Όσα συμβαίνουν στην Αριστερά και ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζεται ο… αρχομανής Τσίπρας τον πολιτικό “θάνατο” του κόμματος που είχε ηγηθεί, παραπέμπουν σε… τσίρκο, αλλά ταυτόχρονα, αποτελούν μήνυμα προς τους πολίτες για τον τυχοδιωκτισμό αυτών των επικίνδυνων τύπων.
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Το πολιτικό σκηνικό στον άξονα ΣΥΡΙΖΑ-Νέα Αριστερά, θυμίζει περιοδεύοντα θίασο σε κατάσταση νευρικής κρίσης. Η διάσπαση της… διάσπασης, οι “εμφύλιοι”, η κοροϊδία, η υποκρισία και η… ανασφάλεια κάποιων που θα μείνουν χωρίς… καρέκλα και σταθερό μισθό εις βάρος των… κορόιδων, δεν παραπέμπουν σε μια νέα πραγματικότητα λόγω της δημιουργίας ενός νέου κόμματος. Όλα όσα βλέπουμε είναι η αποθέωση του εκφυλισμού της Αριστεράς. Οι άνθρωποι… παλεύουν να μας αποδείξουν ότι είναι ανίκανοι και άχρηστοι, αλλά εναποθέτουν τις ελπίδες… διάσωσης τους στους ανίδεους και αδαείς πολίτες που θα… τσιμπήσουν!
Στο επίκεντρο αυτού του θορύβου βρίσκεται η πολυαναμενόμενη επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα μέσω του νέου πολιτικού φορέα “Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη” και η μαζική μετακίνηση των στελεχών του “παλαιού ΣΥΡΙΖΑ” προς αυτόν. Πίσω από τους πανηγυρισμούς για τη “μεγάλη ανασύνταξη”, κρύβεται μια σκληρή πραγματικότητα. Η μεταφορά του παλαιού κομματικού μηχανισμού δεν φέρνει μαζί της την πολιτική ανανέωση, αλλά μόνο τοξικότητα. Μια τοξικότητα που, αντί να πλήξει τους αντιπάλους, κινδυνεύει να λειτουργήσει ως ιστορικό μπούμερανγκ για τον Τσίπρα και το νέο κόμμα του. Για να κατανοήσει κανείς την τρέχουσα κατάσταση αποσύνθεσης, πρέπει να ανατρέξει στις ρίζες της κρίσης ταυτότητας της ελληνικής Αριστεράς.
Μετά τη βαριά ήττα του 2023 και την επακόλουθη αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα, ο ΣΥΡΙΖΑ εισήλθε σε μια δίνη εσωστρέφειας. Η ανάδειξη νέων ηγεσιών, οι συνεχείς αμφισβητήσεις και η πλήρης ιδεολογική ρευστότητα μετέτρεψαν το κόμμα σε ένα πεδίο προσωπικών στρατηγικών. Η Αριστερά έχασε την επαφή της με την κοινωνία και τα πραγματικά προβλήματα των πολιτών. Αντί να παράγει πολιτική, παράγει… παραπολιτική. Οι συνεδριάσεις των οργάνων μετατράπηκαν σε reality show, οι ανακοινώσεις έγιναν προσωπικές επιθέσεις μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και η σοβαρότητα αντικαταστάθηκε από την επικοινωνιακή υστερία.
Το “γιατί” της ίδρυσης του κόμματος “ΕΛΑΣ” από τον Αλέξη Τσίπρα κρύβεται ακριβώς σε αυτή την ανάγκη διαφυγής. Ο πρώην πρωθυπουργός, βλέποντας το δημιούργημα του να καταρρέει υπό το βάρος του εξευτελισμού, επιχείρησε να διασώσει τον εαυτό του και την υστεροφημία του. Δημιούργησε έναν νέο φορέα, ελπίζοντας να εμφανιστεί ως ο ώριμος “γεφυροποιός” και ο μοναδικός εκφραστής της προοδευτικής παράταξης. Βέβαια, στη θέση του, ένας άνθρωπος με στοιχειώδη… τσίπα, θα είχε εξαφανιστεί από προσώπου γης μετά τα όσα συνέβησαν το 2015 και γενικά κατά την περίοδο διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Αλλά, είπαμε… Αυτά αφορούν κανονικούς ανθρώπους με φιλότιμο και όχι τυχοδιώκτες, σαλτιμπάγκους και απατεώνες!
