις λαϊκές συγκεντρώσεις, αλλά στις οθόνες των… κινητών μας. Το πιο πρόσφατο και εντυπωσιακό δείγμα αυτής της ψηφιακής μεταπολίτευσης μας το προσέφερε ο Αλέξης Τσίπρας με την επίσημη παρουσίαση της νέας του ψηφιακής πλατφόρμας με το βαρύγδουπο όνομα “ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ”. Μια πλατφόρμα που… υπόσχεται “παραγωγή, εντιμότητα και απόλυτο έλεγχο του δημόσιου χρήματος” μέσω τεχνητής νοημοσύνης και διασύνδεσης δεδομένων.
Αν μη τι άλλο, η πολιτική σκηνή χρειαζόταν επειγόντως ένα καλό… ανέκδοτο για να σπάσει τη μονοτονία της καθημερινότητας. Και ο πρώην πρωθυπουργός, με τη γνωστή του άνεση να αυτοσχεδιάζει πάνω στα ερείπια των δικών του αφηγημάτων μας το προσέφερε απλόχερα. Το να εμφανίζεται ο αρχιτέκτονας της περιόδου 2015-2019 ως ο ψηφιακός θεματοφύλακας της χρηστής διοίκησης και της θεσμικής καθαρότητας, στερείται ακόμη και της στοιχειώδους πολιτικής σοβαρότητας. Είναι το αντίστοιχο του να αναθέτεις σε έναν πυρομανή να οργανώσει την πυρασφάλεια σε μια περιοχή! Πολιτικέςαναλύσεις
Το “παραγωγικό” μοντέλο Τσίπρα με τη ζημιά δισεκατομμυρίων ευρώ!
Ας ξεκινήσουμε από την πρώτη λέξη του νέου ευαγγελίου, την “παραγωγή”.
Προφανώς οι παλαιότεροι δεν μπορούν παρά να ανατριχιάσουν, φέρνοντας στη μνήμη τους τη μοναδική αληθινή… παραγωγή που κατάφερε η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ήταν η παραγωγή ελλειμμάτων, capital controls και ανεπανόρθωτου οικονομικού κόστους. Το περίφημο “πείραμα” του πρώτου εξαμήνου του 2015, το οποίο ξεκίνησε με επαναστατικά… νταούλια και κατέληξε σε μια ταπεινωτική συνθηκολόγηση, δεν ήταν δωρεάν.
Οι διεθνείς οίκοι και οι Ευρωπαίοι εταίροι αποτίμησαν το συνολικό κόστος εκείνης της “περήφανης διαπραγμάτευσης” σε ένα ποσό που αγγίζει άμεσα τα 100 δισ. ευρώ. Ωστόσο, υπήρχε και η λεγόμενη έμμεση ζημία λόγω απώλειας της ανάπτυξης, εξαϋλωσης του τραπεζικού συστήματος κλπ., ανεβάζοντας τη συνολική ζημία πάνω από τα 200 δισ. ευρώ.
Η πλέον χαρακτηριστική τοποθέτηση ξένου αξιωματούχου είναι αυτή του πρώην αρχιλογιστή του Euro Working Group, Τόμας Βίζερ, ο οποίος στις 18 Μαρτίου 2018 από το Φόρουμ των Δελφών είχε αναφέρει ότι “μάλλον είναι συντηρητική η εκτίμηση για την πρόκληση ζημίας τουλάχιστον 200 δισ. ευρώ κατά το πρώτο εξάμηνο της περήφανης διαπραγμάτευσης του Βαρουφάκη”! Αυτό ήταν το τίμημα της πρώτης μεγάλης… αυταπάτης. Ένα κόστος που φορτώθηκε στις πλάτες των Ελλήνων φορολογουμένων μέσω των μνημονίων, της εξοντωτικής υπερφορολόγησης της μεσαίας τάξης και της υποθήκευσης της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια στο Υπερταμείο. Είναι τουλάχιστον ειρωνικό, λοιπόν, να εμφανίζεται σήμερα ο ίδιος άνθρωπος, μέσα από καλοσχεδιασμένα γραφικά και ψηφιακές εφαρμογές, για να μας διδάξει πώς παράγεται πλούτος και πώς προστατεύεται η οικονομία. Δεν το έχει, δεν το πιστεύει και αν το πιστεύει τότε δεν μπορεί το κόμμα του να λέγεται Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη και ο ίδιος… Αλέξης Τσίπρας! Οικονομικάσεμινάρια
Οι “τίμιες” τηλεοπτικές άδειες και τα… εντιμότατα “βοσκοτόπια Καλογρίτσα”!
