Η Ευρώπη βιώνει μια από τις πιο επικίνδυνες καμπές της σύγχρονης ιστορίας της, με τα ακροδεξιά και “φιλοπουτινικά” κόμματα να κερδίζουν έδαφος, ενώ παράλληλα, συνεχίζεται ο πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, με εμφανείς τις απειλές της Μόσχας και προς άλλα ευρωπαϊκά κράτη
Η σαρωτική νίκη του κόμματος “Εναλλακτική για τη Γερμανία” στο κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλντ είναι “μαχαιριά” στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, ενώ η Μαρίν Λεπέν καταγράφεται πρώτη στις δημοσκοπήσεις στη Γαλλία ενόψει των προεδρικών εκλογών της επόμενης χρονιάς. Οι εξελίξεις αυτές προκαλούν… χαρά στον Πούτιν και βάζουν σε βαθύ προβληματισμό τις Βρυξέλλες και όλα τα σοβαρά κράτη που παρά τα προβλήματα της μετανάστευσης, προσπαθούν να βρουν τρόπους για να διατηρήσουν ευαίσθητες ισορροπίες.
Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης
Το μόνο σίγουρο είναι ότι η σταδιακή αλλά σταθερή διολίσθηση μεγάλου μέρους του εκλογικού σώματος προς τα πολιτικά άκρα, και κυρίως προς την εθνολαϊκιστική ακροδεξιά, δεν αποτελεί πλέον ένα παροδικό φαινόμενο διαμαρτυρίας. Πρόκειται για μια δομική απειλή που αμφισβητεί ανοιχτά τα θεμέλια του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, τις δημοκρατικές κατακτήσεις δεκαετιών και τη γεωπολιτική συνοχή της ηπείρου.
Η ψήφος της “οργής” και της “αντίδρασης” μετατρέπεται σε έναν μηχανισμό αυτοκαταστροφής για τους ίδιους τους λαούς που θεωρούν ότι με αυτόν τον τρόπο τιμωρούν το πολιτικό κατεστημένο. Η ενίσχυση της ακροδεξιάς στην Ευρώπη δεν μεταφράζεται απλώς σε μια αλλαγή πολιτικής ατζέντας, αλλά σε μια απόπειρα αποδόμησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης εκ των έσω. Οι δυνάμεις αυτές, κρυμμένες πίσω από το προπέτασμα καπνού της κυριαρχίας και της προστασίας των συνόρων, επιδιώκουν την επιστροφή σε μια Ευρώπη των περιχαρακωμένων εθνικών κρατών.
Η αποδυνάμωση των κοινών ευρωπαϊκών θεσμών και η άρνηση της αλληλεγγύης μεταξύ των μελών διαλύουν την ικανότητα της Ένωσης να αντιμετωπίζει συλλογικές κρίσεις. Από την κλιματική αλλαγή και τη μεταναστευτική πίεση, μέχρι την οικονομική σταθερότητα, καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν μπορεί να επιβιώσει μόνη της στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. Η ακροδεξιά “υπόσχεται”… εύκολες απαντήσεις σε σύνθετα προβλήματα, όμως η εφαρμογή των πολιτικών της οδηγεί μαθηματικά στην παράλυση των Βρυξελλών, τον προστατευτισμό και τελικά, στην οικονομική και πολιτική απομόνωση των λαών.
Πού οδηγούνται οι λαοί όταν γίνονται… ανόητοι
Η ιστορική εμπειρία έχει δείξει ότι η άνοδος των άκρων δεν σταματά στην κάλπη, αλλά έχει και συνέχεια προς μια ανεξέλεγκτη πορεία καταστροφής. Οι δυνάμεις αυτές, όταν αποκτούν πρόσβαση στην εξουσία, έχουν ως πρώτο μέλημα τους τη διάβρωση των δημοκρατικών θεσμών και μηχανισμών. Η χειραγώγηση της δικαιοσύνης, ο έλεγχος των μέσων ενημέρωσης και η στοχοποίηση των μειονοτήτων ή των πολιτικών αντιπάλων αποτελούν το κλασικό εγχειρίδιο του σύγχρονου αυταρχισμού, όπως αυτός εκφράζεται σε διάφορες γωνιές της Ευρώπης. Οι κοινωνίες οδηγούνται σε έναν βαθύ και οριζόντιο διχασμό, ο οποίος είναι επιζήμιος για τα οικονομικά και κοινωνικά μεγέθη.
Η ρητορική του μίσους και ο διαχωρισμός των πολιτών σε “πατριώτες” και “προδότες” καταστρέφουν την κοινωνική συνοχή. Οι λαοί εγκλωβίζονται σε έναν φαύλο κύκλο εσωστρέφειας και τεχνητών κρίσεων, την ώρα που τα πραγματικά προβλήματα, λόγω της ακρίβειας, υποβαθμίζονται προς όφελος μιας διαρκούς πολιτισμικής σύγκρουσης.
Οι γεωπολιτικοί εχθροί που… τρίβουν τα χέρια τους!
Η αποδυνάμωση της Ευρώπης δεν συμβαίνει σε γεωπολιτικό κενό, αλλά αντίθετα, αποτελεί το μεγαλύτερο δώρο για τους στρατηγικούς αντιπάλους της Δύσης.