Μεταφορά τοξικότητας
Η διαδικασία της “μετακόμισης” από τον παλαιό ΣΥΡΙΖΑ στην Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη δεν γίνεται με όρους ιδεολογικής ζύμωσης, αλλά με όρους κομματικής επιβίωσης.
Βουλευτές, στελέχη της κεντρικής επιτροπής, συνδικαλιστές και τοπικοί κομματάρχες, βλέποντας το “πλοίο” του ΣΥΡΙΖΑ να βουλιάζει, σπεύδουν να επιβιβαστούν στη… σχεδία του Τσίπρα! Το “πώς” όμως αυτής της μετακίνησης κρύβει τον μεγαλύτερο κίνδυνο για το νέο εγχείρημα. Μαζί με τις αποσκευές τους, τα στελέχη αυτά μεταφέρουν αυτούσιο το “δηλητηριασμένο” DNA τους, τη λογική του “ή εμείς ή αυτοί”, που αποξένωσε τη μεσαία τάξη, την κουλτούρα της ίντριγκας, τις εσωτερικές φατρίες, τις υπόγειες διαβουλεύσεις και την αδυναμία σύνθεσης διαφορετικών απόψεων. Επιπλέον, είναι σίγουρο ότι μεταφέρεται και ο “στρατός” της ψηφιακής αριστερής… φανατίλας, όπως και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει την αντίθετη άποψη.
Ο Αλέξης Τσίπρας φιλοδοξούσε να παρουσιάσει το κόμμα “ΕΛΑΣ” ως ένα σύγχρονο, ευρωπαϊκό, κεντροαριστερό κόμμα, ικανό να προσελκύσει μετριοπαθείς ψηφοφόρους. Ωστόσο, η μαζική εισβολή των “παλαιών” μετατρέπει το νέο κόμμα σε μια κακή επανέκδοση του παρελθόντος. Η τοξικότητα δεν αφήνεται πίσω, αλλά, απλώς αλλάζει στέγη, “μολύνοντας” νέους τοίχους πριν καλά-καλά στεγνώσει το μελάνι της ιδρυτικής διακήρυξης…
Οι 3 παράγοντες που θα μετατρέψουν την ΕΛ.Α.Σ. σε… ΣΥΡΙΖΑ!
Η ιστορία της πολιτικής έχει αποδείξει ότι οι ψηφοφόροι σπάνια αγοράζουν το ίδιο προϊόν δύο φορές, ειδικά όταν αυτό έχει ψεύτικο περιτύλιγμα!
Η μεταφορά της τοξικότητας στο “ΕΛΑΣ” θα γυρίσει μπούμερανγκ, καθώς υπάρχουν τρεις βασικοί λόγοι. Ειδικότερα:
1. Η απώλεια του στενότερου Κέντρου σημαίνει ότι ο Τσίπρας δεν θα μπορεί να προσεγγίσει μετριοπαθείς ψηφοφόρους και θα αναγκαστεί να βολευτεί με τα ίδια “υλικά” που τον στήριζαν όταν ήταν στον ΣΥΡΙΖΑ. Το όνομα του κόμματος έχει σοβαρούς περιορισμούς και αποτρέπει. Θυμίζει τις εποχές που γλιτώσαμε στο… χιλιοστό από την καταστροφή το 2015. Οι πολίτες του Κέντρου αποστρέφονται την κραυγάζουσα αντιπολίτευση, τις προσωπικές επιθέσεις και τις θεωρίες συνωμοσίας. Όταν βλέπουν στο κόμμα του Τσίπρα τα ίδια πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν στις πιο πολωτικές στιγμές της προηγούμενης δεκαετίας, απομακρύνονται άμεσα. Το “ΕΛΑΣ” κινδυνεύει να εγκλωβιστεί σε ένα σκληρό, αλλά μειοψηφικό αριστερό ακροατήριο.