Η “εντιμότητα” που ευαγγελίζεται ο Τσίπρας δεν είναι απλά έναν ανέκδοτο, αλλά μια… επιθεώρηση που προσλαμβάνει σουρεαλιστικές διαστάσεις.
Η μνήμη του ελληνικού λαού δεν είναι τόσο ασθενής ώστε να ξεχάσει τις επικές ημέρες του διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές άδειες. Ήταν η εποχή που η τότε κυβέρνηση, στο όνομα της πάταξης της διαπλοκής, επιχείρησε να στήσει ένα δικό της, ελεγχόμενο μιντιακό τοπίο. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τα περίφημα “βοσκοτόπια Καλογρίτσα”, τα οποία επιστρατεύτηκαν ως εγγύηση για να λάβει άδεια ένας εκλεκτός της τότε εξουσίας; Ποιος μπορεί να ξεχάσει τους επιχειρηματίες που κλείστηκαν σε ένα κτίριο για μέρες, τρώγοντας έτοιμο φαγητό, σε ένα reality show που βαφτίστηκε “θεσμική θωράκιση”; Βέβαια, επειδή ζούμε στην Ελλάδα οι νέοι ίσως να μην αντιλαμβάνονται περί τίνος ομιλούμε και να τα προσπερνούν όλα αυτά ως… ανούσια.
Η προσπάθεια χειραγώγησης των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης κατέρρευσε τελικά με πάταγο στα δικαστήρια, αφήνοντας πίσω της μια βαριά οσμή παρασκηνίου και σκοτεινών μεθοδεύσεων. Το γεγονός ότι σήμερα, μερικά χρόνια μετά, προτείνεται μια πλατφόρμα για την “εντιμότητα”, μοιάζει με μια ύστατη προσπάθεια πολιτικής εξιλέωσης μέσω της λήθης. Είναι σαν να ακούς τον Κουφοντίνα να δημοσιοποιεί πλατφόρμα για το πώς θα εξαρθρωθούν οι πυρήνες των αναρχικών που βάζουν βόμβες και γκαζάκια…
“Διαφάνεια” με Novartis και “δικαιοσύνη” τύπου… Παπαγγελόπουλου!
Το σκέλος της διαφάνειας αποτελεί μια… βουτιά στα βαθιά νερά της θεσμικής εκτροπής.
Η περίοδος της διακυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα σημαδεύτηκε από τη διαβόητη υπόθεση της Novartis, η οποία χαρακτηρίστηκε προκαταβολικά ως “το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως ελληνικού κράτους”, από τον… αξιολύπητο Δημήτρη Παπαγγελόπουλο, ο οποίος θα μπορούσε να προστατεύσει την υστεροφημία του ως δικαστικός, αν είχε αποσυρθεί και δεν ασχολιόταν με τη σαπίλα του ΣΥΡΙΖΑ. Αντί όμως για μια σοβαρή, ανεξάρτητη δικαστική έρευνα, η χώρα παρακολούθησε μια πρωτοφανή προσπάθεια εξόντωσης των πολιτικών αντιπάλων της τότε κυβέρνησης. Δέκα πολιτικά πρόσωπα, ανάμεσα τους πρώην πρωθυπουργοί, ο κεντρικός τραπεζίτης και εν ενεργεία αρχηγοί κομμάτων, “κρεμάστηκαν στα μανταλάκια” της δημοσιότητας με βάση τις καταθέσεις κουκουλοφόρων μαρτύρων.
Η δικαιοσύνη χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο μικροπολιτικής σκοπιμότητας, σε μια προσπάθεια να αλλάξουν οι πολιτικοί συσχετισμοί. Όταν οι κατηγορίες κατέρρευσαν μία προς μία, καθώς δεν βρέθηκε ούτε ένα ενοχοποιητικό στοιχείο, κανείς δεν ζήτησε συγγνώμη. Η “διαφάνεια” και η “δικαιοσύνη” εκείνης της περιόδου σήμαινε απλώς τη “λάσπη στον ανεμιστήρα”. Το να έρχεται σήμερα το ίδιο πολιτικό υποκείμενο και να εισηγείται ψηφιακά εργαλεία για τον έλεγχο των θεσμών, ξεπερνά τα όρια της ειρωνείας και αγγίζει τα όρια του πολιτικού θράσους…
Η τραγωδία στο Μάτι και η διαχείριση της αλήθειας που δεν γνωρίζει η Αριστερά
Το πιο σκοτεινό σημείο, όπου η ειρωνεία παγώνει και δίνει τη θέση της στην απόλυτη θλίψη, είναι η διαχείριση της τραγωδίας στο Μάτι.