Αναθεωρητικές δυνάμεις και αυταρχικά καθεστώτα εκτός των ευρωπαϊκών συνόρων επενδύουν συστηματικά, μέσω υβριδικών απειλών, παραπληροφόρησης και οικονομικής στήριξης, στην ενίσχυση των ευρωπαίων ακροδεξιών και λαϊκιστών.
Μια διασπασμένη Ευρώπη, ανίκανη να αμυνθεί και να χαράξει κοινή εξωτερική πολιτική, είναι μια Ευρώπη ευάλωτη στους εκβιασμούς.
Οι εχθροί της δημοκρατίας επωφελούνται από την παράλυση του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς βλέπουν το μέτωπο που τους περιόριζε να καταρρέει εκ των έσω. Κάθε ψήφος στα άκρα μειώνει τη διεθνή ισχύ της Ευρώπης και την καθιστά έρμαιο στις ορέξεις των παγκόσμιων αυταρχικών ηγεμόνων.
Το βαρύ τίμημα για την Ελλάδα αν πέσουμε στην παγίδα
Για μια χώρα όπως η Ελλάδα, η οποία βρίσκεται στα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης και αντιμετωπίζει διαρκείς γεωπολιτικές προκλήσεις, η αποδόμηση της ευρωπαϊκής συνοχής είναι μια θανάσιμη απειλή. Η Ελλάδα στήριξε την ασφάλεια, την οικονομική της ανάπτυξη και τη διεθνή της υπόσταση στη συμμετοχή της στον σκληρό πυρήνα της ευρωπαϊκής οικογένειας. Αν επικρατήσουν οι φωνές του απομονωτισμού στην Ευρώπη, η χώρα μας θα βρεθεί μόνη της απέναντι σε υπαρξιακές απειλές.
Η πίεση ή και απώλεια ευρωπαϊκών κονδυλίων, η κατάρρευση της κοινής αγροτικής πολιτικής και η αποδυνάμωση της διπλωματικής προστασίας που προσφέρει η Ευρωπαϊκή Ένωση θα σήμαιναν την άμεση οικονομική και εθνική οπισθοδρόμηση της Ελλάδας.
Επιπλέον, η ενίσχυση εγχώριων ακραίων σχηματισμών υπονομεύει τη σταθερότητα που με τόσο κόπο κατακτήθηκε μετά την κρίση των μνημονίων, “ξυπνώντας” διάφορα “φαντάσματα” του παρελθόντος που παραλίγο να θέσουν τη χώρα εκτός εκτός κάδρου αναπτυγμένων κρατών. Επιπλέον, αυτό που δεν αντιλαμβάνονται οι εγχώριοι “ψεκασμένοι” και… ανεγκέφαλοι είναι ότι κάθε εθνικολαϊκιστικό κόμμα που επικρατεί σε κάποια χώρα της Ευρώπης, αυτομάτως αποτελεί υπονομευτή των εθνικών συμφερόντων, καθώς θα κοιτάξει το… καλό της χώρας του και όχι το συλλογικό καλό σε συνεργασία με τις υπόλοιπες χώρες.
Η ψευδαίσθηση της αντίδρασης και η ψήφος της ηλιθιότητας που ισοδυναμεί με αυτοκτονία
Το πιο τραγικό στοιχείο της ανόδου των άκρων είναι η ψυχολογία του ψηφοφόρου της διαμαρτυρίας. Πολλοί πολίτες, δικαιολογημένα πιεσμένοι από την καθημερινότητα, τον πληθωρισμό ή την ανασφάλεια, επιλέγουν να ψηφίσουν τον πιο… τρελό του χωριού με τη λογική της τιμωρίας του συστήματος.
Πιστεύουν ότι η κάλπη είναι ένας ακίνδυνος τρόπος να στείλουν ένα μήνυμα, να “ταρακουνήσουν” τους κυβερνώντες. Αυτή η προσέγγιση αποτελεί μια τεράστια πολιτική αυταπάτη και, σε τελική ανάλυση, μια πράξη συλλογικής αυτοκτονίας.
Η κάλπη δεν είναι μέσο εκτόνωσης, αλλά φυτώριο για την εξουσία. Όταν κάποιος ψηφίζει ένα ακραίο ή λαϊκιστικό κόμμα, δεν στέλνει απλώς ένα προειδοποιητικό σήμα, αλλά του δίνει τη δύναμη να καθορίσει το μέλλον του και το μέλλον των παιδιών και της χώρας του. Οι δυνάμεις των άκρων δεν ενδιαφέρονται να διορθώσουν τις ατέλειες του συστήματος· θέλουν να καταστρέψουν το ίδιο το σύστημα.
Η ψήφος αντίδρασης δεν φέρνει τη βελτίωση, αλλά οδηγεί μαθηματικά σε αστάθεια. Όσοι πιστεύουν ότι γκρεμίζοντας το σπίτι στο οποίο κατοικούν θα καταφέρουν να διορθώσουν τη… σκεπή, κάνουν ένα μοιραίο λάθος. Η δημοκρατία απαιτεί ορθολογισμό, συμμετοχή και ρεαλιστικές εναλλακτικές προτάσεις. Η επιλογή της τυφλής καταστροφής μέσω της ψήφου είναι το τελευταίο στάδιο μιας κοινωνίας που αρνείται να αναλάβει την ευθύνη του εαυτού της, παραδίδοντας τα κλειδιά της μοίρας της στους “εμπόρους” του φόβου και του μίσους…