2. Η ιδιαίτερη “προτίμηση” των Αριστερών στον κανιβαλισμό δεν αποτελεί καλό προηγούμενο για το κόμμα του Τσίπρα. Τα στελέχη που μετακινούνται έχουν μάθει να επιβιώνουν μέσα από τη σύγκρουση, τις τρικλοποδιές, το ρουφιανιλίκι και τις… γυριστές! Μόλις περάσει ο πρώτος μήνας του μέλιτος και αρχίσει η συζήτηση για τις θέσεις εξουσίας, τις λίστες των ψηφοδελτίων και την κομματική ιεραρχία, οι παλιές συνήθειες θα επιστρέψουν. Οι εσωτερικές συγκρούσεις που διέλυσαν τον ΣΥΡΙΖΑ θα μεταφερθούν αυτούσιες στο εσωτερικό του “ΕΛΑΣ”.
3. Η σύγκριση με την πραγματικότητα. Οι υποσχέσεις του Τσίπρα για το… νέο κόμμα, θα έρθουν αντιμέτωπες με το παρελθόν των στελεχών που θα πάρει από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η κοινωνία του 2026 δεν είναι η κοινωνία του 2015 και οι πολίτες απαιτούν ρεαλιστικές λύσεις για την ακρίβεια, την παιδεία, την υγεία και την ασφάλεια. Όταν η απάντηση του νέου φορέα είναι η ανακύκλωση προσώπων και συνθημάτων του χθες, η απογοήτευση θα μετατραπεί σε πολιτική τιμωρία στην κάλπη.
Άλλαξε ο… Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς!
Όσο και αν ο Τσίπρας πιστεύει ότι θα δημιουργήσει ένα κόμμα στα μέτρα του, το μόνο σίγουρο είναι ότι επειδή μιλάμε για Αριστερούς, θα δουλεύουν στο… φουλ οι μηχανισμοί συγκρότησης ομάδων!
Η κατάσταση στην Αριστερά αποδεικνύει ότι η αλλαγή ονόματος ή η δημιουργία νέων λογοτύπων δεν αρκεί για να ξεπλύνει τις αμαρτίες των πολιτικών συμπεριφορών. Ο Τσίπρας, στην προσπάθεια του να στήσει μια νέα… παράσταση, δέχθηκε στη σκηνή τους ίδιους “ηθοποιούς” που μετέτρεψαν το προηγούμενο… θέατρο σε χειμερινή επιθεώρηση!
Η τοξικότητα, ο λαϊκισμός και η εσωστρέφεια είναι κύρια χαρακτηριστικά της Αριστεράς. Συνεπώς, με τέτοια “υλικά” δεν μπορεί να “χτιστεί” κάτι υγιές. Η μεταφορά τους στο κόμμα Τσίπρα δεν αποτελεί λύση, αλλά τη μεταστατική φάση μιας ασθένειας που ταλανίζει τον χώρο εδώ και χρόνια. Και η ιστορία έχει δείξει ότι, όταν προσπαθείς να κοροϊδέψεις την πραγματικότητα χρησιμοποιώντας τα ίδια… ληγμένα “υλικά”, τότε το αποτέλεσμα είναι πάντα ένα: η απόλυτη πολιτική απομυθοποίηση. Εν ολίγοις, άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς! Ή, “ο ψεύτης και ο κλέφτης των πρώτο χρόνο χαίρονται”