Αν η πλατφόρμα του κ. Τσίπρα φιλοδοξεί να καταγράφει την αλήθεια και τη διαφάνεια σε πραγματικό χρόνο, θα πρέπει να περιλαμβάνει και έναν αλγόριθμο που να εξηγεί πώς στήνεται μια επικοινωνιακή παράσταση πάνω σε στάχτες! Η ιστορία έχει καταγράψει εκείνη τη ζωντανή τηλεοπτική σύσκεψη το βράδυ της καταστροφής, όπου ο τότε πρωθυπουργός και οι υπουργοί του ρωτούσαν για τους ανέμους και την πορεία της πυρκαγιάς, ενώ γνώριζαν ήδη ότι υπήρχαν δεκάδες νεκροί. Εμετός χωρίς τέλος…
Η απόκρυψη της αλήθειας από τους πολίτες για μερικές ώρες τηλεοπτικού χρόνου και η προσπάθεια να αποδοθούν όλα αποκλειστικά στην κλιματική αλλαγή ή στην άναρχη δόμηση, αποτέλεσαν την απόλυτη κατάρρευση κάθε έννοιας ηθικής και διαφάνειας. Ήταν η στιγμή που η επικοινωνία νίκησε την ανθρωπιά. Όταν λοιπόν οι ίδιοι πρωταγωνιστές μιλούν σήμερα για “νέο ήθος” και ανοιχτά δεδομένα, η σύγκριση με την πραγματικότητα είναι αναπόφευκτη και αμείλικτη.
Τα ψηφιακά… ανέκδοτα ενός… ψηφιακού Τσίπρα!
Η νέα πλατφόρμα που λανσάρει ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα καλογυαλισμένο ψηφιακό πυροτέχνημα.
Όσα είπε ο Τσίπρας, συνιστούν μια προσπάθεια για να ξαναγραφτεί η πρόσφατη ιστορία με όρους… Silicon Valley από μια πολιτική φιγούρα που θα έπρεπε να έχει αποσυρθεί από το προσκήνιο, αν διέθετε στοιχειώδη… τσίπα! Μετονομάζοντας τον εαυτό του σε… κήρυκα της τεχνολογικής προόδου και της διαφάνειας, επιχειρεί να σβήσει τις αναμνήσεις της διακυβέρνησης του.
Ο κ. Τσίπρας πρέπει να αντιληφθεί ότι η παραγωγή δεν έρχεται με εφαρμογές, αλλά με σταθερές επενδύσεις και σοβαρή οικονομική πολιτική, η οποία περιορίζει τη φορολογία και φιλελευθεροποιεί την οικονομική δραστηριότητα. Όλα αυτά είναι ξένα ως προς την ιδεολογία του και πραγματικά όσα προσπαθεί να μας πλασάρει, παραπέμπουν στην παροιμία “άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς”!
Η εντιμότητα δεν αποδεικνύεται με ψηφιακές υπογραφές, αλλά με τον σεβασμό στους θεσμούς και στη διάκριση των εξουσιών. Και η διαφάνεια σίγουρα δεν συμβαδίζει με τις υπόγειες μεθοδεύσεις και τα επικοινωνιακά σόου πάνω από εθνικές τραγωδίες. Κάθε φορά που ο Τσίπρας θα μιλάει για παραγωγή, διαφάνεια, δικαιοσύνη και δημοκρατία θα κάνει δώρο στον Μητσοτάκη τους σκεπτόμενους και νουνεχείς πολίτες της χώρας. Βέβαια, αυτή τη στιγμή, ο Τσίπρας θέλει να “μαζέψει” το “μαγαζί” της Αριστεράς, αλλά για να πάει παραπέρα με όλες αυτές τις ψηφιακές… αρλούμπες, δεν μπορεί. Απλά θα συνεχίσει να είναι ένας πολύ καλός… χορηγός του Μητσοτάκη!
Το πολιτικό σύστημα έχει ανάγκη από ουσιαστικό έλεγχο και εκσυγχρονισμό. Όταν όμως η πρόταση έρχεται από το παρελθόν, φορτωμένη με τα συγκεκριμένα πεπραγμένα, το αποτέλεσμα δεν είναι ελπιδοφόρο. Είναι απλώς ένα καλό, ακριβό και άκρως ειρωνικό ανέκδοτο για να περνάει η ώρα στον ψηφιακό κόσμο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης με φόντο τον… Τσίπρα!
